به گزارش پارسینه ، سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران امروز جمعه پایان دور مذاکرات غیرمستقیم با واشنگتن در مسقط را اعلام و این مذاکرات را طولانی و فشرده توصیف کرد.

عراقچی در بیانیه های مطبوعاتی تایید کرد که تمام منافع و حقوق ایران در فضایی بسیار دوستانه و با میانجیگری عمان مورد بحث و تبادل نظر گسترده قرار گرفت. او خاطرنشان کرد که این دور از مذاکرات، شروعی موفقیت آمیز را نشان می دهد، ضمن اینکه ادامه مذاکرات را به رایزنی های بعدی در پایتخت های مربوطه مرتبط دانست.

در همین راستا اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، از طریق پلتفرم ایکس اعلام کرد که مذاکرات ایران و آمریکا در مسقط با توافق دو طرف برای از سرگیری آنها به پایان رسید. او ادامه داد: هر دو طرف پس از تشریح دیدگاه ها و خواسته های خود، توافق کردند که با مشورت پایتخت های خود، تاریخی را برای دور بعدی مذاکرات تعیین کنند.

در همین راستا موسی خرفی، نماینده پارلمان الجزایر، گفت که مذاکرات جاری که قرار بود در ترکیه آغاز شود، اما سپس به مسقط منتقل شد، پیچیده و محتاطانه است، اما به شکست نرسیده است.

او در مصاحبه خود با اسپوتنیک افزود که فشار آشکاری از سوی برخی از متحدان آمریکا در جهان عرب و اسلام برای جلوگیری از هرگونه تشدید نظامی گسترده، به دلیل پیامد های جدی منطقه ای و جهانی آن، وجود دارد.

این مقام الجزایری اشاره کرد که مذاکرات هنوز ادامه دارد و این خود نشانه ای از حداقل اراده سیاسی است، به ویژه از سوی طرف آمریکایی که به نظر می رسد با آگاهی از هزینه های نظامی، اقتصادی و سیاسی آن، در رفتن به سمت یک جنگ آشکار مردد است.

خرفی ادامه داد: ما در یک منطقه خاکستری هستیم. نمی توانیم با قطعیت بگوییم که به توافق نهایی نزدیک هستیم، اما در آستانه فروپاشی کامل نیز نیستیم. مسیر فعلی بیشتر یک مسیر مدیریت بحران است تا یک راه حل رادیکال.

او در مورد احتمال انجام حملات قبلی توضیح داد که تجربیات گذشته ثابت کرده است که مذاکرات همیشه مانع حملات نظامی نمی شوند، به خصوص اگر از آنها به عنوان ابزاری برای فشار یا برای بهبود موقعیت مذاکره استفاده شود و بیشترین چیزی که می توان گفت در مورد تفاهمات اعلام نشده و فشار بین المللی برای جلوگیری از تشدید تنش است، اما این موارد همچنان شکننده هستند.

او خاطرنشان کرد که مذاکرات در مسقط در حال انجام است و توافق ممکن است، اما تضمین شده نیست و از سویی دیگر فروپاشی نزدیک نیست، اما وجود دارد. همه چیز به توازن بازدارندگی، میزان فشار های منطقه ای و توانایی میانجیگران در کنترل طرف هایی که بیشترین تمایل را به تشدید تنش دارند، بستگی دارد.