آیا دورکاری، حضور حرفه ای و مهارت های سازمانی زنان را افزایش می دهد؟ یا آنها را منزوی کرده و فرصت های پیشرفت شغلی شان را تضعیف می کند؟

به گزارش پارسینه ، از زمانی که ویروس کرونا جهان را فرا گرفت و میلیون ها کارمند مجبور شدند دورکاری را تجربه کنند، بازار کار به شکلی بی سابقه تغییر کرده است. زنان از جمله گروه هایی بودند که بیشترین تأثیر را از این تحول پذیرفتند، زیرا با واقعیت جدیدی روبرو شدند که از یک سو انعطاف پذیری و راحتی را با هم ترکیب می کرد و از سوی دیگر چالش های روانی، حرفه ای و اجتماعی ایجاد می کرد.

انعطاف پذیری جذاب... اما نه بدون هزینه
در مراحل اولیه، کار کردن از خانه برای بسیاری از زنان گزینه ای ایده آل به نظر می رسید، زیرا نظرسنجی های انجام شده توسط مرکز تحقیقات پیو نشان داد که درصد زیادی از آنها احساس می کردند کنترل بیشتری بر زمان و ریتم زندگی روزمره خود دارند. این امر همچنین به مادران فرصت می داد که بدون احساس مداوم بی کفایتی، میان مسئولیت های خانوادگی و انتظارات شغلی تعادل برقرار کنند، در حالی که آرامش خانه به برخی از آنها کمک می کرد تا تمرکزشان را افزایش داده و کیفیت تولید را در مقایسه با محیط های اداری - سنتی بهبود ببخشند.

با این حال، این انعطاف پذیری همیشه به راحتی به دست نمی آید. فقدان مرزهای مشخص میان کار و زندگی شخصی، این امتیاز را در بسیاری از موارد به یک بار اضافی تبدیل کرده است.

خانم امانی، متخصص بازاریابی مقیم لندن که هفته ای یک بار به دفتر شرکت خود سر می زند، توضیح می دهد: این انعطاف پذیری به من کمک می کند تا میان خانه و کار تعادل برقرار کنم، اما گاهی اوقات زمان بیشتری را صرف امور خانه می کنم، مانند بردن فرزندانم به مدرسه یا تهیه غذا، که بر توانایی هایم در دستیابی به اهداف روزانه ام در محل کار تأثیر می گذارد.

بهای کار از خانه
با تغییر به دورکاری، بسیاری از زنان جزییات صحنه حرفه ای روزانه را از دست داده اند: دفتر کار، همکاران، بحث های خودجوش و لحظات مشترک موفقیت. این عناصر کوچک نقش مهمی در ایجاد هویت حرفه ای و تقویت حس تعلق دارند.

عدم تعامل انسانی
طبق تحلیلی که توسط هاروارد بیزینس ریویو منتشر شده، عدم حضور فیزیکی فرصت های ایجاد روابط حرفه ای قوی را کاهش می دهد، زیرا ایمیل ها و جلسات مجازی نمی توانند حضور انسانی یا کاریزمای حرفه ای را که تعاملات رو در رو ایجاد می کنند، منتقل کنند.

کاهش حس تعلق
هویت حرفه ای فقط به انجام وظایف مربوط نمی شود؛ بلکه درباره ساختن داستان مشترک با دیگران است. از پشت صفحه نمایش، نوشتن این داستان بسیار دشوارتر می شود.

محو شدن مرزهای زندگی و کار
خانه به دفتر کار و دفتر کار به خانه تبدیل می شود. این امر به صورت بالقوه زنان را در یک حالت کاری مداوم قرار می دهد که منجر به خستگی ذهنی و فشار عاطفی می شود.

در حالی که مردان موفق می شوند، زنان شکست می خورند!
یک مطالعه مشترک توسط دانشگاه های شفیلد و دورام، که توسط محقق مینگن شن و دکتر افپراکسیا زمانی تهیه شده، نشان داد زنانی که از خانه کار می کنند، در مقایسه با مردان، در تعیین مرزهای مشخص میان مسئولیت های خانوادگی و کاری، با مشکل بیشتری مواجه هستند. حواس پرتی های خانگی و انتظارات از نقش های سنتی، سطح استرس را افزایش داده و همپوشانی نقش ها را تشدید می کند.
در مقابل، مردان توانایی بیشتری در تفکیک کار و زندگی خانوادگی به هنگام کار از خانه گزارش کردند. این مطالعه نشان می دهد که دورکاری می تواند ابزاری مؤثر برای توانمندسازی زنان باشد، مشروط بر اینکه توزیع عادلانه ای از کارهای خانه وجود داشته باشد.

وقتی دورکاری به سپری در برابر تبعیض تبدیل می شود
علیرغم چالش ها، کار کردن از خانه جنبه مثبت قابل توجهی درباره تبعیض جنسیتی نشان داده است. یک مطالعه که توسط دانشگاه تورنتو در دسامبر 2024 انجام شده، نشان داد، کاهش قابل توجه تبعیض علیه زنانی که دورکاری می کنند در مقایسه با همکارانشان که در محیط های کاری حضور دارند، وجود دارد.
31 درصد از زنانی که در محل کارشان فعالیت می کنند، نوعی تبعیض را تجربه کرده اند، در حالی که این رقم برای زنانی که دورکاری می کنند، تنها 17 درصد است. این تفاوت، نقش محیط فیزیکی را در کاهش رفتارهای تبعیض آمیز نشان می دهد. با این حال، محققان هشدار می دهند که نباید کار دیجیتال را به عنوان یک راه حل نهایی در نظر گرفت، زیرا موانع ساختاری در بازار کار همچنان پابرجاست.

اعتماد به نفس و فرصت های پیشرفت
از دیدگاه روانشناسی، تحقیقات انجمن روانشناسی آمریکا نشان می دهد که کاهش تعامل اجتماعی در محیط های کاری مجازی می تواند اعتماد به نفس را تضعیف کرده و احساس موفقیت را در میان برخی از زنان، به ویژه در بخش هایی که در حال حاضر کمتر مورد توجه قرار می گیرند، کاهش دهد. عدم قدردانی مستقیم، تلاش ها را کمتر به چشم می آورد و در درازمدت بر سلامت روان تأثیر منفی می گذارد.
دعا از بیرمنگام توضیح می دهد که کار کردن از خانه را ترجیح می دهد زیرا فضای امنی را برای او فراهم می کند. او می گوید: من در جلسات احساس راحتی نمی کنم که پیشنهاد بدهم و اعتماد به نفسم بالا نیست، بنابراین ترجیح می دهم بیشتر گوش بدهم.
در مقابل، گزارش های شرکت مکینزی اند کامپنی نشان می دهد زنانی که دورکاری می کنند، در مقایسه با همکارانشان که به صورت فیزیکی در محل کار حضور دارند، فرصت های ارتقای شغلی کمتری دارند، زیرا بسیاری از تصمیمات اداری هنوز به حضور بصری و مشارکت روزانه بستگی دارد.

یک تجربه چندوجهی
کار کردن از خانه، میان راحتی و انزوا، انعطاف پذیری و حواس پرتی، تجربه ای غنی و پیچیده را برای زنان آشکار می کند. این امر درهای جدیدی را به روی خودکفایی و سازماندهی می گشاید، اما چالش هایی را نیز در رابطه با دیده شدن حرفه ای، تعادل روانی و توزیع عادلانه نقش ها به همراه دارد.
در نهایت، موفقیت این مدل صرفا به محل کار بستگی ندارد، بلکه به توانایی ما در ایجاد محیطی منصفانه و انعطاف پذیر که از زنان حمایت کند، بستگی دارد، چه آنها از پشت صفحه نمایش در خانه کار کنند و چه در یک دفتر سنتی