به گزارش پارسینه ،در ریزش موقتی، موهای بیشتری از حد طبیعی (که به طور معمول حدود 50 تا 100 تار مو در روز است) می ریزند. این نوع ریزش معمولا شش هفته تا چند ماه پس از یک عامل استرس زا آغاز می شود. این وضعیت پس از زایمان بسیار شایع است اما می تواند به دنبال افزایش استرس، کمبودهای تغذیه ای، اختلالات تیرویید یا بهبود پس از یک بیماری شدید یا جراحی نیز رخ دهد.

متخصصان می گویند: وقتی عامل محرک برطرف شود و نوع دیگری از ریزش مو وجود نداشته باشد، موها دوباره رشد می کنند؛ فقط به زمان نیاز دارد.

در موارد نادری که ریزش موقتی مو خودبه خود بهبود پیدا نکند، مراجعه به متخصص پوست توصیه می شود.

به گزارش ایندیپندنت، ریزش مو که در اصطلاح پزشکی آناژن افلوویوم (Anagen Effluvium) نامیده می شود، می تواند تحت تاثیر عواملی مانند ژنتیک، مصرف برخی داروها، واکنش های ایمنی بدن یا سفت بستن موها ایجاد شود و انواع مختلفی دارد اما سه نوع زیر از شایع ترین آن ها به شمار می روند:

- آلوپسی آندروژنتیک که به آن ریزش موی الگوی مردانه نیز گفته می شود، شایع ترین نوع ریزش مو است. برآورد می شود که 50 درصد مردان تا 50 سالگی، 80 درصد مردان تا 80 سالگی و 50 درصد زنان تا 80 سالگی این نوع ریزش مو را تجربه کنند که عامل اصلی آن ژنتیک و افزایش سن است.

- آلوپسی آره آتا نوعی ریزش مو است که بر اثر واکنش خودایمنی ایجاد می شود و حدود 2 درصد افراد را درگیر می کند. این نوع ریزش معمولا به شکل یک ناحیه دایره ای و مشخص بدون مو ظاهر می شود اما می تواند کل پوست سر را درگیر کند یا حتی باعث ریزش کامل موهای صورت و بدن شود.

- آلوپسی کششی بر اثر کشش مکرر روی فولیکول مو ایجاد می شود؛ مثلا در نتیجه بستن موها به صورت سفت. در مراحل اولیه، فولیکول مو هنوز می تواند ترمیم و رشد مجدد داشته باشد اما اگر این کشش به طور مداوم ادامه یابد، فولیکول ممکن است دچار اسکار (جای زخم) شود و در نهایت به ریزش موی دائمی منجر شود.