به نقل از روزنامه جمهوری اسلامی هر برخورد نظامی درخاک ایران بلافاصله از مرزهای میدان نبرد فراتر می رود و وارد حوزه ای می شود که پیامدهای انسانی، سیاسی و راهبردی آن با بمب، موشک یا فناوری قابل مهار نیست.برای ایران هر جنگی در خاک خود، بخشی از دفاع از حاکمیت، فرهنگ و مردم است. تلفات، هرچند تلخ، در حافظه ملی ثبت می شوند و مقاومت و همبستگی اجتماعی را تقویت می کنند.

تجربه تاریخی نشان می دهد کشورهایی که از خاک خود دفاع می کنند، نه تنها مشروعیت سیاسی خود را از دست نمی دهند، بلکه انسجام ملی و روحیه مقاومت در جامعه نیز افزایش می یابد.اما برای قدرت های خارجی ماجرا متفاوت است.

هر سرباز از دست رفته بلافاصله به یک بحران داخلی در کشور مهاجم تبدیل می شود. خانواده ها پاسخ می خواهند، رسانه ها فشار می آورند، پارلمان ها وارد عمل می شوند و افکار عمومی اعتراض می کند.

برخلاف شبیه سازی های نظامی، هیچ راهی برای مهار این پیامدها وجود ندارد. هر تلفات خارجی، نه یک عدد در دفتر آماری، بلکه یک مسئله سیاسی و اخلاقی پایدار است که سال ها ادامه می یابد و این همان نامتقارنی استراتژیک است که ایران را در برابر هر تجاوز خارجی قدرتمند می کند.تاریخ، درس های روشنی ارائه می دهد. میراث اسیران و مفقود شدگان ویتنام و سیاست طولانی تلفات در عراق و افغانستان، هشدارهایی انتزاعی نیستند، بلکه نشان دهنده اجتناب ناپذیری هزینه های پس از جنگ برای آغازگر جنگ هستند.

در ایران، این هزینه ها چند برابر می شود. هر تلفات خارجی نه تنها زیان انسانی است، بلکه به دارایی راهبردی ایران برای بازدارندگی تبدیل می شود .به همین دلیل، توقف جنگ به معنی پایان جنگ نیست، زیرا نیروهای مفقود یا کشته شده، فشار دیپلماتیک و سیاسی ایجاد می کنند و موضوع بازگرداندن آنها به ابزار مذاکره تبدیل می شود. آغازگر جنگ ناچار است تحت شرایطی وارد مذاکره شود که به ندرت به نفع او خواهد بود. این واقعیت غیرقابل انکار جنگ در خاک یک کشور مستقل است.

پیامد جنگ علیه ایران برای اروپا

هر حمله به ایران بلافاصله ثبات انرژی و اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار می دهد. تنگه هرمز - گذرگاه حیاتی برای حدود یک پنجم نفت جهان - بسیار حساس است. حتی احتمال هرگونه تهدید (حرکت نظامی، حوادث دریایی یا تنش منطقه ای) می تواند قیمت نفت را به شدت افزایش دهد.

ذخایر انرژی اروپا اندک است و به همین دلیل، تحمل سیاسی برای کمبودها و تورم محدود است. بازارها فوراً واکنش نشان می دهند و هیچ تضمین دیپلماتیکی نمی تواند از افزایش هزینه ها، بیمه حمل ونقل و فشار اقتصادی جلوگیری کند.کشورهای اروپایی که بخواهند در این ماجرا شریک شوند، فوراً با فشار داخلی مواجه خواهند شد.

تلفات سربازان، نیروهای مفقود و اختلال در جریان انرژی، به بحران های سیاسی، اقتصادی و اخلاقی تبدیل می شوند که قابل واگذار کردن به دیگران نیستند. جنگ در خاک کشوری دیگر، پیامدهایش فراتر از میدان نبرد است و اروپا از نخستین طرف هایی خواهد بود که اثر آن را تجربه می کند.

مزیت استراتژیک ایران دقیقاً در این پیامدهای پساجنگ نهفته است. جغرافیا، تاب آوری و انسجام ملی تضمین می کند که آثار تجاوز به طور مستقیم به پایتخت های مهاجم منتقل شود. نوسانات انرژی، فشار عمومی و چالش های اخلاقی، هزینه مداخله را دوچندان می کند.