به نقل از خبرآنلاین، نرجس سلیمانی، عضو شورای شهر تهران در ششمین سالگرد شهید سپهبد قاسم سلیمانی به بیان نکاتی درباره پدرش پرداخت. در ادامه بخشی از این گفت و گو را می خوانید؛

* وقتی که ایشان در خانه با شما در خانه حرف می زد، ژستش سیاسی بود یا پدر و دختری صحبت می کردید؟

آن وجهه عاطفی ایشان حداقل در منزل کاملا غلبه داشت. شهید سلیمانی خلق و خویی خاص داشت. آنقدر این نفس را تربیت کرده بود که می توانست همزمانی که درمورد یک مسئله مهم و حساس صحبت می کند و شاید هم عصبانی است، در کسری از ثانیه نسبت به کودکی در لحظه بعد لبخند داشت، گویی که هیچ کدام از این مسائل وجود نداشته است. کاملا بر احساسات خود مسلط بود. اولا حضور شهید سلیمانی در خانه کمیت نداشت، کیفیت داشت.

کم بود...

بله، کم بود ولی کیفیت بالایی داشت. معمولا سعی می کردند جمعه ها زمانی را با خانواده داشته باشند. اگر سفر بودند و نمی رسیدند که هیچ، ولی اگر در تهران حضور داشتند، جمعه ها معمولا خدمت ایشان بودیم. برای این که خانواده جمع باشند و از این فضا استفاده کامل برده شود، یک برنامه خانوادگی و روضه خانگی داشتیم. چون بچه های نوجوانی داشتیم که به سن تکلیف می رسیدند، غالبا این طور بود که یک روحانی - مشهور هم نه قابل اعتماد و اعتباری که بشود مسائل شرعی را پرسید، می آمد و دو مسئله شرعی را می گفتند و روضه مختصری داشتیم و همان عاملی بود که جمع ما در جمعه ها شکل بگیرد. معمولا اینطور بود که وقتی جمع می شدیم تعداد زیادی می شد و برای این که به مادر فشار نیاید، صبح ها بچه ها را و معمولا آقا پسرها و داماد کوچک خانواده همسر فاطمه خانم را مشغول شستن حیاط می کردند.

یک اجبار و برنامه بود تا آن ها را در کار خانه مشارکت کنند. اگر خودشان بودند، ناهار را خودشان درست می کردند و اگر نبودند، می گفتند عدس پلو یا یک غذای ساده درست شود. یک رسم در کرمان داریم که به آن کشک می گوییم که همان کله جوش است. غالبا هم بچه ها دوست نداشتند، چون علاقه بچه ها به این نیست که جمعه کشک بخورند. ولی ایشان یک حکم حکومتی می دادند که شما درست کنید، من دوست دارم. به اعتبار ایشان غذا را درست می کردیم و لذت هم می بردیم. بعد از آن هم همسر من مسئول شستن ظرف ها می شد که داماد بزرگ ایشان بودند. ما هم همراه مادر و کنار ایشان استراحت می کردیم و یک روز با کیفیت می شد.

* زمانی که در منزل بودند و تلفنشان زنگ می خورد، شما را کلافه نمی کرد؟

بله اما شرایط ایشان را درک می کردیم. می دانستیم اگر بخواهیم که ایشان از منزل نروند، باید تماس های وقت و بی وقت و زیاد را تحمل کنیم.

* این که می گویید حکم حکومتی می داد، یعنی ایشان در خانه دیکتاتور بودند؟

خیر، اصلا اینطور نبود. ایشان با این که یک شخصیت نظامی و فرمانده میدانی بودند، ولی به شدت رقیق القلب بودند. در مسائل کوچک می دانستیم اگر خطایی از ما دخترها سر بزند با گریه حل می شود. کافی بود که اشک بریزیم تا پدر منقلب شود. خودش زودتر گریه را شروع می کرد. علی رغم این که شغل ایشان یک شغل سخت و سنگین بود و نظامی بودند ولی خیلی رقیق القلب بودند.