به نقل از ایسنا: در تاریخ موسیقی ایران، نام هایی هستند که فقط با صدا و نغمه شان شناخته نمی شوند؛ بلکه حضوری انسانی تر و رازآلودتر دارند. پرویز یاحقی از همین نام هاست. ویولن نوازی که زخمه هایش بیشتر از آن که تکنیکی باشند، اعتراف اند؛ اعتراف به اندوه، به تنهایی، به گناهِ ناگفته انسان.

کمتر کسی می داند که او، روزی نه روی صحنه، بلکه در اتاق بازجویی، نقشی ایفا کرد که نه پلیسی بود و نه قضایی؛ بلکه عمیقاً انسانی بود.

در اواخر دهه 30، وقتی بازجویان از شکستن سکوت جوانی روستایی به نام هوشنگ امینی (معروف به ورامینی) درمانده بودند، مردی متهم به 67 قتل در اطراف تهران، نامی به میان آمد که هیچ نسبتی با این ماجرا نداشت؛ پرویز یاحقی. نوازنده ای شناخته شده در رادیو، با صدایی آرام و چهره ای که برای بسیاری آشنا و امن بود. و همین امن بودن معجزه کرد.