منوچهر هادی در حالی امسال با «خیابان جمهوری» به جشنواره آمده که بیشتر فیلم‌ها و سریال‌هایش با گرایش‌ آشکار به عناصر و مؤلفه‌های سینمای عامه‌پسند ساخته شده‌اند. نام منوچهر هادی در دهه ۱۳۹۰ با کمدی‌های پرفروش و سریال‌های پربیننده شبکه نمایش خانگی گره خورد. به‌طور مشخص ۳کمدی «من سالوادور نیستم» (۱۳۹۴)، «آینه‌بغل» (۱۳۹۶) و «رحمان ۱۴۰۰»(۱۳۹۷) و سریال‌های «عاشقانه»، «دل» و «نیسان آبی» تصویری از یک فیلمساز فعال در سینمای تجاری و پلتفرم‌های بخش خصوصی ترسیم کرد و شاید باعث شد خیلی‌ها به یاد نیاورند که او با ملودرام‌های تلخ و درام‌های اجتماعی به سینما آمده بود و پس از شکست تجاری نخستین تجربیاتش به سمت الگوهای سینمای عامه‌پسند حرکت کرد؛ گرایش‌هایی که در سال‌های بعد هم نشانه‌هایی از آن در برخی فیلم‌هایش به چشم آمد و احتمالا سینمای مطلوب منوچهر هادی هم فیلم‌هایی از جنس «به کارگر ساده نیازمندیم» (۱۳۹۴) نزدیک‌تر است که آن را در همان زمان «من سالوادور نیستم» کارگردانی کرد، ولی موفقیتی در گیشه کسب نکرد.

از «خیابان جمهوری» به‌عنوان فیلمی در امتداد سینمای خیابانی یاد شده؛ فیلمی که التهابات و تنش‌های کاراکترهایش در بستر اجتماع رخ می‌دهد و بازیگرانش هادی حجازی‌فر و الناز ملک هستند. تا امروز فیلم‌های اجتماعی منوچهر هادی (جز تا حدودی نخستین تجربیاتش مانند «زندگی جای دیگری است») خیلی مورد توجه منتقدان قرار نگرفته است. منتقدان معمولا واکنش‌های تندی به فیلم‌ها و سریال‌های عامه‌پسند منوچهر نشان داده‌اند، ولی در قبال فیلمی چون «به کارگر ساده نیازمندیم» سکوت کردند و توجهی نشان ندادند. «خیابان جمهوری» شاید تصویری تازه از سازنده‌اش ارائه دهد و او را از خیابان یک‌طرفه بیرون بیاورد.

جنایت زنانه
تقاطع نهایی (سعید جلیلی)
در سینمایی که عموما زنان در نقش قربانی ظاهر می‌شوند ظاهرا کارگردان جوان «تقاطع نهایی» به روایت ماجرای ۴ زن پرداخته که در قتل یک مرد مشارکت داشته‌اند. سعید جلیلی، کارگردانی که همنامی‌اش با سیاستمدار مشهور اصول‌گرا مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته، با تهیه‌کنندگی مهدی مددکار، تهیه‌کننده تحسین‌شده جشنواره پارسال («شمال از جنوب غربی») سراغ دستمایه‌ای رفته که به لحاظ خط داستانی نمونه‌های زیادی در سینمای آن سوی آب‌ها دارد.

«تقاطع نهایی» با حضور رویا جاویدنیا، جواد قامتی و گیتی قاسمی، بدون بازیگر چهره و پولساز احتمالا کار سختی در اکران خواهد داشت، مگر اینکه در جشنواره مورد توجه قرار گیرد و شهرتی به ‌دست بیاورد که در گیشه به کارش ‌بیاید. ‌