پرسپولیس با اوسمار شروعی امیدوارکننده داشت؛ چند برد مهم، جمع کردن امتیاز و نزدیک شدن به صدر جدول، آن هم با یک نسخه متفاوت از گذشته: «بردن حتی بدون فوتبال چشم‌نواز». تیم اوسمار در هفته‌های اول بیشتر شبیه یک پرسپولیس نتیجه‌گرا بود؛ تیمی که شاید زیبا بازی نمی‌کرد اما بلد بود سه امتیاز را از دل بازی‌های سخت بیرون بکشد.

اما حالا این فرمول به نقطه‌ای حساس رسیده است. بعد از حذف از جام حذفی، پرسپولیس در ۲ بازی از ۳ مسابقه اخیر شکست خورده و همین آمار کافی است تا نگرانی‌ها جدی‌تر شوند. در فوتبال ایران، اگر تیمی خوب بازی نکند اما ببرد، معمولاً قابل پذیرش است؛ مشکل از جایی شروع می‌شود که نه کیفیت بالا باشد و نه نتیجه. آن وقت «نتیجه‌گرایی» تبدیل به یک توجیه می‌شود و امید جای خودش را به تردید می‌دهد.

بازی با فولاد دقیقاً از همین جنس بود. فولاد همان فوتبالی را ارائه داد که انتظار می‌رفت؛ تیمی منظم، جنگنده و حساب‌شده. اما پرسپولیس انگار غافلگیر شد؛ غافلگیری‌ای که حتی قبل از سوت آغاز رقم خورد. وقتی تیمی در همان مرحله اول، یعنی طراحی بازی و مواجهه با سناریوی حریف، عقب می‌افتد یعنی نقش کادرفنی بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین است.

اوسمار این بار حتی «نیمه مربیان» را هم از دست داد. تعویض‌ها نه مسیر بازی را عوض کرد و نه فشار تازه‌ای به فولاد وارد ساخت. تصمیم‌هایی مثل بیرون کشیدن سروش و رفتن به سمت سیستم سه دفاعه، نه‌تنها گرهی باز نکرد بلکه ریتم پرسپولیس را هم از بین برد؛ تیمی که به جای پیدا کردن راه نفوذ، بیشتر در تردید و آشفتگی فرو رفت.

در این میان، مصدومیت‌ها هم نمی‌تواند تبدیل به یک بهانه همیشگی شود. تیمی که مدعی قهرمانی است باید برای روزهای سخت، نقشه دوم داشته باشد؛ راه‌حل داشته باشد نه توجیه. وابستگی بیش از حد به اورونوف هم همین‌جا خودش را نشان داد؛ یک ستاره می‌تواند تیم را جذاب‌تر کند اما اگر همه چیز به حضور او گره بخورد، غیبتش می‌تواند همه برنامه‌ها را به هم بریزد؛ درست مثل بازی اخیر.

نکته تلخ‌تر اما مربوط به خط دفاع است. پرسپولیس در نیم‌فصل اول از نظر ساختار دفاعی یکی از تیم‌های منسجم لیگ بود، اما مقابل یکی از ضعیف‌ترین خطوط حمله مسابقات، سه بار دروازه‌اش باز شد؛ اتفاقی که نشان می‌دهد مشکل فقط در خلق موقعیت یا کیفیت حمله نیست، بلکه پرسپولیس در کارهای دفاعی هم دچار افت و بی‌نظمی شده است.

باخت در اهواز، ماه عسل اوسمار در فوتبال ایران را تمام کرد. حالا دیگر فقط بردن مهم نیست؛ بلکه اوسمار باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن، به ایده‌های تیمش دوباره نگاه کند و برای ایرادهای فنی نسخه‌ای جدی‌تر بنویسد. چون با حذف مقابل تراکتور در جام حذفی، تنها چیزی که می‌تواند فصل پرسپولیس را نجات دهد، قهرمانی لیگ است؛ و برای رسیدن به آن، نتیجه‌گراییِ بدون کیفیت، دیگر کافی نیست.