به نقل از گفتنی ها، در ادامه، روایتی منسجم و جذاب از تبدیل شدن پسرِ محبوبِ دونگی به پادشاهی که پسرش را زنده در جعبه برنج دفن کرد را، می خوانید:

یونگ جو تمام عمر با یک سایه سنگین زندگی کرد: اینکه او پسر یک خدمتکار ظرف شوی (دونگی) بود. در دربار چوسان، وزرا پشت سر او پچ پچ می کردند که خون او ناخالص است . این موضوع باعث شد یونگ جو به یک کمال گرای وسواسی تبدیل شود. او می خواست ثابت کند که از هر شاهزاده ای با خون اصیل، برتر است. او این فشار خردکننده را به تنها پسرش، شاهزاده سادو، منتقل کرد.

یونگ جو از همان کودکی، سادو را زیر شکنجه ی آموزشی قرار داد. روایت شده است که:

اگر سادو در پاسخ به سوالی مکث می کرد، یونگ جو او را در حضور همه تحقیر می کرد.

او حتی باور داشت که دیدن سادو برایش بدشانسی می آورد. نقل شده که یونگ جو پس از ملاقات با پسرش، دهان خود را می شست و گوش هایش را پاک می کرد تا از آلودگی او خلاص شود!

این رفتارهای سادیسمی و روانی از سوی پدر، سادو را به جنون کشاند. سادو در تلافی این فشارها، شروع به قتل عام ندیمه ها و تجاوز در قصر کرد.

در سال 1762، زمانی که جنون سادو از حد گذشت و قصد جان پدرش را کرد، یونگ جو تصمیمی گرفت که تاریخ را تکان داد. او نمی خواست پسرش را اعدام کند (چون با اعدام او، نوه محبوبش هم فرزند یک مجرم شناخته می شد و از سلطنت محروم می گشت).

پس راهی بسیار شکنجه آورتر و خونخوارانه انتخاب کرد:

او دستور داد یک جعبه چوبی بزرگ نگهداری برنج (Du-ju) را به حیاط بیاورند.

در میان فریادهای التماس آمیز سادو، او را به زور داخل جعبه انداختند و در را بستند.

یونگ جو نه تنها اجازه نداد به او آب و غذا بدهند، بلکه دستور داد روی جعبه را با علف و سنگ بپوشانند.

8 روز تمام، یونگ جو در نزدیکی آن جعبه می نشست و به صدای ناله های پسرش که برای جرعه ای آب التماس می کرد، گوش می داد تا اینکه سرانجام صدا خاموش شد.

مورخان معتقدند یونگ جو دچار یک نوع جنون سیاسی-اخلاقی بود. او معتقد بود برای حفظ بقای سلطنت و پاک ماندن نام خاندان، باید عنصر فاسد (حتی اگر پسرش باشد) را حذف کند.

نکته جالب: او بلافاصله بعد از مرگ سادو، ابراز پشیمانی کرد و نام او را سادو (به معنای کسی که در حسرت او هستیم) گذاشت. اما این پشیمانی، حقیقتِ آن 8 روز شکنجه ی وحشتناک را پاک نکرد.

پسر دونگی با این کار، عدالت را به بهای خون فرزندش برقرار کرد. او راه را برای نوه اش (ایسان) باز کرد، اما به قیمت تبدیل شدن به تنها پادشاهی که در تاریخ چوسان، فرزندش را با دست های خود و به شکلی قرون وسطایی به قتل رساند.