تصمیم اخیر اتحادیه اروپا برای قراردادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروه‌های تروریستی، صرفاً یک اقدام حقوقی یا امنیتی نیست؛ این تصمیم بیش از هر چیز، نشانه‌ای از سیاسی‌سازی مفهوم تروریسم و استفاده ابزاری از حقوق بین‌الملل در خدمت منازعات ژئوپلیتیک است.اروپا، پیش از آن‎که در جایگاه قاضی بنشیند، ناگزیر است به تاریخ خود پاسخ دهد. تاریخ معاصر این قاره، آکنده از نمونه‌هایی است که امروز، حتی در ادبیات دانشگاهی غرب، با عنوان جنایات استعماری و تروریسم دولتی شناخته می‌شوند. از قتل‌عام میلیون‌ها نفر در شبه‌قاره هند در دوران استعمار بریتانیا، تا سرکوب خونین و سیستماتیک مردم الجزایر توسط ارتش فرانسه؛ از اردوگاه‌های کار اجباری و آزمایش‌های انسانی آلمان در نامیبیا، تا تجارت برده، غارت منابع و تحقیر انسان‌ها در قالب باغ‌وحش‌های انسانی در پایتخت‌های اروپایی.همزمان، عملکرد ناتو در عراق، افغانستان و بخش‌هایی از آفریقا، با تلفات گسترده غیرنظامیان، زندان‌های مخفی، شکنجه و بی‌ثبات‌سازی مزمن همراه بوده؛ مسائلی که بارها در رسانه‌ها و تحقیقات مستقل غربی نیز به آن اذعان شده است.

هدف قراردادن سپاه

سپاه در ذهن بخش قابل توجهی از جامعه ایران، نهادی برآمده از متن جامعه است. نهادی که در کنار مأموریت‌های دفاعی، در بازسازی کشور، توسعه زیرساخت‌ها، امدادرسانی در بحران‌ها و تأمین امنیت ملی نقش ایفا کرده است. تروریستی خواندن یک نهاد رسمی حاکمیتی ، بدعتی خطرناک است که می‌تواند بنیان نظم حقوقی بین‌الملل را تضعیف کند.  نکته قابل تأمل آن است که همین دولت‌های اروپایی، در زمان بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، برای خروج امن دیپلمات‌های خود، ناگزیر دست به دامن ظرفیت‌های سپاه قدس شدند و از مسیر مرزهای ایران، امنیت جان نمایندگانشان را تأمین کردند. واقعیتی که امروز، به‌راحتی از حافظه سیاسی اروپا حذف شده است.

تناقض بزرگ اروپا در تعریف تروریسم

این اقدام، زمانی معنادارتر می‌شود که به اعتراف منابع امنیتی و رسانه‌ای غرب رجوع کنیم. هزاران نیروی داعش و گروه‌های افراطی، شهروند کشورهای اروپایی بودند؛ واقعیتی که در گزارش‌های رسمی اندیشکده‌ها و نهادهای امنیتی غربی تأیید شده است. شبکه‌هایی که از دل جوامع اروپایی سربرآوردند و سال‌ها امنیت غرب آسیا، اروپا و حتی آمریکا را تهدید کردند. در مقابل، سپاه پاسداران و نیروهای مقاومت، نقش تعیین‌کننده‌ای در مهار و شکست تروریسم تکفیری ایفا کردند؛ تروریسمی که نه‌تنها دمشق و بغداد، بلکه پاریس، بروکسل و لندن را نیز هدف قرار داده بود. 

هم‌راستایی خطرناک با تل‌آویو و واشنگتن

زمان‌بندی و جهت‌گیری این تصمیم، نشان می‌دهد که اروپا بیش از آن‎‌که کنشگری مستقل باشد، در حال ایفای نقش مکمل در راهبردهای آمریکا و رژیم صهیونیستی است. جلوداری برخی کشورهای اروپایی، به‌ویژه آلمان و انگلیس، در این پرونده، بیش از پیش این شائبه را تقویت می‌کند که اروپا در حال عادی‌سازی مسیر تقابل سخت با ایران است. تروریستی اعلام کردن سپاه، می‌تواند به‌عنوان پیوست حقوقی و روانی برای اقدامات تهاجمی آینده تعبیر شود؛ اقدامی که به‌جای کاهش تنش، عملاً جاده را برای بی‌ثبات‌سازی بیشتر منطقه هموار می‌کند.