به نقل از Neuroscience news، پژوهشگران ارتباط های مهمی میان انزوای اجتماعی، تنهایی و رفتارهای ناسالم غذایی و خوردن پیدا کرده اند؛ ارتباطی که نشان می دهد سلامت عاطفی تا چه اندازه می تواند بر عادات غذایی اثر بگذارد.

این مطالعه که شامل بررسی 29 مقاله پژوهشی بود، شواهد ثابتی یافت که تنهایی با کیفیت پایین تر رژیم غذایی مرتبط است؛ از جمله مصرف کمتر میوه و سبزیجات و مصرف بیشتر غذاهای پرانرژی و کم ارزش غذایی، چه در دوران قرنطینه های کووید-19 و چه خارج از آن. این پژوهش اهمیت توجه به عوامل اجتماعی در توصیه های تغذیه ای را برجسته می کند و نشان می دهد که بهبود ارتباطات اجتماعی می تواند به بهبود تغذیه و سلامت کلی کمک کند.

یافته ها همچنین بر نیاز به پژوهش های بیشتر برای بررسی نقش غذا و خوردن جمعی به عنوان راهبردهایی برای کاهش تنهایی و پیامدهای سلامت آن تأکید می کند.

پژوهشگران QUT ارتباط میان انزوای اجتماعی یا تنهایی و رفتارهای مرتبط با غذا و خوردن را در دوران قرنطینه کووید-19 و خارج از آن بررسی کردند.

این مرور توسط دکتر کاترین هانا، جنا کراس، امی نیکولز و پروفسور دنیل گالگوس از دانشکده علوم ورزش و تغذیه QUT انجام شد.

دکتر هانا گفت تنهایی و انزوای اجتماعی اغلب به عنوان همه گیری توصیف شده اند و شواهد رو به رشدی از پیامدهای منفی آن ها وجود دارد؛ از جمله مرگ زودرس، بیماری قلبی، زوال عقل و افسردگی.

او افزود مسیرهای متعددی وجود دارد که از طریق آن ها تنهایی یا انزوای اجتماعی می تواند با غذا، رفتارهای خوردن و پیامدهای سلامت مرتبط باشد.

برخی پژوهش ها پیشنهاد کرده اند که افراد ممکن است برای کاهش احساس تنهایی غذا بخورند.

به طور گسترده تر نیز تنهایی به عنوان یکی از عوامل خوردن احساسی شناخته شده است.

پروفسور گالگوس، رییس مرکز پژوهش تغذیه کودکان QUT، گفت که برعکس، غذا و خوردن نیز می توانند بر تنهایی یا انزوای اجتماعی اثر بگذارند.

او گفت غذا خوردن با دیگران اهمیت اجتماعی و فرهنگی عمیقی دارد و می تواند فواید متعددی از جمله بهبود دریافت مواد مغذی داشته باشد.

او افزود رژیم گرفتن یا محدودیت های غذایی نیز ممکن است توانایی افراد برای ایجاد ارتباط اجتماعی از طریق غذا را کاهش دهد.

با این حال، هنوز مشخص نیست شواهد کافی برای تأیید این ارتباط ها وجود دارد یا نه.

دکتر هانا گفت به همین دلیل تیم پژوهشی تصمیم گرفت مرور جامعی انجام دهد تا شواهد موجود درباره ارتباط میان انزوای اجتماعی یا تنهایی و رفتارهای مرتبط با غذا و خوردن را بررسی کند.

او گفت 27 مورد از 29 مطالعه ای که معیارهای لازم را داشتند، دست کم یک ارتباط میان تنهایی یا انزوای اجتماعی و یک یا چند رفتار غذایی ناسالم نشان دادند؛ از جمله مصرف کمتر میوه و سبزیجات، مصرف بیشتر غذاهای پرانرژی و کم ارزش و کیفیت کلی پایین تر رژیم غذایی.

هشت مطالعه در دوران قرنطینه کووید-19 انجام شده بود و بیشتر نتایج نشان می داد که این ارتباط در شرایط قرنطینه نیز پایدار مانده است.

او افزود برخی شواهد به دلایل احتمالی این ارتباط اشاره می کنند؛ برای مثال نقش غذا و وعده های غذایی به عنوان راهبردی برای کاهش تنهایی یا تأثیر غذا خوردن به تنهایی بر احساس تنهایی.

با این حال، او هشدار داد که تفسیر نتایج باید با احتیاط انجام شود، زیرا ابزارهای مختلفی برای سنجش تنهایی، انزوای اجتماعی و رفتارهای غذایی استفاده شده و بسیاری از آن ها معتبرسازی نشده اند.

همچنین بیشتر مطالعات فقط یک نقطه زمانی را بررسی کرده اند، بنابراین نمی توان رابطه علت و معلولی را تعیین کرد.

پروفسور گالگوس گفت یافته ها نشان می دهد بخشی از ارتباط میان تنهایی یا انزوای اجتماعی و سلامت ممکن است ناشی از رفتارهای غذایی باشد و این موضوع نیازمند پژوهش های بیشتر است.

او افزود نتایج این مطالعه می تواند برای سیاست گذاران، متخصصان سلامت و مصرف کنندگان اهمیت داشته باشد.

این یافته ها به ویژه برای متخصصان تغذیه مهم است، زیرا باید تأثیر احتمالی تنهایی یا انزوای اجتماعی بر انتخاب های غذایی را در نظر بگیرند.

این مرور همچنین به عموم مردم نشان می دهد که تنهایی و انزوای اجتماعی چگونه می توانند بر رفتارهای غذایی اثر بگذارند و چگونه غذا ممکن است برای کاهش تنهایی استفاده شود.

دکتر هانا گفت این مرور نشان می دهد که غذا و خوردن با سلامت اجتماعی و عاطفی ارتباط تنگاتنگی دارند و برای اصلاح رفتارهای غذایی باید مجموعه پیچیده ای از عوامل مؤثر بر تغذیه را در نظر گرفت.

او افزود پژوهش های بیشتر می تواند به درک بهتر نحوه استفاده عملی از این یافته ها و نقش غذا و خوردن در ارتباط میان تنهایی یا انزوای اجتماعی و پیامدهای سلامت کمک کند.

مرور دامنه ای: ارتباط میان تنهایی یا انزوای اجتماعی و رفتارهای غذایی

تنهایی یا انزوای اجتماعی و رفتارهای غذایی پیامدهای مهمی برای سلامت دارند و دلایل منطقی برای تعامل آن ها وجود دارد.

تنهایی و رفتارهای غذایی به عنوان عوامل تعیین کننده سلامت و اهداف مداخله در سطوح فردی، گروهی و جمعیتی شناخته می شوند.

با این حال، تاکنون هیچ مرور پژوهشی جامعی درباره ارتباط میان این حوزه ها انجام نشده بود.

این مرور دامنه ای شواهد مربوط به تنهایی یا انزوای اجتماعی و رفتارهای غذایی را در افراد بالای 16 سال در کشورهای با درآمد بالا بررسی کرد.

جست وجوی نظام مند پنج پایگاه داده از سال 2000 انجام شد و جست وجوی پایان نامه ها و ارجاعات نیز تکمیل کننده آن بود.

از میان 254 مقاله و پایان نامه، سه مطالعه کیفی و 26 مطالعه کمی انتخاب شدند که هشت مورد آن ها در دوران قرنطینه کووید-19 انجام شده بود.

تقریباً همه مطالعات ارتباطی میان تنهایی/انزوای اجتماعی و رفتارهای غذایی ناسالم مانند مصرف کم میوه و سبزیجات و کیفیت پایین رژیم غذایی گزارش کردند.

پژوهش های کیفی نیز این اثرات منفی را تأیید می کنند.

با این حال، تنوع روش ها تفسیر و مقایسه نتایج را دشوار کرده است.

در نهایت، آگاهی و درک بهتر از این ارتباط پیچیده برای طراحی مداخلات و بهبود عملکرد متخصصان تغذیه، سلامت روان، سیاست گذاران و پژوهشگران ضروری است.