به نقل از فرادید، باوجود طرح های گوش خرگوش روی پنجره، نشانه ی چندانی وجود ندارد که نشان دهد قایق مسافربری به جزیره ای رسیده که پر از خرگوش است، اما چند لحظه پس از پیاده شدن مسافران، زیر بوته ها جنب و جوشی دیده می شود. یک خرگوش تنها از میان گیاهان می جهد و کاملاً بی توجه به بازدیدکنندگان مسیر خودش را در بین علف ها پیش می گیرد.

دو خرگوش خاکستری که از قایق مسافربری استقبال کرده بودند، به بوته های بدون برگ باز می گردند. کاسه های کم عمق آب که توسط داوطلبان گذاشته شدند، در نقاطی از جزیره دیده می شوند. حدود 400 تا 500 خرگوش جزیره معمولاً در انتظار غذاهای خردشده ای هستند که بازدیدکنندگان می گذارند؛ زیرا رژیم طبیعی آن ها از برگ های افتاده، پوست درخت، ریشه ها و علف ها تشکیل شده است.

از سال 1929 تا پایان جنگ جهانی دوم، این جزیره میزبان تأسیسات تحقیق و تولید گاز سمی بوده که توسط ارتش امپراتوری ژاپن اداره می شدند. این عملیات آن چنان محرمانه بود که اوکونوشیما در نقشه های آن دوران ژاپن درج نشده بود.

کارگران با یونیفرم های لاستیکی، دستکش، چکمه های بلند و ماسک های گاز، گاز خردل و مقادیر کوچکتر گاز اشک آور و سیانید تولید می کردند.

ساخت سلاح های شیمیایی که تا دهه 1980 افشا نشد، آغاز ارتباط جزیره با خرگوش ها بود. حدود 200 خرگوش برای آزمایشِ اثربخشیِ گاز استفاده شدند که ارتش ژاپن در جنگ چین و ژاپن و بعدها برای بمب های بادکنکی به کار می برد.

هر یک از دو اتاق تأسیسات سابق ذخیره گاز سمی، زمانی محل نگهداری یک مخزن 10 تنی روی پایه بتنی بوده است

یک نیروگاه (بالا سمت چپ) که زمانی برق کارخانه گاز را تأمین می کرد (نمونه هایی از لوله کشی و تجهیزات آن، بالا سمت راست)؛ ماسک گازی که در کارخانه استفاده می شد در موزه جزیره به نمایش گذاشته شده (بالا سمت چپ)؛ بزرگ ترین تأسیسات ذخیره گاز جزیره (بالا سمت راست) زمانی شش مخزن با ظرفیت هرکدام حدود 100 تن داشته است

اوایل دهه 1970، یک مدرسه ابتدایی آن نزدیک، تعداد کمی خرگوش را در جزیره متروکه رها کرد تا به احیای آن ها کمک کنند. سال 2024، نزدیک به 200000 نفر از اوکونوشیما بازدید کردند.

علاقه به تاریخ جنگ سبب شد کوجی یاماموتو پنج سال پیش برای نخستین بار به اوکونوشیما بیاید. اما این خرگوش ها هستند که مدام او را بازمی گردانند. او در حالی که خرگوش های خاکستری دانه هایی که او برایشان گذاشته را می خورند، می گوید: این سی امین بار است که به اینجا آمده ام .

چون پوشش گیاهی طبیعی زیادی وجود ندارد، فکر کردم خوب است که مرتب بیایم و به آن ها غذا بدهم، مخصوصاً در زمستان که گردشگران کم هستند.

نیروهای ژاپنی شکست خورده تلاش کردند مدارک فعالیت های جنگی خود را از بین ببرند، از جمله نابود کردن مجموعه خرگوش های سفید آزمایشگاهی شان.

کارشناسان هنوز امکان ارتباط ژنتیکی بین خرگوش های آزمایش شده در جنگ و خرگوش های امروزی اوکونوشیما را رد نکرده اند. هرچند به گفته شینگو کانکو، استاد دانشکده سیستم های همزیستی دانشگاه فوکوشیما که در حال مطالعه DNA خرگوش ها برای بررسی اجداد آن هاست، احتمال آن بسیار کم است.

حتی اگر یک خرگوش تک از آزمایش های جنگی جان سالم به در برده باشد، ادامه نسلش بسیار دشوار بوده است. اما نمی توانم صددرصد نه بگویم. این داستانی است که مردم دوست دارند واقعی بودن آن را باور کنند.

یک پرچم خوش شانسی ژاپنی در موزه گاز سمی جزیره نمایش داده شده که با عبارت تبریک برای پیوستن به ارتش و امضاها و پیام های خانواده و دوستان نوشته شده است

مطالعه کانکو روی صدها مدفوع نشان داده که خرگوش ها تنوع ژنتیکی زیادی دارند که نشان می دهد حیوانات در چند نوبت در جزیره رها شده اند، احتمالاً توسط افرادی که قصد داشتند حیوانات خانگی ناخواسته را به خانه جدیدی ببرند.

خرگوش ها که قادر به رقابت با حیوانات بزرگ تر برای منابع غذایی طبیعیِ کم شده نیستند، اکنون کاملاً به بازدیدکنندگان و داوطلبان برای غذا وابسته هستند. کانکو می گوید: آن ها به انسان ها وابسته اند و این خوب نیست. غذای طبیعی کافی وجود ندارد. خرگوش ها در شبکه های اجتماعی خوشحال به نظر می رسند، اما زندگی شان روزبه روز شکننده تر می شود.

یاماموتو جای خود را ترک نمی کند تا خرگوش ها آخرین تکه غذا را بخورند. او می گوید: باید کنارشان بمانید تا غذایشان تمام شود، وگرنه حیوانات دیگر می آیند و خودشان غذا را برمی دارند . شکارچیان (معمولاً گرازهای وحشی و کلاغ ها) نه تنها غذای خرگوش ها را می خورند، بلکه گاهی به خود آن ها هم حمله می کنند.

لابی تنها هتلِ اوکونوشیما

با افزایش نگرانی ها درباره آینده جمعیت خرگوش ها، برخی نگران فراموش شدن گذشته جزیره هستند.

کازوهیتو تاکاشیما، مدیر موزه گاز سمی، جایی که لباس های کارگران و عکس های آسیب های شیمیایی آن ها به نمایش گذاشته شده می گوید: حدود 85٪ افرادی که به اوکونوشیما می آیند، فقط برای دیدن خرگوش هاست و از تاریخ این مکان بی خبر می گذرند. بیشتر ژاپنی ها از تأسیسات گاز سمی خبر ندارند. ما چنین چیزهایی را در مدرسه یاد نگرفتیم.

وقتی گردشگران با قایق تفریحی لاپینا اوکونوشیما را ترک می کنند، آخرین عکس های خود از خرگوش ها را می گیرند و سپس به فروشگاه سوغاتی 15 دقیقه ای آن طرف آب می روند.

کانکو می گوید اکنون گردشگران زیادی به اینجا می آیند، اما تضمینی نیست که همیشه همین طور باشد. او اضافه می کند که کمبود مدفوع قابل مشاهده، نشان می دهد جمعیت خرگوش ها پس از افزایش، دوباره در حال کاهش است.

وقتی اوکونوشیما را ترک می کنم، تعارض زیادی احساس میکنم. اینجا مکان تاریکی و روشنایی است. ارتباطش با گاز سمی 80 سال پیش پایان یافت، اما به این معنی نیست که مشکلی ندارد. مشکلاتش فقط از نوع دیگری هستند.