تنوع لهجه ها نشانه غنای فرهنگی است، نه ابزاری برای تمسخر. متأسفانه گاهی این تفاوت های گفتاری بهانه ای برای شوخی های ناشایست و تحقیر دیگران می شود.

اما اگر کسی در گذشته مرتکب این خطا شده، تکلیف چیست؟ پاسخ حضرت آیت الله العظمی خامنه ای به استفتایی پیرامون این موضوع به شرح زیر است که تقدیم حضور علاقه مندان می گردد.

سوال:

اگر قبلا لهجه محلی کسی را تمسخر کرده باشیم، آیا باید از او حلالیت بگیریم؟

پاسخ:

تقلید از لهجه های مناطق مختلف، در صورتی که برای تمسخر و استهزاء باشد، در حرمت آن هیچ شکی نیست؛ اگر چه غیبت نیست؛ چون این لهجه خاص، امر مستوری نیست.

علاوه بر این که اصلاً عیب نیست، از این رو غیبت نیست.

اما اگر از روی تمسخر و استهزاء باشد، حرام است و فرقی هم نمی کند که لهجه عمومی منطقه ای را تقلید کند، یا شخص خاصی را. تنها تفاوت در این است که اگر غرض او تقلید لهجه عموم باشد، این اهانت به همه آن جمعیت می شود، که طبعاً آثار خاص خودش را دارد؛ مثلاً اگر بخواهد استحلال کند، بایستی از یک یک آن ها حالایت بطلبد؛ اما آن جایی که یک نفر باشد، از یک نفر استحلال می کند؛

ولی اگر تقلید لهجه برای تمسخر نیست، حرام نیست.