میثم صالحی، ستاره 27 ساله والیبال ایران، که در المپیک توکیو با عملکردی خیره کننده نام خود را به عنوان یکی از استعدادهای آینده والیبال کشور مطرح کرد، بار دیگر با مصدومیتی شدید روبه رو شد. او پس از یک سال دوری از میادین، به تیم مس رفسنجان پیوست و در نخستین مسابقه اش مقابل مهرگان نور، از ناحیه زانو دچار پارگی رباط صلیبی شد؛ مصدومیتی که او را حداقل یک سال دیگر از زمین والیبال دور خواهد کرد.

صالحی در این گفت وگو با لحنی صادقانه از فشارهای بی امان جسمی و روحی سخن گفت و تأکید کرد شاید زمان خداحافظی از والیبال فرا رسیده باشد:

میثم اول از همه درباره این مصدومیت تلخ صحبت کنیم. همه منتظر بودند که تو بعد از یک سال که به والیبال برگشتی دوباره روزهای خوبی را تجربه کنی و حتی یک بار دیگر لباس تیم ملی را بر تن کنی اما یک آسیب دیدگی از ناحیه ای که فکرش را نمی کردی سراغت آمد؛ درباره این اتفاق صحبت کن.

از جایی که فکرش را نمی کردم ضربه خوردم. حتی یک درصد هم فکرش را نمی کردم که از ناحیه پا مصدوم شوم. جوری وزنه زده بودم و خودم را آماده کرده بودم که فکر می کردم کاملاً آماده بازی هستم. با تیم مس شاید دو سه جلسه تمرین کرده بودم اما در ارومیه که بودم دائم در حال تمرین کردن بودیم ولی داستان بازی رسمی فرق می کند. در بازی رسمی بدن جوری گرم می شود که شما متوجه هیچ چیز نمی شوید. برای طولانی مدت من از این وضعیت دور بودم. در دو ست اول خوب شروع کردم و در پوئن های بالا به زمین آمدم و اتفاقاً عملکرد خوبی هم داشتم. وقتی دیدم که سرحال هستم و ذهنم کاملاً آماده بازی است گفتم از ست سوم از اول در ترکیب قرار بگیرم و به تیم کمک کنم. خیلی هم خوب شروع کردم و واقعاً داشتم از والیبال لذت می بردم که ناگهان آن اتفاق افتاد.

دقیقاً چه اتفاقی برای تو افتاد؟ بد روی زمین فرود آمدی؟

هیچ وقت در زندگی ام در پرش و فرود مشکلی نداشتم. فکر می کنم که شاید طولانی مدت در موقعیت بازی رسمی نبودم و شاید به همین خاطر این اتفاق برایم رخ داد. البته شاید این اتفاق در تمرین رخ می داد و نمی توان خیلی با قاطعیت درباره آن صحبت کرد. وقتی که با خودم فکر می کنم که خیلی با تجربه شده ام و همه چیز را می فهمم بعد اتفاقی می افتد که متوجه می شوم نه اینطور نیست.

هواداران والیبال می گویند تو بدشانس ترین بازیکن تاریخ والیبال هستی.

من 27 ساله هستم و در این سن سه جراحی سنگین دیده ام. خوشم نمی آید این حرف ها را بزنم اما شاید هم اسمش بدشانسی باشد.

تو در المپیک توکیو بهترین بازیکن ایران بودی و به قدری خوب ظاهر شدی که همه امیدوار بودند در ادامه به یکی از بهترین های تاریخ والیبال ایران هم تبدیل شوی اما اوضاع اصلاً برایت خوب پیش نرفت.

من یک فیزیک خدادادی و استعداد خیلی خوبی در والیبال داشتم که می توانستم به خیلی جاهای بالاتر برسم ولی مصدومیت خیلی موانع بزرگی جلوی راه من گذاشت و نتوانستم به آنجایی که واقعاً باید به آن برسم، دست پیدا کنم.

وقتی اینقدر بدبیاری پشت سر هم اتفاق می افتد آیا بازگشت به ورزش حرفه ای سخت نمی شود؛ حالا هر چقدر هم بگوییم که یک آدم قوی است.

بله بله دقیقاً همینطور است. من 12 ماه بود که روزهای وحشتناکی را سپری کرده بودم. روزهای سختی را تحمل کردم و فشار زیادی را دیدم. سعی کرده بودم که نظم و دیسیپلین خودم را رعایت کنم تا بتوانم به بهترین شکل ممکن برگردم چون واقعاً عاشق والیبال هستم. با این حال وقتی بعد از این همه مدت دوباره چنین اتفاقی رخ می دهد و برخی می گویند تو باید قوی باشی و برگردی این ها برایم مثل فحش می ماند. این ها حرف های خیلی سنگینی است و اصلاً شوخی بردار نیست. آدم از انگیزه می افتد و همه چیز برایش سخت می شود.

با این مصدومیت جدید احتمالاً حدود یک سال دیگر از میادین دور خواهی بود؟ با وجود تمام این سختی ها که گفتی چقدر امیدواری که دوباره پرقدرت برگردی؟

الان نمی توانم تصمیم بگیرم و باید خیلی به آن فکر کنم.

یعنی به خداحافظی کامل از والیبال هم فکر می کنی؟

بله خیلی به آن فکر می کنم؛ حالا بیشتر از هر زمان دیگری به خداحافظی فکر می کنم. البته قبلاً هم در سخت ترین روزهای مصدومیتم به این موضوع فکر کرده بودم. اینکه این همه فشار را تحمل کنم، باعث آزار و اذیت اطرافیانم شوم و بدنم تا این حد درد بکشد واقعاً به هیچ چیز نمی ارزد. قبلاً هم به این موضوع فکر کرده بودم اما حالا خیلی بیشتر به آن فکر می کنم چرا که فقط بحث بدنم مطرح نیست بلکه به روح و روان و خانواده من نیز فشار زیادی وارد می شود.

فکر می کنم در این مدت همسرت هم خیلی اذیت شد.

بله متاسفانه نتوانستم روزهای اوجم را با همسرم شریک شوم. از وقتی که او را به زندگی خودم آوردم فقط سختی های زندگی ام را به او نشان دادم. امیدوارم در ادامه زندگی مان بتوانم آنطور که لایقش است خوشی های زندگی را به او نشان دهم.

در مورد واکنش فدراسیون و رفقای نزدیکت به این مصدومیت بگو.

وقتی این اتفاق رخ داد واقعاً دور و نزدیک نشناخت و همه به من زنگ زدند و حالم را پرسیدند. همه به خصوص مسئولان و بازیکنان تیمم طوری خودشان را نشان دادند که فهمیدم اصلاً تعارف نبوده و مرام و معرفتشان در حد حرف نبوده است. شخص خود مربی ما در همین مدت کوتاه طوری خودش را به من نشان داد که فکر کردم انگار برادر بزرگتر من است.

سوال آخر را در مورد ارومیه بپرسم؛ هواداران در آنجا تو را خیلی دوست دارند و دلشان می خواست که این فصل برای شهرداری بازی کنی؟ چه شد که این اتفاق نیفتاد؟ آیا مسائل مالی یا چیز دیگری مطرح بود؟

بله ارومیه ای ها خیلی دوست داشتند که من در شهرداری بازی کنم. خودم هم یک سال در ارومیه بازی کردم و فکر می کنم که یکی از بهترین سال های والیبال من بود. خیلی خوشحال می شدم اگر بتوانم در شهر خودم بازی کنم اما شرایطش پیش نیامد اما دوست هم ندارم که در مورد مسائل حاشیه ای حرف بزنم. شهرداری تیمش را بسته بود و نیازی به بازیکن نداشتند.

یعنی خودت دوست داشتی در شهرداری بازی کنی اما آنها تو را نخواستند؟

اجازه بدهید در مورد این چیزها صحبت نکنیم؛ اینطوری بهتر است.