به گزارش "ورزش سه"، یک پرتغال قبل از کریستیانو رونالدو وجود داشت، یک پرتغال دیگر در طول ۲۳ سال خدمت درخشان او به تیم ملی و امروز، در برابر دانمارک در ورزشگاه مونیسیپال براگا، رسماً عصر جدیدی بدون کسی آغاز می‌شود که تقریباً همه متفق‌ القول هستند که بزرگترین اسطوره فوتبال پرتغال است.

کریستیانو در نامه خداحافظی خود در ۵ نوامبر نوشت: «می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم. می‌خواستم تاریخ‌سازی کنم. من همیشه از خودم توقع بالایی داشتم، همیشه بیشتر می‌خواستم، همیشه باور داشتم که می‌توانیم جلوتر برویم و تمام توانم را برای این پیراهن گذاشتم.» بدون شک، کارنامه کاری او بی‌نقص است.

پیش از آن که اسکولاری در اوت ۲۰۰۳  که او تنها ۱۸ سال داشت، در یک بازی دوستانه مقابل قزاقستان به او میدان بدهد، پرتغال تنها در سه جام جهانی و سه جام ملت‌های اروپا (یورو) شرکت کرده بود. از آن زمان به بعد، او نه تنها کشورش را به تمام تورنمنت‌های بزرگ ملی رساند، بلکه قهرمان یورو ۲۰۱۶ (با وجود ترک فینال به دلیل مصدومیت) و لیگ ملت‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ نیز بود. ژوائو نونو کوئلیو، جامعه‌شناس، به نشریه «اکسپرسو» می‌گوید: «کریستیانو شناخته‌شده‌ترین فرد پرتغالی در تمام دوران‌هاست.»

خداحافظی بهترین گلزن تاریخ، هم در رده کلی (۹۸۵ گل) و هم در رده ملی (۱۴۶ گل)، خلأیی را به جا می‌گذارد که پر کردن آن تقریباً غیرممکن است. پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال تاکید کرد: «فراتر از یک بازیکن؛ یک مرد، یک ورزشکار، یک الگو، یک قهرمان، یک رهبر. کاپیتان ما. فراتر از پیروزی‌ها، جام‌ها و رکوردها، فراتر از اینکه او بازیکنی با بیشترین بازی ملی در تاریخ (۲۳۴) و بهترین گلزن است، چیزی که ماندگار می‌شود الگو بودن و الهام‌بخشی اوست. الهام‌بخشی کسی که پرتغال را به تمام دنیا شناساند.»

در واقع، خداحافظی او به یک مسئله ملی تبدیل شد. آنتونیو ژوزه سگورو، رئیس‌جمهور، اظهار داشت: «من از کریستیانو رونالدو به خاطر نحوه نمایندگی‌اش از تیم ملی، الهام‌ بخشیدنش به پرتغالی‌ها و بردن نام پرتغال به سراسر جهان تشکر می‌کنم.»

لوئیس مونته‌نگرو، نخست‌وزیر، که با احترام فراوان او را بدرقه کرد، گفت: «ما باید ذهنیت غلبه بر مشکلات، ذهنیت فراتر رفتن و اثبات خود از طریق برتری، و ذهنیت موکول نکردن کار امروز به فردا را به دست بیاوریم و روی آن کار کنیم... یعنی ذهنیت کریستیانو رونالدو. ممنونیم. کاری که تو در زمین برای پرتغال کردی تا ابد در یادها خواهد ماند.»

مارسلو ربلو دی سوزا، رئیس‌جمهور سابق، نوشت: «او بزرگترین و بهترین پرتغال، اروپا و جهان بود و هست.» این نظر را ژرژ مندس، مدیر برنامه‌های او نیز به اشتراک گذاشت: «باز هم تاکید می‌کنم: کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان است. همه ما پرتغالی‌ها از تو تشکر می‌کنیم: هرگز کسی مثل تو نخواهد آمد.»

طبق گزارش رسانه‌های مختلف در پرتغال، پدرو پروئنسا (رئیس فدراسیون)، ژرژ ژسوس و کاپیتان‌های تیم ملی توافق کردند تا ادای احترام کوچکی به کریستیانو رونالدو داشته باشند. قصد بر این است که بازیکنان با پوشیدن پیراهن شماره هفت افسانه‌ای وارد زمین شوند.

دقیقاً همین بازی مقابل دانمارک در ورزشگاه پارکن بود که تولد این پرتغالِ جدید بدون کریستیانو را به چشم دید. همه چیز پس از نیمکت‌نشینی او مقابل نروژ و درگیری بعدی‌اش با ژرژ ژسوس که باعث ترک اردوی تیم شد، اتفاق افتاد. آن شب، تیم ملی به نوعی رها شد: تیمی بسیار هدفمندتر، پویاتر و تهاجمی‌تر دیده شد. ویتینیا کنترل میانه میدان را به دست گرفت، برونو فرناندز مسئولیت‌ها را پذیرفت و گونچالو راموس با یک گل و یک پاس گل درخشید. ژوائو فلیکس، ژوائو نوس یا نونو مندس نیز در پرتغالی که کم‌کم در حال تزریق «خون تازه» به رگ‌های خود است، گام به جلو برداشته‌اند. گوستاوو وارلا، جانشین غیرمستقیم کریستیانو در خط حمله، اصلی‌ترین چهره جدیدی است که توسط ژرژ ژسوس به لیست اضافه شده است. شروع فصل او در مونزا، جایی که در مسیر آقای گلی سری آ قرار دارد، این دعوت را توجیه می‌کند.

گوستاوو وارلا در مصاحبه با فدراسیون پرتغال گفت: «سعی می‌کنم از لحظه لذت ببرم، چون هیچ‌کس از فردا خبر ندارد.» در کنار او، استعدادهای نوظهوری مانند آلبرتو کوستا، ماتئوس فرناندز، رودریگو مورا یا جیووانی کوئندا نیز به این تیم اضافه شده‌اند. همچنین کارلوس فوربس به تیم بازگشته و فابیو سیلوا (۲۰۰۲) دوباره دعوت شده است. پرتغال پس از میلاد کریستیانو به حرکت درآمده است.