روزنامه عبری هاآرتص نوشت: بنیامین نتانیاهو در پی اخلال در مذاکرات گادی آیزنکوت و هدر دادن فرصت تشکیل کابینه توسط وی است.

خبرگزاری فارس: روزنامه عبری «هاآرتص» در تحلیلی نوشت، بنیامین نتانیاهو با طرح پیشنهاد تشکیل کابینه وحدت، درصدد متوقف کردن مذاکرات میان اردوگاه گادی آیزنکوت و حزب حریدی «یهدوت هتوراه» و به هدر دادن مهلت قانونی تشکیل کابینه است. 

این اقدام همچنین با هدف جلوگیری از تغییر ترکیب قدرت در کنست و برکناری رییس کنونی آن، امیر اوحانا، صورت می‌گیرد؛ آن هم در شرایطی که تلاش‌ها برای تشکیل کابینه جایگزین به ریاست آیزنکوت در حال پیشرفت است.

بر اساس این تحلیل، پس از آنکه احتمال از دست دادن قدرت جدی شد و آیزنکوت توانست حمایت اکثریت احزاب را برای مأموریت تشکیل کابینه به دست آورد، نتانیاهو پیشنهاد کابینه وحدت را مطرح کرد.

هدف اصلی این پیشنهاد، آغاز مذاکراتی تازه و طولانی کردن روند سیاسی برای مصرف مهلت 28 روزه تشکیل کابینه است که امکان تمدید آن به مدت 14 روز دیگر نیز وجود دارد. در همین حال، مذاکرات محرمانه میان نمایندگان اردوگاه مخالف نتانیاهو و حزب «یهدوت هتوراه» برای دستیابی به توافق درباره قانون سربازگیری حریدی‌ها ادامه دارد. حضور نمایندگان آویگدور لیبرمن در این مذاکرات نیز قابل توجه است؛ هرچند او همچنان با تشکیل دولتی که به حمایت احزاب عربی متکی باشد، مخالفت می‌کند. 

از سوی دیگر، آریه درعی، رهبر حزب شاس اعلام کرده است که در صورت حمایت خاخام دوف لاندو از تشکیل دولت توسط اردوگاه تغییر، حزبش برخلاف نظر او موضع‌گیری نخواهد کرد؛ با این حال، شاس فعلاً به اردوگاه آیزنکوت نمی‌پیوندد.

این روزنامه تأکید کرد که برخورداری آیزنکوت از حمایت اکثریت احزاب، به معنای رفع موانع تشکیل کابینه نیست؛ چراکه اختلافات درباره مشارکت یا حمایت احزاب عربی و همچنین قانون سربازگیری حریدی‌ها همچنان پابرجاست. 

آیزنکوت نیز برای تشکیل کابینه وحدت، خواستار قطع ائتلاف لیکود با ایتمار بن‌گویر و بزالل اسموتریچ و پذیرش چهار اصل پیشنهادی خود شده است؛ شروطی که نتانیاهو بعید است بپذیرد. 

تحلیلگر هاآرتص همچنین پیشنهاد کنونی نتانیاهو را با اقدام مشابه او در سال 1998 مقایسه کرده است؛ زمانی که در آستانه رأی‌گیری برای انحلال کنست، پیشنهاد کابینه وحدت را مطرح کرد، اما ایهود باراک، رهبر وقت اپوزیسیون در پاسخ گفت: «دیگر خیلی دیر شده است.» بر این اساس، سرنوشت کابینه آینده بیش از هر چیز به نتیجه مذاکرات آیزنکوت با احزاب حریدی و موضع لیبرمان درباره حمایت احزاب عربی بستگی دارد.