به گزارش "ورزش سه"، رونالدو 41 ساله پس از سال‌ها افتخارآفرینی، ثبت رکوردهای بی‌نظیر و فتح جام‌های معتبر، تصمیم گرفت با نوشتن نامه‌ای صمیمانه با هواداران و پیراهن شماره ۷ پرافتخار کشورش وداع کند. 

این تصمیم پس از تنش‌های اخیر با کادر فنی و حاشیه‌های اردوی تیم ملی اتخاذ شد تا یکی از درخشان‌ترین فصل‌های تاریخ فوتبال ملی به نقطه پایان خود برسد.

متن کامل بیانیه اینستاگرامی رونالدو

مردم پرتغال، روز بازگرداندن پیراهن شماره ۷ تیم ملی همه ما فرا رسید. هرگز آن را صرفاً متعلق به خودم ندانستم، اما به مدت ۲۳ سال این افتخار و مسئولیت را داشتم که آن را به تن کنم، از آن دفاع کنم و در استادیوم‌های سراسر جهان همراه خود داشته باشم. امروز زمان تحویل دادن آن به آینده فرا رسیده است. این تصمیمی آسان نبود، زیرا تصمیماتی وجود دارند که تنها با مغز گرفته نمی‌شوند؛ بلکه با قلب نیز اتخاذ می‌شوند. مسیری به پایان می‌رسد که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی‌ام را برای همیشه دگرگون ساخت.

وقتی به پشت سر نگاه می‌کنم و به تمام اتفاقاتی که در تیم ملی تجربه کردم نمی‌اندیشم، تنها بازی‌ها، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم. بلکه انسان‌ها را می‌بینم. مهاجرانی را می‌بینم که طی نود دقیقه پرتغال را کمی نزدیک‌تر حس می‌کردند. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز شخصاً آن‌ها را نشناختم، اما بخشی از زندگی من شدند. زیرا در نهایت، فوتبال بسیار فراتر از یک بازی است. فوتبال همان انسان‌ها هستند.

در تمام دوران فعالیتم در تیم ملی تلاش کردم از حدود خودم فراتر بروم. می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم، می‌خواستم تاریخ‌ساز شوم. همیشه از خودم توقع داشتم، همیشه بیشتر می‌خواستم، همیشه باور داشتم که می‌توانیم به جاهای دورتری برسیم و هرچه در توان داشتم برای این پیراهن دادم. عصرهای بی‌نقص و شب‌های عالی وجود داشت، پیروزی‌هایی بود که هرگز از یاد نخواهم برد و شکست‌هایی وجود داشت که هنوز هم به یاد آوردنشان برایم دشوار است. من هم اشتباه کردم، من هم رنج کشیدم، لحظاتی هم بود که نتوانستم آنچه را پرتغالی‌ها به شدت آرزو داشتند به آن‌ها بدهم، اما هرگز تسلیم نشدم. و از همه مهم‌تر، هرگز احساس غرور از نمایندگی پرتغال را از دست ندادم.

در طول این سال‌ها چیزهای بسیار ساده‌ای آموختم: گل‌ها می‌گذرند، جام‌ها در موزه‌ها می‌مانند، رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند. اما چیزی وجود دارد که زمان هرگز نمی‌تواند آن را خاموش کند: جایگاهی که در قلب انسان‌ها داریم. اگر روزی شما را خوشحال کردم، اگر روزی گلی از سوی من باعث شد کسی را در آغوش بگیرید، نگرانی را دور کنید یا به کشورمان افتخار کنید، پس تمام این‌ها ارزشش را داشت. زیرا پرتغالی بودن یعنی همین: با هم رنج می‌کشیم، با هم برمی‌خیزیم، بیایید دوباره رؤیاپردازی کنیم!

پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که رؤیاپردازی کنند، به بازیکنانی که هرگز تسلیم نشوند، به نسل‌های جدیدی که باور داشته باشند رسیدن به جایی که هیچ‌کس به آن نرسیده است امکان‌پذیر است. زیرا کشوری که به خلق قهرمانان جدید ادامه می‌دهد، کشوری است که هرگز از باور به خودش دست نمی‌کشد.

به هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی می‌خواهم سخنی ویژه بگویم: از شما برای هر استارت، هر در آغوش کشیدن، هر بحث، هر سکوت پیش از ورود به زمین، هر پیروزی که با هم جشن گرفتیم و هر شکستی که ما را قوی‌تر ساخت سپاسگزارم. این افتخار را داشتم که کاپیتان شما باشم، اما هیچ کاپیتانی به تنهایی قدم برمی‌دارد، و شما بخشی از تاریخ من هستید.

از تمامی مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپ‌ها، تدارکات، کارمندان و افراد بی‌شماری که در طول این سال‌ها با من کار کردند، سپاسگزارم. بسیاری از شما هرگز در عکس‌ها ظاهر نشدید، اما بدون شما هیچ‌یک از آن عکس‌ها امکان‌پذیر نبود.

از خانواده‌ام برای سهیم شدن در این رؤیا با من سپاسگزارم. از شما برای درک غیبت‌ها، فداکاری‌ها و لحظاتی که تیم ملی مجبور بود فضایی را اشغال کند که متعلق به شما نیز بود، تشکر می‌کنم. اگر تا اینجا پیش آمدم، به این دلیل بود که همیشه دست در دست هم داشتیم.

و به مردم پرتغال، به تمامی پرتغالی‌های پراکنده در سراسر جهان، می‌خواهم نکته‌ای آخر را بگویم. تصویری وجود دارد که همیشه همراه خود خواهم داشت: لحظه‌ای که سرود ملی آغاز می‌شود. به اطرافم نگاه می‌کنم، هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم، سکوها را می‌بینم، کودکان، مادران، پدران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را می‌بینم، پرتغالی‌هایی را می‌بینم که از راهی بسیار دور آمده‌اند تا آنجا حضور داشته باشند.

و در طول آن دقایق دیگر با هم تفاوتی نداریم. هیچ باشگاهی وجود ندارد، هیچ رنگی وجود ندارد، هیچ طبقه اجتماعی وجود ندارد، هیچ شغلی وجود ندارد، هیچ نظری وجود ندارد؛ تنها یک اشتیاق وجود دارد: پرتغال. این همان احساسی است که برای بقیه عمرم با خود خواهم داشت.

امروز مسیر درون زمین من با تیم ملی به پایان می‌رسد. با سری بالا، با غرور نسبت به راهی که طی کردم و با این آگاهی که هرچه در توان داشتم برای پرتغال گذاشتم، می‌روم. اما هرگز دست از پرتغالی بودن نخواهم کشید. همچنان به رنج کشیدن، لرزیدن و جشن گرفتن هر پیروزی پرتغال با یک فریاد «سیو» ادامه خواهم داد.

تمام زندگی‌ام را برای تبدیل شدن به بهترین بازیکن جهان کار کردم. امروز می‌فهمم که بزرگ‌ترین پیروزی من، سزاوار بودن برای نمایندگی بهترین کشور جهان بود. از این ۲۳ سال سپاسگزارم. از شما برای باور به من سپاسگزارم. از شما برای این که به من اجازه دادید رؤیایی را زندگی کنم که وقتی کودکی بیش در مادیرا نبودم و به دنبال توپی می‌دویدم آغاز شد، سپاسگزارم.

پیراهن شماره ۷ باقی می‌ماند، اما غرور به تن کردن آن برای همیشه از آنِ من خواهد بود. پرتغال همیشه در درون من خواهد بود. تا همیشه.