به نقل از سلامت نیوز، تاریخ درج شده روی بسته بندی ماست همیشه به معنای پایان زمان مصرف ایمن آن نیست؛ اما نشانه هایی وجود دارند که می توانند مشخص کنند ماست دیگر برای خوردن مناسب نیست.

مسمومیت ناشی از مصرف ماست فاسد در همه موارد اتفاق نمی افتد، اما نگهداری نامناسب یا طولانی مدت آن می تواند زمینه رشد میکروب های مضر را فراهم کند.

تاریخ درج شده روی ظرف ماست به تنهایی معیار مناسبی برای تشخیص ایمن بودن آن نیست. ماست یک ماده غذایی تخمیری است که با وجود داشتن باکتری های مفید، ممکن است در شرایط نامناسب نگهداری به محل رشد میکروب های مضر، از جمله کپک ها، تبدیل شود.

در آمریکا، عبارت های مختلفی برای درج تاریخ روی مواد غذایی استفاده می شوند که بر اساس تعاریف وزارت کشاورزی این کشور، معانی متفاوتی دارند:

Best if used by/before (بهترین زمان مصرف): محصول در صورت مصرف پیش از این تاریخ، بهترین طعم و کیفیت را خواهد داشت.

Sell by (تاریخ عرضه یا فروش): این تاریخ به فروشگاه ها نشان می دهد محصول تا چه زمانی باید برای فروش در قفسه ها باقی بماند.

Use by (مصرف تا): تاریخی که محصول تا پیش از آن بهترین کیفیت یا تازگی خود را حفظ می کند.

بنابراین، ماست لزوماً بلافاصله پس از تاریخ درج شده روی بسته بندی فاسد نمی شود. برای تشخیص قابل مصرف بودن آن باید به شرایط نگهداری و نشانه های فساد نیز توجه کرد.

در ایران برخلاف آمریکا، روی بیشتر محصولات غذایی به جای استفاده از سه عنوان جداگانه برای تاریخ گذاری، تاریخ تولید و تاریخ انقضای مصرف درج می شود. بنابراین، مصرف کنندگان هنگام خرید باید علاوه بر بررسی تاریخ انقضا، به شرایط نگهداری محصول و سالم بودن بسته بندی نیز توجه کنند.

چند نشانه می توانند به تشخیص فساد ماست کمک کنند:

1. جدا شدن مایع روی ماست
ماست به طور طبیعی مقداری رطوبت دارد. با گذشت زمان ممکن است مایع زردرنگ یا آب پنیر از بخش جامد آن جدا شود. مقدار کمی از این جدایی طبیعی است؛ اما اگر حجم زیادی از آب پنیر روی سطح ماست جمع شده باشد، ممکن است نشانه شروع فساد باشد.

2. مشاهده کپک روی ماست
اگر روی ماست کپک قابل مشاهده باشد، نباید آن را مصرف کرد؛ حتی اگر کپک های سطحی برداشته شوند.

کپک ممکن است فقط روی سطح غذا دیده شود، اما رشته ها و ریشه های میکروسکوپی آن به قسمت های داخلی نفوذ کرده باشند. بنابراین، ماستی که هرگونه کپک روی آن مشاهده می شود باید دور ریخته شود.

3. بوی غیرعادی ماست
ماست معمولاً بویی ملایم، کمی ترش یا شبیه لیمو دارد. اگر بوی آن به شدت تغییر کرده یا بوی نامطبوع و غیرعادی پیدا کرده است، از مصرف آن خودداری کنید.

4. قرار گرفتن طولانی مدت خارج از یخچال
اگر ماست بیش از دو ساعت بیرون از یخچال مانده باشد، باید دور ریخته شود.

نگهداری ماست در دمای بالاتر از 4 درجه سانتی گراد برای بیش از دو ساعت می تواند باعث افزایش تعداد باکتری های مضر شود.

همچنین اگر دمای محیط بالاتر از 32 درجه سانتی گراد باشد، ماست نباید بیش از یک ساعت بیرون از یخچال بماند.

برای حفظ کیفیت و ایمنی ماست، رعایت چند نکته ضروری است:

ماست را در یخچال با دمای 4 درجه سانتی گراد یا کمتر نگهداری کنید.

ظرف ماست را کاملاً دربسته نگه دارید.

ماست را در قسمت میانی یخچال قرار دهید، نه روی درِ آن؛ زیرا دمای درِ یخچال بیشتر نوسان می کند.

برای برداشتن ماست از قاشق تمیز استفاده کنید.

ماستی را که در یخچال نگهداری شده، ترجیحاً طی یک تا دو هفته پس از خرید مصرف کنید.

در صورت نگهداری در فریزر، بهتر است ماست طی یک تا دو ماه مصرف شود.

اگر ماست از همان قاشق اول طعم نامطبوع یا غیرعادی داشت، مصرف آن را متوقف کنید و باقی مانده را دور بریزید.

ماست فاسد ممکن است حاوی کپک ها، باکتری ها یا سایر میکروب های مضری باشد که باعث مسمومیت غذایی می شوند. نکته مهم این است که تمام میکروب های بیماری زا با چشم قابل مشاهده نیستند.

علائم شایع مسمومیت غذایی عبارت اند از:

اسهال

تب

حالت تهوع

درد یا گرفتگی شکم

استفراغ

مسمومیت غذایی در افراد سالم معمولاً خطرناک نیست و علائم آن ممکن است طی چند ساعت تا چند روز برطرف شود؛ اما برخی نشانه ها نیازمند مراجعه به پزشک هستند:

اسهال خونی

اسهال بیش از سه روز

تب بالاتر از 38.9 درجه سانتی گراد

ناتوانی در نگه داشتن مایعات در معده به دلیل استفراغ

علائم کم آبی بدن، مانند کاهش یا قطع ادرار، خشکی دهان و سرگیجه هنگام برخاستن

مسمومیت غذایی در برخی گروه ها می تواند به بیماری شدیدتری منجر شود.

این افراد عبارت اند از:

کودکان زیر پنج سال

افراد دارای ضعف سیستم ایمنی، به دلیل بیماری یا مصرف برخی داروها

مبتلایان به دیابت، بیماری های کبدی یا کلیوی، HIV یا سرطان

افراد بالای 65 سال

زنان باردار

افراد این گروه ها در صورت بروز علائم پس از مصرف غذای فاسد، بهتر است برای دریافت راهنمایی پزشکی با پزشک مشورت کنند.