به نقل از تازه نیوز، هوش مصنوعی ممکن است بدون تعطیلی حتی یک روزنامه، قدرت رسانه ها را به شدت تضعیف کند: کافی است مخاطبان پاسخ پرسش هایشان را از دستیارهای هوشمند بگیرند، بی آنکه بدانند اطلاعات از کدام رسانه آمده است. گزارش تازه مرکز Tow-Knight دانشگاه CUNY هشدار می دهد که آینده روزنامه نگاری فقط به تولید خبر وابسته نیست؛ بلکه به این بستگی دارد که چه کسی اطلاعات را انتخاب می کند، چه کسی آن را به پاسخ تبدیل می کند و چه کسی کنترل ارتباط با مخاطب را در دست دارد.
سه لایه ای که آینده رسانه را می سازند

این گزارش، حاصل یک سال گفت وگو با روزنامه نگاران، متخصصان فناوری، سرمایه گذاران و پژوهشگران است.

مدل پیشنهادی گزارش سه لایه دارد:

لایه اول؛ شناسایی نیاز مخاطب: محصولاتی که تشخیص می دهند کاربران به دنبال چه اطلاعاتی هستند و چگونه باید به آن دسترسی پیدا کنند.

لایه دوم؛ ترکیب و تولید پاسخ: سامانه های هوش مصنوعی که اطلاعات منابع مختلف را جمع آوری می کنند، به هم پیوند می دهند و در قالب پاسخی متناسب با پرسش مخاطب ارائه می کنند.

لایه سوم؛ تولید گزارش اصلی: سازمان های خبری، خبرنگاران و تحریریه هایی که اطلاعات را از طریق گزارش گری میدانی، مصاحبه، تحقیق و راستی آزمایی تولید می کنند.

مسئله اصلی این است که ممکن است سازمان خبری همچنان هزینه تولید گزارش را بپردازد، اما کنترل نحوه عرضه آن و رابطه مستقیم با مخاطب را به لایه های بالاتر واگذار کند.

ارزش خبر دیگر فقط در انتشار آن نیست

در مدل سنتی، رسانه خبر را تولید و منتشر می کند و مخاطب برای خواندن آن به وب سایت یا اپلیکیشن مراجعه می کند. اما در الگوی جدید، کاربر می تواند پرسشی مشخص مطرح کند و دستیار هوش مصنوعی پاسخ را از چند منبع استخراج و ترکیب کند.

در چنین شرایطی، حتی یک گزارش اختصاصی و پرهزینه ممکن است پس از انتشار به مجموعه ای از اطلاعات قابل خلاصه سازی تبدیل شود. مخاطب پاسخ را دریافت می کند، اما لزوماً به وب سایت رسانه مراجعه نمی کند یا نام تولیدکننده اصلی اطلاعات را به خاطر نمی سپارد.

آیا هوش مصنوعی می تواند به نفع مخاطبان باشد؟

گزارش صرفاً تصویری بدبینانه ترسیم نمی کند. سامانه های هوشمند می توانند به نیازهایی پاسخ دهند که رسانه های سنتی به دلیل محدودیت منابع و هزینه، کمتر به آن ها پرداخته اند.

برای مثال، خانواده ای ممکن است بخواهد بداند کاهش بودجه یک مدرسه دقیقاً چه تأثیری بر کلاس های فرزندش خواهد داشت. چنین پرسشی شاید به اندازه کافی گسترده نباشد که یک رسانه بزرگ برای آن گزارش مستقلی تولید کند؛ اما یک سامانه هوش مصنوعی می تواند گزارش های موجود، اسناد عمومی و اطلاعات محلی را کنار هم بگذارد و پاسخی متناسب با نیاز همان خانواده ارائه دهد.

راه نجات تحریریه ها چیست؟

گزارش Tow-Knight چند مسیر را برای رسانه ها مطرح می کند: سرمایه گذاری بر گزارش گری اصیل و متمایز، تقویت ارتباط مستقیم با جوامع مخاطب، کمک به مردم برای پیدا کردن اطلاعات موردنیازشان و فراهم کردن اطلاعات تأییدشده برای استفاده سامانه های دیگر.

همچنین، نویسندگان بر ضرورت استانداردهای مشترک تأکید دارند تا منبع، زمینه و اطلاعات ضروری همراه داده ها باقی بماند و روشن تر شود که سامانه های هوش مصنوعی چگونه منابع را انتخاب و پاسخ ها را تنظیم می کنند.

این رویکرد به همکاری میان رسانه ها، شرکت های فناوری، دانشگاه ها، کتابخانه ها و نهادهای عمومی نیاز دارد؛ زیرا مسئله فقط آینده یک ناشر نیست، بلکه کیفیت زیرساخت اطلاعاتی جامعه است.

رقابت آینده بر سر اعتماد و دسترسی است

پیام اصلی گزارش روشن است: رسانه ها نمی توانند صرفاً با افزایش حجم تولید محتوا در عصر هوش مصنوعی موقعیت خود را حفظ کنند. آن ها باید مشخص کنند چه ارزشی ارائه می دهند که به سادگی قابل جایگزینی نیست و چگونه ارتباط خود را با مخاطب حفظ می کنند.

در این رقابت، گزارش گری اختصاصی، تخصص موضوعی، شناخت نیازهای محلی، اعتبار منابع و اعتماد مخاطب اهمیت بیشتری پیدا می کنند. اما این مزیت ها تنها زمانی به بقای اقتصادی رسانه کمک می کنند که راهی برای تأمین هزینه تولید و حفظ رابطه با مخاطبان نیز وجود داشته باشد.

در نهایت، پرسش تعیین کننده این نیست که آیا هوش مصنوعی خبر تولید خواهد کرد یا نه؛ بلکه این است که آیا رسانه های حرفه ای همچنان در تعیین آنچه جامعه می داند نقش خواهند داشت یا به تأمین کنندگان اطلاعات برای سامانه هایی تبدیل می شوند که دیگران کنترلشان می کنند.