به گزارش پارسینه روزنامه کیهان نوشت: محمدجواد ظریف در مصاحبه اخیر خود با ادعای اینکه اگر شرایط تغییر کند، اصلاح موضع، ضعف نیست؛ پافشاری بر تصمیم اشتباه هزینه دارد ، تلاش کرده تا راه را برای نسخه جدیدی از امتیازدهی هموار کند؛ غافل از اینکه هزینه واقعی را نه در پافشاری بر حقوق ملت، بلکه در همین اصلاح موضع های تسلیم طلبانه باید جست وجو کرد.

او در حالی از لزوم طراحی سازوکارهای راستی آزمایی سخن می گوید که باید از او پرسید وقتی خود شما اعتراف می کنید در روابط بین الملل تضمین مطلق وجود ندارد ، چطور دوباره با گره زدن همه چیز به امضای یک قمارباز بدعهد، پیشنهاد می دهید که ایران برای جلب رضایت دشمن از ابزارهای قدرت خود عقب نشینی کند؟

این تناقض آشکار دقیقاً همان نقطه ای است که نشان می دهد نسخه جدید آقایان برای پر کردن دست ترامپ ، معنایی جز خالی کردن دست ملت ایران و به حراج گذاشتن مؤلفه های بازدارندگی ندارد.

تکرار این فرمول شکست خورده با این توجیه که سیاست خارجی میدان تعصب نیست، میدان انتخاب میان گزینه های واقعی است ، پاک کردن صورت مسئله است؛ چرا که در منطق استوار مقاومت، انتخاب میان گزینه ها به معنای تسلیم در برابر زیاده خواهی نیست.

ظریف در حالی نسبت به تجمعات و انسجام ملی هشدار می دهد و مدعی است طرف مقابل ممکن است چنین تجمع هایی را نشانه شکاف داخلی تعبیر کند که دقیقاً همین اظهارات و تئوری پردازی های وادادگی است که با ایجاد دودستگی، به دشمن سیگنال ضعف می دهد و محاسبات او را برای اعمال فشار بیشتر تشویق می کند. مرز میان دیپلماسی عزتمندانه و دیپلماسی ذلت بار همین جاست؛ جایی که پیاده نظام جریان تسلیمی به جای درس گرفتن از خسارت های برجام، همچنان دراز کردن دست تمنا به سمت کدخدا را نسخه نجات کشور می پندارند، غافل از اینکه اراده پولادین ملت مبعوث با این بازی های رسانه ای هرگز به عقب بازنخواهد گشت!