به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، گزارش تحلیلی پایگاه خبری آتلانتیک درباره تقابل نظامی و سیاسی میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران، بیش از آنکه نمایشگر قدرت نمایی کاخ واشنگتن باشد، روایتی عمیق و افشاگرانه از ظهور قدرت نوین و سرنوشت ساز ایران در عرصه بین المللی است. اعتراف این نشریه معتبر آمریکایی به سردرگمی آشکار دونالد ترامپ، تغییر مداوم اهداف جنگی و ناکامی محاسبات نظامی واشنگتن، مؤید این حقیقت است که موازنه قدرت در منطقه غرب آسیا به طور برگشت ناپذیری به نفع ایران تغییر یافته است. ورود نیرو های آمریکایی به جنگی بدون تعریف مشخص و بدون افق پیروزی، نشان دهنده ابهامی عمیق در دستگاه تصمیم گیری واشنگتن و در مقابل، هوشمندی، پایداری و اقتدار همه جانبه جمهوری اسلامی ایران در مدیریت یک بحران تمام عیار نظامی است.

تثبیت اقتدار موشکی و تسلط بی منازع بر تنگه هرمز

یکی از برجسته ترین محور های گزارش آتلانتیک، اعتراف به ناتوانی ارتش آمریکا و متحدانش در مهار توانمندی پهپادی و موشکی ایران است. در حالی که واشنگتن با تصور از بین بردن توان دفاعی ایران وارد این منازعه شد، توانمندی پرتابه ای ایران نه تنها دست نخورده باقی مانده، بلکه شریان های حیاتی پهنه هوایی و دریایی منطقه را تحت کنترل کامل خود درآورده است. تسلط ایران بر تنگه هرمز به عنوان مهم ترین گلوگاه انرژی جهان، امروز دیگر نه یک تهدید نظری، بلکه یک واقعیت تثبیت شده و عینی است.

همان طور که آتلانتیک اشاره می کند، ایالات متحده حتی با به کارگیری تمام ابزار های نظامی خود نتوانسته است امنیت شریان های دریایی را تأمین کند. باز بودن یا بسته شدن تنگه هرمز اکنون کاملاً به تصمیم و اراده راهبردی تهران وابسته است؛ قدرتی فوق العاده و تعیین کننده که ایران پیش از آغاز این درگیری نیز در این سطح متمرکز از آن بهره نبرده بود. این دستاورد بزرگ نشان می دهد که تهاجم آمریکا نه تنها قدرت منطقه ای ایران را تضعیف نکرده، بلکه اراده ملی و توانمندی های بومی کشور را به مرحله ای از بازدارندگی فعال رسانده است که شریان های اقتصادی و امنیتی جهان بدون نظر مثبت ایران امکان اداره شدن ندارند. ناکامی پنتاگون در حذف تهدیدات موشکی و اعتراف شخص ترامپ به ناممکن بودن این هدف، گواهی روشن بر پیشرفت های بی نظیر ایران در صنایع دفاعی هوشمند و راهبردی است.

فروپاشی محاسبات واشنگتن و ناکامی هدف گذاری های تهاجمی

گزارش آتلانتیک به وضوح نشان می دهد که کاخ سفید بر پایه ارزیابی های اشتباه، سناریوسازی های بی اساس و تحلیل های غیرواقعی وارد یک جنگ پرهزینه شده است. هدف گذاری های تهاجمی ترامپ که از تغییر رژیم آغاز شد و سپس به ادعا های توخالی درباره جلوگیری از دسترسی به سلاح هسته ای، تضعیف توان نظامی و در نهایت تلاش برای بازگشایی زورمدارانه تنگه هرمز تقلیل یافت، فروپاشی گام به گام راهبرد آمریکا را به تصویر می کشد.

اتکا بر ارزیابی های نادرست مقامات تل آویو و تصمیم گیری بر اساس غریزه شخصی به جای تحلیل های دقیق اطلاعاتی، ارتش آمریکا را در باتلاقی عمیق گرفتار کرده است. ایران با هوشمندی کامل توانست تمام این سناریو های تهاجمی را خنثی سازد. حملات دقیق و متقابل ایران به پایگاه های هوایی آمریکا در منطقه و وارد ساختن تلفات جانی و خسارات سنگین به نیرو های آمریکایی -از جمله کشته و مفقود شدن نظامیان این کشور در اردن- ثبات پوشالی حضور نظامی آمریکا در غرب آسیا را در هم شکست. این تقابل اثبات کرد که کاخ سفید هیچ تصویر روشنی از پیروزی ندارد و ضربات کوبنده ایران، واشنگتن را در وضعیتی قرار داده که هرگونه اقدام جدید، صرفاً بر عمق تلفات و هزینه های اقتصادی و سیاسی آمریکا خواهد افزود.

افزایش انسجام داخلی و برتری راهبردی ایران در نبرد فرسایشی

تصور طراحان جنگ در واشنگتن این بود که با فشار نظامی و ایجاد بحران های امنیتی، ساختار سیاسی و اجتماعی ایران دچار فروپاشی خواهد شد. اما همان گونه که گزارش آتلانتیک صراحتاً تأکید می کند، جمهوری اسلامی ایران با وجود تحمل فشار های سنگین و شهادت رهبران عالی رتبه خود، نه تنها دچار گسست نشد، بلکه از نظر سیاسی، ساختاری و راهبردی بسیار قوی تر و منسجم تر از روز نخست جنگ ظاهر شده است. جانشینی سریع و بی نقص در عالی ترین سطوح مدیریتی کشور و تداوم فرماندهی مقتدرانه، نشان دهنده نهادینه شدن قدرت، پایداری ساختاری و عمق ملی نظام جمهوری اسلامی است.

امروز آمریکا در برابر کشوری قرار گرفته که نه تنها از نظر تحرکات نظامی در میدان برتری دارد، بلکه از نظر ثبات سیاسی و پشتوانه منطقه ای نیز در موقعیت بسیار بالاتری ایستاده است. طرح موضوعاتی همچون احتمال عملیات زمینی یا تسخیر بخش هایی از خاک ایران مانند جزیره خارک، از سوی کارشناسان آمریکایی بیشتر به عنوان نشانه ای از استیصال تلقی می شود تا یک گزینه کارآمد؛ چرا که چنین اقداماتی جز تلفات سنگین و غیرقابل جبران برای ارتش آمریکا و تشدید بی استقراری در بازار جهانی انرژی، نتیجه دیگری نخواهد داشت. شرکت های بین المللی کشتیرانی و بیمه گران جهان به نیکی دریافته اند که بدون توافق و رضایت ایران، هیچ تضمینی برای امنیت اقتصادی وجود ندارد.

تحلیل متن آتلانتیک به خوبی آشکار می سازد که ابهامات عمیق ترامپ درباره تعریف پیروزی و هزینه های روزافزون انسانی و اقتصادی، نشان دهنده غلبه منطق بازدارندگی ایران است. ایران توانسته است با ترکیبی از توانمندی های موشکی و پهپادی، تسلط هوشمندانه بر گلوگاه های دریایی، و انسجام بالای ساختار سیاسی-اجتماعی خود، تمام محاسبات استکباری را برهم زند. پاسخ آمریکا به سؤال چه تعداد نظامی دیگر باید قربانی شوند در واقع پذیرش این واقعیت تلخ برای واشنگتن است که قدرت ملی و منطقه ای ایران غیرقابل شکست است و فرسایش نیرو های آمریکایی در این درگیری، تثبیت کننده اقتدار تمام عیار جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین المللی خواهد بود.