عضو هیأت رییسه فدراسیون فوتبال گفت پاداش 140 میلیارد تومانی که به سرمربی تیم ملی داده شد، ناچیز بوده است. این جمله عجیب را باید کنار جمله عجیب سرمربی تیم ملی گذاشت تا بدانیم چه اتفاقی در فوتبال این کشور می افتد: من ایثار کردم تیم ملی را قبول کردم.

عضو هیأت رییسه فدراسیون فوتبال که 140 میلیارد تومان را ناچیز می داند باید به مردم بگوید چه عددی در نظر او قابل اعتناست؟ به مردم بگوید اوضاع اقتصادی مردم ایران در این روزها چگونه است؟ نه در استان خود او که حتی در تهران عدد 100 میلیون تومان عددی درشت به حساب می آید و زندگی ها را دگرگون می کند. آن وقت چگونه است که عضو هیأت رییسه فدراسیون فوتبال 140 میلیارد تومان را ناقابل و ناچیز می خواند؟ این نشان می دهد عضو هیأت مدیره فدراسیون فوتبال، جایگاه حقوقی خود را اصلاً نمی شناسد. اگر نزدیک به یک میلیون دلار برای قرارداد مربی تیم ملی ایران که حتی به دور دوم جام جهانی 48 تیمی صعود نکرد، ناچیز است و سرمربی تیم ملی برای دریافت این عدد، ایثار کرده، دلافوئنته سرمربی تیم ملی اسپانیا که قهرمان جام جهانی شد چقدر باید پول بگیرد؟ او با قرارداد 2 میلیون یورو چه باید بگوید؟

در زمان احاطه کامل دنیای اطلاعات بر زندگی مردم دنیا و تأثیر غیرقابل انکار شبکه های اجتماعی روی ارتباطات به راحتی نمی توان حقیقتی را در مدت زمان طولانی پوشیده نگه داشت... و مهم تر اینکه تحت هیچ شرایطی نمی توان حقیقت را طور دیگری نشان داد یا وارونه کرد.

بهتر است عضو هیأت رییسه فدراسیون فوتبال برخورد صادقانه تری با جامعه فوتبال و مردم داشته باشد. در گذشته اگر پاداش 1 میلیون دلاری به سرمربی می دادیم برای صعود به جام جهانی 32 تیمی بود که سهمیه آسیا 4 تیم مستقیم بود. همین مقدار پاداش برای جام جهانی 48 تیمی با 8 سهمیه مستقیم از آسیا کمی عجیب به نظر می رسد و عجیب تر اینکه تلاش می شود این ماجرا عادی سازی شود.