خبر درگذشت اکبر عبدی در 66 سالگی، فقط خبر از دست رفتن یک بازیگر نیست؛ انگار بخشی از خاطرات چند نسل از ایرانی ها ورق خورد. برای خیلی ها، فیلم های او یادآور عصرهای جمعه، تعطیلات نوروز، سینمای دهه 60 و 70 و شب هایی است که یک خانواده کنار هم می نشستند و با نقش آفرینی هایش می خندیدند.

به گزارش فرارو، اکبر عبدی در بیش از چهار دهه فعالیت هنری، صدها نقش متفاوت را بازی کرد، اما آنچه او را ماندگار کرد، فقط استعداد بازیگری نبود؛ شخصیت، جسارت و شیوه خاص نگاهش به کمدی بود. در ادامه، هفت نکته خواندنی درباره این هنرمند را مرور می کنیم.

خیلی ها تصور می کنند اکبر عبدی با فیلم های سینمایی مشهور شد، اما واقعیت این است که او ابتدا از قاب تلویزیون وارد خانه های مردم شد. در اوایل دهه 60، زمانی که تلویزیون مهم ترین رسانه خانواده های ایرانی بود، عبدی با بازی در مجموعه های طنز توانست خیلی زود توجه مخاطبان را جلب کند.

چیزی که از همان روزهای اول او را از دیگر بازیگران جدا می کرد، طبیعی بودن بازی اش بود. او انگار نقش بازی نمی کرد؛ شخصیت را زندگی می کرد. همین ویژگی باعث شد مردم خیلی زود او را به عنوان یکی از خودشان بپذیرند و وقتی بعدها وارد سینما شد، دیگر چهره ای ناشناخته نبود.

بسیاری از بازیگران کمدی، بعد از موفقیت در یک نقش، سال ها همان تیپ را تکرار می کنند. اما اکبر عبدی مسیر دیگری را انتخاب کرد. او علاقه ای نداشت که همیشه یک شخصیت ثابت را بازی کند.

در کارنامه اش از کودک و نوجوان گرفته تا پیرمرد، معلم، راننده، روستایی، مأمور، آدم های ساده دل، شخصیت های جدی و حتی نقش های زنانه دیده می شود. هر بار که مقابل دوربین می رفت، سعی می کرد مخاطب را غافلگیر کند. شاید به همین دلیل است که وقتی نام اکبر عبدی می آید، هیچ شخصیت مشخصی در ذهن شکل نمی گیرد؛ بلکه مجموعه ای از ده ها نقش متفاوت به یادمان می آید.

کمتر بازیگری حاضر می شود ریسک بازی در نقش زن را بپذیرد؛ آن هم در سینمای ایران که کوچک ترین اغراق می تواند نقش را به یک شوخی سطحی تبدیل کند. اما اکبر عبدی این خطر را پذیرفت و نتیجه چیزی شد که هنوز هم درباره آن صحبت می شود.

او فقط لباس زنانه نمی پوشید؛ روی جزییات شخصیت کار می کرد. نوع راه رفتن، لحن حرف زدن، نگاه، حرکات دست و حتی سکوت هایش، همه حساب شده بود. به همین دلیل، مخاطب به جای اینکه فقط بخندد، شخصیت را باور می کرد. این یکی از سخت ترین کارهایی است که یک بازیگر کمدی می تواند انجام دهد.

اگرچه بیشتر مردم او را با فیلم های طنز به خاطر می آورند، اما بسیاری از کارگردان ها و منتقدان اعتقاد داشتند اکبر عبدی ظرفیت بسیار بیشتری برای نقش های جدی داشت.

حتی در فیلم های کمدی هم اگر کمی دقیق تر نگاه کنیم، می بینیم شخصیت هایی که او بازی می کرد فقط برای خنداندن ساخته نشده بودند. بیشتر آن ها آدم هایی بودند با آرزوها، شکست ها، نگرانی ها و دردهای واقعی. شاید به همین دلیل است که بسیاری از صحنه های بازی او، بعد از پایان خنده، حس عجیبی در دل مخاطب باقی می گذاشت.

شهرت معمولاً فاصله ای میان هنرمند و مردم ایجاد می کند، اما درباره اکبر عبدی این اتفاق کمتر افتاد. او در گفت وگوها، برنامه های تلویزیونی و حتی دیدارهای مردمی همان لحن ساده و بی تکلفی را داشت که سال ها روی پرده سینما دیده بودیم.

شاید همین رفتار باعث شد مردم احساس کنند او فقط یک بازیگر محبوب نیست، بلکه عضوی از خانواده ای بزرگ به نام مردم ایران است. محبوبیتی که برای به دست آوردنش هیچ تبلیغ یا حاشیه ای لازم نبود.

شاید یکی از نشانه های ماندگاری یک هنرمند این باشد که آثارش محدود به یک نسل نماند. اکبر عبدی دقیقاً چنین جایگاهی داشت. کودکانی که در دهه 60 با فیلم های او خندیدند، بعدها همان فیلم ها را برای فرزندانشان پخش کردند.

دیالوگ هایش بارها نقل شد، سکانس هایش بارها از تلویزیون پخش شد و بسیاری از شخصیت هایی که خلق کرد، وارد حافظه جمعی مردم شدند. این اتفاق برای هر بازیگری رخ نمی دهد و به همین دلیل، جایگاه او در سینمای ایران متفاوت است.

شاید مهم ترین چیزی که از اکبر عبدی باقی می ماند، فقط فیلم ها و جوایزش نباشد. او نشان داد که کمدی یعنی شناخت دقیق آدم ها. شخصیت هایی که خلق می کرد، اغلب از دل کوچه و بازار می آمدند؛ آدم هایی که مردم هر روز آن ها را می دیدند و به همین دلیل با آن ها ارتباط برقرار می کردند.

اکبر عبدی هیچ وقت برای خنداندن، مخاطب را دست کم نگرفت. او با بازی، جزییات و شخصیت پردازی مردم را می خنداند، نه فقط با شوخی های زودگذر. به همین دلیل، آثارش حتی سال ها بعد از ساخته شدن هم تازگی خود را حفظ کرده اند.

منبع: فرارو