سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه در گفتگو با جواد موگویی تفسیر خود از علی الاصول را بیان کرد.

بخشهایی از اظهارات وی به شرح زیر است:

تفسیرتان از علی الاصول چیست؟

بعد از آن پیام رهبری من هم یک پیامی دادم اینکه ما کاملاً پایبندیم و رهبری ستون این خیمه است. می خواهم بگویم ما در طول این مسیر، مسیر سختی را طی کردیم برای رسیدن به تفاهم. قسمت داخلی اش هم سخت بود. چون هم ارتباطات سخت بود، به سرعت انجام نمی شد. و هم اینکه فضای داخلی خیلی داغ است، هم احساسات قلیان دارد.

برای اینکه به نقطه ای برسیم که اجازه مذاکره داده شود، گزارشات متعدد نوشته شد، صورت جلسات تهیه شد، فرستاده شد و بعد برای اینکه مراحل بعدی طی شود، گزارشات نوشته شد، صحبت شد، نظراتی داشتند، سعی کردیم اجرا بکنیم، موانعی برخورد کردیم، دوباره گزارش دادیم.

ما با رهبری شهید هم همین طوری بود. وقتی ایشان دستور عملی می دادند، ما می رفتیم اجرا می کردیم. بعضی وقت ها می خورد به یک موانعی، برمی گشتیم، گزارش می دادیم، توضیح می دادیم. ایشان یا روی دستورالعمل خودشان اصرار می کردند، می گفتند نه، همین است، بروید و قدری راه باز شود، یا دستورالعمل ها را اصلاحاتی می کردند، یا یک راه دیگری پیشنهاد می کردند.

اصلاً خاصیت رهبری همین است. ما وقتی کسی را به عنوان رهبری می گذاریم، یعنی مجتهد است، یعنی با توجه به مسائل روز تصمیم می گیرد و می تواند ارائه رهنمود بکند.

ما همان را دنبال کردیم. بعضی جاها را بالاخره نگارش نوشتیم، مشکلات و موانع و اصلاحاتی صورت گرفت، تا نهایتاً رسید به جایی که ایشان تصمیم گیری نهایی را منوط کردند به شورای عالی امنیت ملی که آن تصمیم هم گرفته شد.

من این تلاشی که بعضی ها می کنند که با استفاده از این کلمه و کلمات دیگر همچنان در جامعه مثلاً ایجاد دلخوری و التهاب و نگرانی و دغدغه و این ها بکنند، واقعاً درک نمی کنم. من خودم اول که خواندم، از این پیام احساس بدی به من دست نداد.

موگویی ولی به من احساس بدی دست داد.

آن چیزی که من در همان برداشت اول که خواندم و هنوز هم همین برداشت را دارم، ایشان فرمودند که من یک نظر مستقل و نظرات دیگری داشتم، ولی بعد مجوز را خودشان دادند. چون من در جریان سیر این گزارش دادن ها، گزارش برگشتن ها، توجیه کردن ها و این ها بودم، احساسم این است که یک مسیر منطقی را ما طی کردیم و مسیر کاملاً طبیعی بود.

نظراتی داشتند، ما تلاش کردیم که اعمال بکنیم، بعضی هایش اعمال شد، بعضی هایش مشکلاتی داشت، منتقل کردیم، یا تصریح شد، یا به گروه دیگری واگذار کردند. من مسیر حرکت غیرمعقولی را واقعاً احساس نکردم. حالا آنکه خدا می داند، وقتی اول نامه را خواندم، احساس بدی به من دست نداد.

ما از یک جایی شروع کردیم، به یک جایی رسیدیم که نهایتاً اجازه داده شد و این اصلاً بد نیست که شما نظرات کارشناسی خودتان را به رهبری بدهید. تصمیم گیری با ایشان است. وقتی تصمیم گرفتند، ما همه اطاعت می کنیم و ملزم به اجرا هستیم. ولی وقتی در مقام کارشناسی هستیم، در مقام اعلام نظر هستیم، آنجا اتفاقاً وظیفه شرعی این است که نظر خودت را بدهی به رهبری. بعد رهبری تصمیم می گیرد، آن وقت وظیفه شرعی ات می شود که اجرا بکنی، ولو اینکه با نظر اولیه شما مخالف باشد.

یعنی شما می گویید تحمیلی صورت نگرفته؟

نه، حالا این تعابیر به نظرم خیلی قشنگ نیست. من چهل روز جنگ را خانه نرفتم. نه اینکه بخواهم منت بگذارم؛ منظورم اینه که قدم به قدم در جریان همه چیز بودم. در این مدت من احساس نکردم کسی تحمیل کرد که آقا الان این جوری است. ایشان هم وقت هایی مثلاً دیدگاه هایی داشتند، بعد یا اصلاح می کردند یا اصرار می کردند و ما تابع بودیم. وقتی که اصرار می کردند، همان مسیر را می رفتیم. وقتی که بر اساس نظرات کارشناسی اصلاح می کردند، ما مسیر جدید را می رفتیم.

من احساس تحمیل نکردم و فکر می کنم که یک جفایی به رهبری است اگر که تکرار بکنیم که به ایشان تحمیل شده. باید آن چهره مقتدر و باصلابت رهبری را به مردم نشان بدهیم و چهره ای که اگر لازم باشد تصمیمات را اصلاح می کنند و به اصطلاح راه گشایی می کنند. به جایش تذکر می دهند، به جایش استدلال می کنند، به جایش وقتی حرف ها و نظرات را شنیدند، اصلاحاتی کردند یا واگذار کردند به جمع دیگری که تصمیم بگیرد.