با وجود مشکلات و درگیری های رایج زندگی مدرن، عصر کنونی پیوندی جدایی ناپذیر با اضطراب دارد؛ با این حال نحوه مدیریت احساسات و عواطف می تواند کمک بزرگی به سلامت روان در سنین مختلف داشته باشد.

به نقل از گاردین، ما در عصر اضطراب زندگی می کنیم؛ دورانی که در آن عدم قطعیت به بخشی جدایی ناپذیر از زیست روزمره تبدیل شده است. نظرسنجی بنیاد سلامت روان در سال 2023 نشان داد که از هر پنج بریتانیایی، یک نفر تقریباً تمام وقت یا اکثر اوقات دچار اضطراب است. آمارها در بخش کودکان نیز تکان دهنده است؛ تنها در انگلستان، روزانه 500 کودک برای درمان اضطراب به سیستم بهداشت و درمان ارجاع داده می شوند.

اوون اوکین ، روان درمانگر و نویسنده کتاب معتاد به اضطراب ، این پدیده را یکی از اپیدمی های بزرگ قرن حاضر می نامد. او می گوید: اگر به تعریف کتابخانه ای اضطراب نگاه کنید، چیزی جز "عدم تحمل بلاتکلیفی" نیست. جهان امروز سرشار از تردید است و ذهن ما برای مقابله با این حجم از ابهام طراحی نشده است.

اضطراب در واقع بخشی از مکانیسم بقای ما یعنی واکنش جنگ، گریز یا انجماد است. این سیستم قرار است ما را ایمن نگه دارد، اما مشکل زمانی آغاز می شود که این رابطه ناکارآمد شده و فرد در وضعیت هشدار و مراقبت همیشگی باقی می ماند. دکتر سیان ویلیامز ، روان شناس و مشاور، معتقد است: ما به اضطراب نیاز داریم، اما گاهی اوقات این حس شرایط را اشتباه برداشت می کند. وقتی حس می کنیم کنترلی نداریم، اضطراب بدترین سناریو را پیش روی ما می گذارد تا احساس آمادگی کنیم. جنگیدن با آن یا اجتناب از آن، نه تنها باعث از بین رفتنش نمی شود، بلکه آن را تشدید می کند.

در ادامه، راهکارهای کارشناسان برای مدیریت این حس در مراحل مختلف زندگی را بررسی می کنیم.

اگر فرزندی دارید که علائم اضطراب نشان می دهد، وحشت نکنید. دکتر مردیت الکینز ، روان شناس بالینی در مدرسه پزشکی هاروارد، تأکید می کند که اضطراب در کودکان یک نقص شخصیتی نیست. کودکان به ویژه در دوره های گذار (مثل شروع مدرسه) این حس را تجربه می کنند.

به جای اینکه به کودک القا کنید تجربه او نگران کننده است، احساسات او را تأیید و عادی سازی کنید. به او بگویید کاملاً قابل درک است که در روز اول مدرسه ترسیده باشد و بسیاری از بچه ها همین حس را دارند. اصرار بر دوری از موقعیت های اضطراب زا (اجتناب) فقط باعث تشدید مشکل در آینده می شود و فرصت یادگیری را از کودک می گیرد.

الکینز سه معیار را مطرح می کند:

بسیاری از نوجوانان، اضطراب را به عنوان بخشی از هویت خود می بینند. دکتر الکینز معتقد است والدین باید به آن ها بفهمانند که این یک تشخیص دائمی یا ناتوانی نیست، بلکه دوره ای سخت است که قابل درمان است.

والدین باید الگوسازی کنند. اگر شما به عنوان والدین بتوانید با ترس های خود (مثلاً صحبت در جمع یا انجام یک کار دشوار در محیط کار) روبرو شوید، به فرزندتان یاد می دهید که می توان با سختی ها کنار آمد. همچنین، درباره ریشه ترس ها با آن ها گفتگو کنید. بپرسید: دقیقاً از چه چیزی می ترسی؟ رد شدن در جمع دوستان یا شکست در امتحان؟

در مورد فضای مجازی، اگر حس می کنید این فضا باعث پریشانی نوجوان شده، باید گفتگوهای سختی را آغاز کنید و محدودیت هایی برای استفاده از آن قائل شوید.

نسل های زد (Gen Z) و آلفا (Gen Alpha) با جریان دائمی اخبار نگران کننده در شبکه های اجتماعی بزرگ شده اند. دکتر لورن کوک ، روان شناس بالینی، می گوید: مغز ما برای دریافت این حجم از اطلاعات منفی سیم کشی نشده است. علاوه بر این، فشارهای اقتصادی و تنهایی مفرط در این سنین بیداد می کند.

افراد در میانسالی اغلب درگیر مراقبت همزمان از فرزندان نوجوان و والدین سالخورده هستند. در زنان، دوران پیش ویائسگی و یائسگی نیز با تغییرات هورمونی، آسیب پذیری روانی را افزایش می دهد.

در سنین بالا، اضطراب سلامت و ترس از دست دادن عملکردهای شناختی یا افتادن و آسیب دیدن رایج است. این ترس ها اغلب منجر به خانه نشینی، کاهش تحرک و در نهایت انزوای اجتماعی می شود که خود اضطراب را تشدید می کند.

اضطراب در هر سنی که باشد، نباید زندگی شما را مدیریت کند. از جستجوی نور صبحگاهی تا یادگیری هنر، نه گفتن به اخبار منفی، راه های زیادی برای بازپس گیری کنترل زندگی وجود دارد. به یاد داشته باشید که هیچ گاه برای شروع درمان یا تغییر عادت ها دیر نیست.

منبع: فرارو