رضا نصری، حقوقدان، در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

همان گونه که روسیه پیشروی نیروهای ناتو تا مرزهای خود را برنمی تابد و در این موضع نیز محق است، ایران نیز کاملاً حق دارد استقرار حلقه ای از پایگاه های نظامی آمریکا در کشورهای عربی پیرامون خود را نپذیرد. این پایگاه ها برای دفاع ساخته نشده اند. آن ها با هدف اعمال فشار بر ایران، تهدید امنیت آن و استفاده به عنوان ابزارهای اجبار دائمی برپا شده اند.

نصری افزود: آشکارترین پیامد این وضعیت، نظامی سازی تنگه هرمز بوده است. این آبراه که بنا بر هر تفسیر معقولی از حقوق بین الملل باید گذرگاهی بی طرف و باز به روی کشتی های همه کشورها باقی بماند، به دست خود ایالات متحده به یک کریدور نظامی تبدیل شده است.

وی تصریح کرد: واشنگتن با حضور دائمی نیروی دریایی و اعمال قدرت نظامی از این پایگاه ها، یک مسیر تجاری را به صحنه ای برای ارعاب تبدیل کرده و سپس بی ثباتی حاصل از همین وضعیت را به گردن ایران انداخته است. ایران نیز تنها هدف این رویکرد خطرناک و غیرمسئولانه نیست.

نصری خاطرنشان کرد: همان شبکه پایگاه ها و استقرارهای دریایی که ایران را دربرگرفته است، به همان اندازه برای اعمال کنترل بر خطوط دریایی ای طراحی شده که اقتصاد چین به آن ها وابسته است. بخش قابل توجهی از انرژی مورد نیاز چین از تنگه هرمز عبور می کند و واشنگتن گمان می کند که با قرار دادن این شریان حیاتی تحت نظارت دائمی نظامی، نه تنها در برابر تهران، بلکه در برابر پکن نیز اهرم فشار به دست می آورد. خلیج فارس از این منظر، جبهه ای دیگر در چارچوب یک راهبرد کلان مهار است.

او افزود: تفاوت در رفتار دو کشور آموزنده است. در حالی که ایالات متحده به نمایش قدرت نظامی می پردازد، پایگاه های نظامی ایجاد می کند و تجارت را به ابزاری برای اعمال فشار تبدیل می سازد، چین از طریق سرمایه گذاری، تجارت و دیپلماسی با منطقه تعامل کرده است. آشکارترین نمونه این رویکرد، نقش چین در میانجی گری برای آشتی میان کشورهای خلیج فارس بود، نه سنگ اندازی در مسیر آن. سیاست خارجی ای که بر توسعه و منافع متقابل استوار باشد، در تضادی آشکار با سیاستی قرار دارد که بر پایه اجبار سازمان یافته است.

این حقوقدان بین الملل تاکید کرد: تنها مسیر دستیابی به صلحی پایدار در منطقه، از خروج این پایگاه های خارجی می گذرد. اگر کشورهای عربی واقعاً خواهان امنیت هستند، منافع آن ها نه در میزبانی از پادگان های امریکایی، بلکه در برچیدن آن ها و ایجاد نظمی امنیتی بومی در کنار همسایگانشان نهفته است. استدلال عقلانی و عمل گرایانه در حمایت از این رویکرد انکارناپذیر است.

وی اعلام کرد: دهه ها حضور نظامی ایالات متحده نه امنیتی را که به این کشورها وعده داده شده بود برایشان به ارمغان آورده و نه آن چتر حمایتی را فراهم کرده است که قرار بود در سایه آن بتوانند بر توسعه اقتصادی و رفاه خود تمرکز کنند. این پایگاه ها کشورهای عربی را ناامن تر و منطقه را خطرناک تر کرده اند. امنیت را نمی توان وارد کرد؛ امنیت باید از درون و به دست کشورهایی ساخته شود که خود با پیامدهای آن زندگی می کنند.

او تاکید کرد: کشورهای عربی منطقه آینده خود را در دستان خویش دارند. هرچه زودتر تصمیم بگیرند آن را به دست بگیرند، به سود خودشان خواهد بود.