رنجبران در پاسخ به برخی اتهام ها نوشت:

بسمه تعالی

در پی تهمت‌های همیشگی جناب ثابتی و جریان دیالمه، لازم می‌دانم چند نکته را برای افکار عمومی بیان کنم.

نخست آنکه، به‌عنوان شاگرد کوچک مکتب فکری شهید بزرگوار علی لاریجانی، افتخار می‌کنم. کسی که همواره به ناحق به آن شهید بزرگوار تاخته است، امروز به بنده حقیر ـ که هرگز خود را هم‌سنگ و حتی انگشت کوچک ایشان نمی‌دانم ـ نیز می‌تازد.

همچنین افتخار می‌کنم که همان فردی که با انگیزه‌های سیاسی و جناحی، به دکتر محمدباقر قالیباف، رییس محترم مجلس، سرباز امام خمینی(ره)، سردار خامنه‌ایِ شهید و امین رهبر معظم انقلاب، نسبت‌های ناروا داده است، امروز برای چندمین بار همان شیوه را درباره بنده نیز به کار گرفته است.

بله؛ افتخار می‌کنم که برخلاف برخی افراد کوچک و تک‌بعدی، سابقه همکاری با جریان‌ها و شخصیت‌های مختلف انقلاب را در کارنامه خود دارم. خوشبختانه به اذعان دوست و دشمن، در وزارت رفاه و در دوران مسئولیت جناب مهندس محصولی، عملکرد موفقی از خود بر جای گذاشتم و در اجرای طرح هدفمندسازی یارانه‌ها، کمک‌حال دولت بودم.

پس از آن، با مأموریتی جدید به سازمان صداوسیما بازگشتم تا در برابر تفکر انحرافی رییس‌جمهور وقت برنامه‌سازی کنم. به‌دلیل مخالفت آقای محصولی با این نوع برنامه‌ها و نقدهای صریح نسبت به احمدی‌نژاد و مشایی، پیش از پایان مأموریت، ناچار به بازگشت به صداوسیما شدم. در همان مقطع نیز، در مسیر انقلاب اسلامی و رهبری، برنامه‌هایی همچون «شناسنامه» و «دیروز، امروز، فردا» را در شبکه سه سیما تولید کردم.

پس از پایان دولت احمدی‌نژاد، با وجود پیشنهادهای متعدد از سوی دولت دکتر روحانی، به دلیل نقدهای جدی‌ام به روش‌های رییس‌جمهور وقت، هیچ مسئولیتی در دولت تدبیر و امید نپذیرفتم. در جایگاه مدیرکل روابط عمومی صداوسیما نیز مواضع انتقادی‌ام نسبت به برخی عملکردهای آن دولت، در توییت‌های آن دوره همچنان موجود است.

در دولت شهید آیت‌الله رییسی نیز، بنا به توصیه مسئولان جدید صداوسیما مبنی بر استفاده از فرصت‌های خارج از سازمان، برخلاف میل شخصی‌ام برای ادامه فعالیت در رسانه ملی، در وزارت نیرو و در کنار برادر عزیزم، مهندس محرابیان، مشغول به کار شدم.

در انتخابات مجلس سال 1402 نیز از دیار پدری و مادری‌ام، طالقان، با رویکردی اصولگرایانه، مستقل و بدون حمایت جریان خاصی نامزد شدم. با لطف مردم، رأی قابل توجهی کسب کردم، اما به مجلس راه نیافتم. امروز نیز خوشحالم که رأی نیاوردم و مانند برخی افراد، با بهره‌برداری از آنتن صداوسیما، برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت انتخاباتی و اتصال به یک جریان سیاسی محدود، وارد مجلس نشدم؛ در حالی که از نظر سابقه رسانه‌ای و اجرایی، رزومه‌ای به‌مراتب بیشتر داشتم.

در انتخابات ریاست‌جمهوری چهاردهم نیز، در مرحله دوم، آگاهانه در برابر جریان آقای سعید جلیلی ایستادم؛ زیرا آن جریان را همچنان خطرناک‌تر از جریان انحرافی احمدی‌نژاد و مشایی می‌دانستم و می‌دانم.

پس از آن، مدتی به‌عنوان مشاور در کنار برادر عزیزم، دکتر عراقچی، فعالیت کردم، اما در نهایت به دلیل فشارهای جریان پایداری در مجلس، استعفا دادم. اکنون نیز حدود ده ماه است که هیچ مسئولیت اجرایی ندارم و با افتخار، به‌عنوان یک فعال رسانه‌ای، آزادانه دیدگاه‌هایم را بیان می‌کنم.

اما درباره توییت اخیر؛ در آن توییت، با استناد به اظهارات معاون رییس‌جمهور آمریکا مبنی بر هزینه‌های کلان رژیم صهیونیستی برای جلوگیری از شکل‌گیری توافق احتمالی میان ایران و آمریکا، این پرسش را مطرح کردم که آیا اسراییل برای شکست مذاکرات در آمریکا هزینه می‌کند، اما در جمهوری اسلامی ایران از چنین اقدامی غفلت می‌ورزد؟

همچنین، بر اساس اطلاعاتی که در اختیار داشتم، نوشتم از یک منبع مطلع شنیده‌ام که درباره برخی عوامل اتفاقات تلخ رواق کشور، تأمین مالی آن‌ها محرز شده است. در همان توییت نیز صراحتاً داخل پرانتز تأکید کردم که این به معنای دریافت مستقیم پول از اسراییل توسط این افراد نیست.

در پایان نیز از مسئولان امنیتی خواستم با شفاف‌سازی، افکار عمومی و همه دلسوزان جمهوری اسلامی ایران را نسبت به واقعیت موضوع آگاه کنند.

اکنون خود قضاوت کنید؛ آیا بنده به‌طور کلی مخالفان مذاکره را به پول گرفتن متهم کرده‌ام یا خیر؟

اللهم اجعل عواقب أمورنا خیرًا.