زهران ممدانی، شهردار جوان نیویورک، این روزها در مرکز توجهات سیاسی قرار دارد. او که با رویکردهای سوسیال دموکراتیک خود توانسته در قلب مهم ترین کانون سرمایه داری جهان به جایگاهی مردمی دست یابد، اکنون در حال بازتعریف مناسبات قدرت در حزب دموکرات است.

به گزارش دنیای اقتصاد، ممدانی که از حمایت چهره های سرشناس جناح پیشرو بهره می برد، پیروزی های انتخاباتی اخیر هم حزبی هایش را نه یک اتفاق محلی، بلکه پیامی ملی برای تغییر ریل گذاری های سنتی حزب می داند.

در مصاحبه ای هفت هزار کلمه ای با نیویورک تایمز ، ممدانی با انتقاد از سیاست های فعلی حزب دموکرات، معتقد است که هویت این حزب باید از حالت صرفا مخالف جمهوری خواهان بودن خارج شده و به برنامه ای مشخص برای حمایت از طبقه کارگر تبدیل شود. او در عرصه سیاست خارجی نیز مرزبندی های صریحی دارد؛ از جمله با نقد شدید تخصیص بودجه های کلان نظامی به اسراییل و دفاع از آرمان های حقوق بشری فلسطینیان. او حتی در واکنش به احتمال سفر نخست وزیر اسراییل به نیویورک، از لزوم برخورد قانونی با او به عنوان جنایتکار جنگی سخن گفته است.

مواضعی که اگرچه خشم محافظه کاران را برانگیخته، اما در میان پایگاه اجتماعی او با استقبال مواجه شده است. شهردار نیویورک در گفت وگو با نیویورک تایمز تاکید کرد که در حال بررسی دقیق اختیارات قانونی خود با اداره حقوقی شهر است تا مشخص شود آیا قدرت بازداشت یک مقام خارجی را دارد یا خیر؟ این اظهارات بی پاسخ نماند. نتانیاهو در یک مصاحبه رادیویی با رد این تهدیدها، شهردار نیویورک را به حمایت از حماس و یهودی ستیزی متهم کرد و مدعی شد که ممدانی در خفا از آمریکا تنفر دارد.

در حوزه مدیریت شهری، ممدانی ترکیبی از ایده آل گرایی و عمل گرایی را پیش گرفته است. او ضمن پیگیری پروژه های رفاهی نظیر مهدکودک های همگانی و کنترل اجاره بها، در تعامل با غول های وال استریت نیز رویکردی واقع بینانه دارد. او بر این باور است که توسعه اقتصادی شهر نباید منجر به طرد طبقه کارگر شود. ممدانی با تکیه بر کاهش آمار جرم و جنایت و تقویت پیوندهای اجتماعی، در تلاش است تا نیویورک را نه موزه ای برای ثروتمندان، بلکه شهری زنده و قابل سکونت برای تمامی شهروندان بسازد. در نهایت، ممدانی نماد نسلی جدید از سیاستمدارانی است که می خواهند با صراحتی متفاوت، صدای مطالبات معیشتی طبقه متوسط و کارگر را در فضای سیاسی آمریکا طنین انداز کنند.

با این حال، سوابق ممدانی نشان می دهد که او آزادی فلسطین را یکی از مهم ترین دغدغه های اخلاقی عصر حاضر می داند. این رویکرد انتقادی نسبت به اسراییل دیگر در حاشیه حزب دموکرات قرار ندارد؛ چنان که اخیرا نیمی از نمایندگان دموکرات مجلس به قطع کمک های مالی آمریکا به اسراییل رای دادند. این اتفاق نشان دهنده چرخشی معنادار در سیاست های این حزب در قبال مهم ترین متحد خاورمیانه ای واشنگتن است. او همچنین در تعریف طبقه کارگر از چارچوب های سنتی درآمدی فاصله می گیرد و معتقد است هر شهروندی که برای تامین حداقل های یک زندگی آبرومند در نیویورک با مشکل دست وپنجه نرم می کند، فارغ از میزان دقیق درآمد یا شغلش، بخشی از طبقه کارگر محسوب می شود و درگیر کردن افکار عمومی با تعاریف خشک خط فقر، گرهی از مشکلات باز نمی کند.

ممدانی که از نامزدی احتمالی الکساندریا اوکاسیو کورتز برای انتخابات ریاست جمهوری2028 به شدت استقبال می کند، در برابر هجمه های رسانه ای علیه همسر هنرمندش نیز ایستاده و تقلیل دادن جایگاه او را به صرفا یک همسر سیاستمدار غیرمنصفانه می داند. او در نهایت با نگاهی متفاوت به جایگاه خود به عنوان یکی از مشهورترین سیاستمداران فعلی، اعتراف می کند که برای ورود به این عرصه و پذیرش چنین نقش سنگینی، فرد باید در درون خود به سطحی از جسارت و حتی رگه هایی از پوچی رسیده باشد تا باور کند که شایسته ترین فرد برای هدایت این جریان است.

زهران ممدانی به دلیل تولد در اوگاندا و تبدیل شدن به شهروند آمریکا از طریق تابعیت، طبق تفسیر فعلی قانون اساسی آمریکا واجد شرط شهروند مادرزاد برای ریاست جمهوری نیست؛ بنابراین تحت قوانین فعلی نمی تواند به این مقام برسد، مگر اینکه قانون اساسی تغییر کند. در عرصه سیاسی، رابطه او با دونالد ترامپ ترکیبی از اختلاف ایدئولوژیک و تعامل عمل گرایانه است.