روزنامه اطلاعات در یادداشتی آورده است: تاب آوری، تعریفی است روان شناختی به معنای توان افراد برای بازیابی خود پس از آسیب ها و ناملایمات.

این واژه در ذات خود اصطلاحی ارزشمند است که به مهارت انعطاف پذیری و سازگاری افراد در مواجهه با مسائل و مشکلات فردی و در مقیاس بزرگتر و جمعی، به توان جامعه برای ایستادگی در مقابل مشکلات می پردازد. تاب آوری یعنی کنشگری هدفمند در رویارویی با مسائل تا از فروپاشی روانی و جسمی فردی و جمعی جلوگیری کند.

اما مشکل آنجا به وجود آمد که تاب آوری از حوزه تخصصی روان شناسی وارد ادبیات روزمره مسئولان در حوزه های مختلف سیاسی، بهداشتی، اقتصادی، ورزشی و محیط زیستی و دیگر حوزه ها شد. صحبت کردن از تاب آوری تا اندازه ای در حوزه مدیریت بحران، طبیعی است ولی هرگز قرار نبوده به نسخه دم دستی و فرار رو به جلوی مسئولان در مواجهه مردم با انبوهی از مسائل بدل شود. یک مفهوم روان شناسی هرگز نمی تواند ابزاری برای نادیده گرفتن ریشه های اصلی مشکلات کشور و مسأله پاسخگویی مسئولان باشد.

اساساً چگونه می توان از مردم انتظار داشت در شرایطی که فقط در یک سال گذشته، دو جنگ تحمیلی را پشت سر گذاشته‎اند و علاوه بر مسائل کلانی مانند مشکلات معیشتی در یک دهه اخیر، با تروماهای ناشی از جنگ زندگی می کنند، صرفا باتکیه بر توانایی های فردی و موضوع تاب آوری دوام بیاورند؟

شما در حالی می توانید از تاب آوری اجتماعی در سطح همگانی حرف بزنید که مفاهیمی مانند سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، رسانه های مستقل، شبکه های محلی و نهادهای مدنی در وضعیت قابل قبولی باشند، وگرنه پنهان شدن پشت واژه تاب آوری در حالی که برخی مسئولان حتی درک درستی از مفهوم آن ندارند، خود تاب آوری بزرگی می خواهد.

خوشبختانه، تاب آوری مردم ما در برابر مشکلات بالاست و تحولات اخیر و حضور گسترده و انبوه آن ها در صحنه دفاع از کشور، این موضوع را به جهانیان نشان داده است. ایرانی ها وطن پرست هستند و برای دفاع از کشور خود، نه تنها در برابر مشکلات تسلیم نمی شوند بلکه هستیشان را نیز نثار می کنند، اما این امر نباید بهانه ای برای توجیه برخی کاستی ها و کم کاری های مسئولان شود.