به گزارش ورزش سه، رسانه‌های اسپانیایی در حال و هوای فینال هستند. هر روزنامه‌ای را که باز کنید کلمات مشابهی می‌بینید: فقط یک قدم دیگر باقی مانده؛ آخرین، مهم‌ترین و سخت‌ترین قدم.

تیم ملی اسپانیا با شکست فرانسه برای دومین بار در تاریخ خود به فینال جام جهانی رسیده و حالا رویای چاپ کردن دومین ستاره روی پیراهنش از همیشه نزدیک‌تر به نظر می‌رسد. رویایی که بازیکنان این تیم سال‌ها برایش جنگیده‌اند و این روزها بیش از هر کسی، رودری هرناندز آن را به زبان می‌آورد؛ جمله‌ای که از نخستین روزهای مسابقات مدام در رختکن تکرار شده است: "من برای قهرمانی جهان آمده‌ام."

رودری در طول جام جهانی، درست مثل خود اسپانیا، روندی صعودی پشت سر گذاشته است. او که در ابتدای مسابقات نمایش‌هایی دور از انتظار داشت، به‌تدریج به همان هافبک تاثیرگذار همیشگی تبدیل شد؛ بازیکنی که نبض بازی اسپانیا را در دست دارد و علاوه بر نقش کلیدی در زمین، بیرون از زمین هم رهبر واقعی این تیم محسوب می‌شود.

آرامش، حتی در اوج موفقیت

بازیکنان اسپانیا به توانایی‌های خود ایمان دارند، اما این اعتمادبه‌نفس هرگز جای خود را به غرور نداده است. فضای رختکن همان‌قدر آرام است که در نخستین روزهای جام بود.

میکل اویارزابال در روزهای گذشته گفته بود: "همان‌قدر آرام هستم که بعد از بازی اول مقابل کیپ‌ورد بودم؛ مسابقه‌ای که هیچ چیز طبق انتظار پیش نرفت."

همین آرامش باعث شده شور و هیجان صعود به فینال هم کنترل‌شده باشد. بازیکنان می‌دانند بخشی از تاریخ را نوشته‌اند، اما مهم‌ترین فصل این داستان هنوز باقی مانده است.

پائو کوبارسی بعد از نیمه‌نهایی و پیروزی بزرگ مقابل فرانسه گفت: "رویای ما هنوز زنده است و بی‌صبرانه منتظر رسیدن روز بازی هستیم."

در این رختکن خبری از جشن نیست

رودری پس از پیروزی مقابل پرتغال درباره مسیر اسپانیا گفته بود: "اگر کسی فکر می‌کند می‌شود بدون سختی قهرمان جام جهانی شد، سخت در اشتباه است. اینجا بهترین تیم‌های دنیا حضور دارند، اما تیم ما نشان داده برای فتح این جام به بلوغ رسیده و این خیلی مهم است".

خبرنگار اعزامی مارکا به جام جهانی که اغلب در کمپ تیم ملی کنار بازیکنان اسپانیا حضور دارد می‌گوید از بیرون شاید شور و هیجان ناشی از صعود به فینال باعث شود تصور شود جشن بزرگی در رختکن برپاست، اما واقعیت کاملا متفاوت است. خبری از جشن‌های اغراق‌آمیز، پایکوبی یا این احساس که ماموریت تمام شده، نیست. هر بار که اسپانیا برنده می‌شود، تمام ۲۶ بازیکن فقط به یک چیز فکر می‌کنند؛ توقف، ریکاوری و آماده شدن برای چالش بعدی.

هیجان کنترل‌شده

جمله معروف رودری، "من برای قهرمانی جهان آمده‌ام"، فقط بین بازیکنان تکرار نمی‌شود و به مدیران فدراسیون فوتبال اسپانیا هم منتقل شده است. با این حال، آنجا هم همه یک جمله را تکرار می‌کنند: "سخت‌ترین بخش کار هنوز باقی مانده است."

همه به توانایی این تیم ایمان دارند، اما در عین حال به فرآیندی که طی کرده‌اند هم باور دارند. آنها می‌دانند باید قدم‌به‌قدم جلو رفت، چون جام جهانی کوچک‌ترین اشتباه را نمی‌بخشد.

غرور بدون از دست دادن تمرکز

پائو کوبارسی نمونه کامل همین ذهنیت است. او پس از حذف فرانسه گفت: "در درونم خیلی خوشحالم، اما آرامش خودم را حفظ کرده‌ام."

این فروتنی و خونسردی فقط به کوبارسی محدود نمی‌شود. اونای سیمون، آیمریک لاپورت، میکل اویارزابال و خود رودری همین نگرش را دارند. انگار برای آنها پیروزی بخشی از یک روند طبیعی است، نه دلیلی برای از دست دادن تمرکز.

کوبارسی همان شب در ادامه حرفهایش گفت: "روزهای بسیار خاصی در پیش داریم. راهی نیویورک می‌شویم، رویای ما هنوز زنده است و بی‌صبرانه منتظریم بازی فینال فرا برسد."

فقط یک بازی تا تحقق رویا

حالا تنها یک مسابقه بین اسپانیا و جام قهرمانی فاصله انداخته است. بازیکنان برای مهم‌ترین مسابقه زندگی‌شان متحد شده‌اند.

میکل اویارزابال در این باره گفت: "همه ما در یک مسیر حرکت می‌کنیم. مهم این است که هر کسی هرچه در توان دارد در خدمت تیم بگذارد. بی‌نهایت خوشحالم. بچه که بودیم، حتی تصور چنین روزی را هم نمی‌کردیم. هیچوقت حتی تصورش را هم نمی‌کردیم، اما حالا با افتخار می‌توانیم بگوییم که در فینال جام جهانی هستیم."

حالا فقط یک مسابقه باقی مانده؛ ۹۰ دقیقه، یا شاید کمی بیشتر.

همه اعضای تیم ملی اسپانیا یک هدف مشترک دارند؛ اینکه حرف کاپیتان‌شان را به واقعیت تبدیل کنند. جمله‌ای که از روز نخست در اول بارها و بارها در رختکن شنیده شده است: "من برای قهرمانی جهان آمده‌ام."