باستان شناسان از یکی از مهم ترین اکتشافات سال های اخیر در مصر خبر دادند؛ کشف 18 گورستان باستانی در سواحل مدیترانه که در میان آثار به دست آمده از آن ها، 24 زبان طلایی قرار دارد.
این قطعات طلایی در دهان برخی از مردگان گذاشته شده بود؛ اقدامی که بر اساس باورهای مصر باستان، به فرد متوفی امکان سخن گفتن در جهان پس از مرگ را می داد.

این محوطه باستانی در حدود 100 کیلومتری غرب اسکندریه قرار دارد و احتمال می رود بخشی از شهر باستانی لوکاسپیس باشد؛ شهری که از دوره هلنیستی تا عصر بیزانس از مراکز مهم اقتصادی و شهری منطقه مدیترانه به شمار می رفت.
از میان آرامگاه های کشف شده، 11 مقبره در دل صخره ها و در عمق حدود هشت متری زمین ساخته شده اند و هفت مقبره دیگر با استفاده از سنگ آهک در سطح زمین قرار دارند. بسته ماندن برخی از این آرامگاه ها باعث شده بسیاری از آثار در شرایطی کم نظیر و دست نخورده باقی بمانند.

در جریان کاوش ها، آثار ارزشمندی از جمله سفالینه های سالم، محراب های سنگ آهکی، حوضچه های آیینی و بخش هایی از معماری مرتبط با مراسم تدفین کشف شد. یکی از مهم ترین یافته ها، مجسمه نیمه تمام مرمری الهه آفرودیت بود که در کنار یک دروازه خیالی تدفین قرار داشت و ترکیب باورهای مصری و یونانی را نشان می دهد.
همچنین یک تابوت گرانیتی 2.5 متری با درپوش اصلی خود کشف شد که بقایای یک ابوالهول گچی را درون خود جای داده بود. پژوهشگران همچنان در حال بررسی هویت فرد مدفون در این آرامگاه هستند.

کارشناسان معتقدند این یافته ها نشان می دهد آیین های تدفین مصر باستان در دوره های بطلمیوسی و رومی نیز ادامه داشته و تحت تأثیر فرهنگ های یونانی و رومی تغییر و تکامل یافته است. با این کشف، تعداد محوطه های تدفینی شناخته شده در این بخش از سواحل مدیترانه به حدود 45 مورد رسیده است.