فوتبال 360 نوشت: تیم ملی فوتبال ایران روزهای عجیبی را سپری می کند؛ آن ها از جام جهانی آمریکا برگشته و وعده شان برای صعود به مرحله حذفی را ابتر گذاشته اند. تعدادی از اعضای همین تیم که بین کادر فنی و بازیکنان پراکنده اند، ناراحت از این هستند که چرا پس از تساوی مقابل بلژیک، کسی برای شان هورا نکشیده، به خیابان نریخته و یا در بازگشت به ایران آن طور که باید و شاید مورد استقبال قرار نگرفته اند. البته که به قرار، این موضوع کف خواسته ها است؛ چراکه به تازگی، طلب ساخت مجسمه تعدادی از اعضای همین کاروان را داشته اند.

دغدغه ای به نام دوست داشته شدن

اینکه کسی پیدا شود مجسمه باب میل آن ها را بسازد، بخشی از ماجرا است؛ اینکه مجسمه را هم کدام نقطه بگذارند، بخشی دیگر. با این حال، قبل از رسیدن به آن مرحله، ابتدا باید دلیلش پیدا شود؛ یک دلیل قانع کننده که اگر فردا روزی، کسی به آن چشم دوخت، دلیل ساخت چنین مجسمه ای برایش توجیه پذیر باشد.

ایران در جام جهانی با کسب 3 تساوی، از رسیدن به مرحله حذفی بازماند. از این منظر، یک شکست دیگر به کارنامه این تیم و نسل کنونی اضافه شد. البته که شرایط، مزید بر علت شده تا وضعیت این تیم در جام جهانی خاص تلقی شود؛ وضعیتی منحصر به فرد که محدودیت های آزاردهنده ای برای مجموعه تیم ملی به بار آورد. از این زاویه، می شود پذیرفت که کسب 3 تساوی از 3 بازی در جام جهانی فاجعه نیست، اما ماجرا وقتی آزاردهنده می شود که عده ای در تلاش هستند تا همین 3 امتیاز را یک دستاورد و برد بزرگ تلقی کنند؛ دلیلی برای دوست داشته شدن نزد مردم.

اینجا دقیقا سرآغاز سوء تفاهم هایی است که نزد تعدادی از بازیکنان و اعضای کادر فنی تیم ملی شکل گرفته. برای شان سوال است که چرا فاصله مردم با این تیم زیاد شده و آن طور که باید مورد دوست داشتن واقع نمی شوند. البته که این مورد معنای مطلقی ندارد؛ همین حالا بخشی از مردم به این تیم و بازیکنان و کادرفنی علاقه مند بوده و تمایل به تداوم حضور آن ها در این جایگاه دارند. با این وجود، همان طور که خودشان به درستی حس کرده اند، این محبوبیت فراگیر نیست و برای نسل کنونی تبدیل به یک پرسش مهم شده است.

سفره مردم، سیاسی نیست

نسل کنونی فوتبال ایران احتمالا بدشانس است؛ بدشانس از این نظر که در فضای مجازی و حقیقی به شدت مورد قضاوت قرار می گیرند، زیر ذره بین می روند و هر اقدام و رفتارشان با واکنش مخاطب روبرو می شود. بدشانس هم هستند که در هر دو جام جهانی اخیر، سایه اتفاقات سیاسی اجتماعی بر فضای تیم، سنگینی کرده و مردم را چشم انتظار واکنش همین بازیکنان و کادرفنی اش گذاشته. اتفاقات جام جهانی قطر و فوتوشوت های خبرساز که نیازی به تکرار ندارد. آن ماجرا مربوط به سال های گذشته است. در رخ دادهای اجتماعی قبل از برگزاری جام جهانی اخیر هم که دوباره افکار عمومی، بازیکنان کنونی را مورد قضاوت قرار دادند. از این رو، عرصه بر آن ها تنگ شده و شرایط شان را دوباره خاص کرد.

بازیکنان تیم ملی در کنار تعدادی از اعضای کادر فنی، در چنین شرایطی یک جمله برای فرار از قضاوت ها داشتند: ما سیاسی نیستیم . این جمله ی پرتکرار از زبان تعدادی از همین افراد به کرات و در موقعیت های مختلف شنیده شد. اصل جمله درست است؛ کسی از بازیکنان تیم ملی توقعی ندارد درباره سوسیال-دموکرات ها، لیبرال ها، اصول گراها، اصلاح طلبان، اعتدالیون و یا پایدارچی ها نطق سیاسی سر دهد؛ نه مخاطب فوتبالی چنین حوصله ای دارد و نه تخصص بازیکنان چنین اجازه ای می دهد. با این وجود مشکل اصلی از جایی شروع می شود که همین بازیکنان سفره و یخچال مردم را هم سیاسی دانسته و آگاهانه از اظهارنظر در این باره، پرهیز کردند.

سفره مردم در سال های اخیر آب رفته، یخچال ها خالی تر شده، داروها گران و نایاب شده، چک ها برگشت خورده، اجاره خانه ها سر به فلک گذاشته و شرمندگی نان آوران نزد خانواده بیشتر و بیشتر شده. مشخص است این همه گرفتاری برای همه مردم نیست؛ خواص از این دغدغه ها ندارند و نگران بالا رفتن نرخ ارز نیستند؛ چه بسا سیر صعودی ارز، حساب بانکی آن ها را چاق تر هم می کند.

این ها اما گرفتاری مردم هستند؛ 96 درصدی که روزانه فقیرتر می شوند و افق روشنی برای فردا ندارند. اینجا اما همین مردم، متوقع می شوند؛ از بازیکنانی که برای شان در سرما و گرما هورا کشیده، تشویق شان کرده تا قراردادهای شان چرب تر و زندگی شان مرفه تر شوند. سفره ی مردم نکته سیاسی ندارد که بازیکنان با حساب و کتاب کردن، نخواهند به آن اشاره ای کنند؛ اشاره به مشکلات مردم، اعتراض به سیاست دولت هایی است که در عرصه اقتصاد شکست روی شکست بار آورده و فوتبال را از اولویت های مردم خارج کرده است.

اینجا دیگر می توان پی برد چرا کسی برای این تیم ملی، که پاداش های شان میلیاردی، آپشن های شان حواله خودروهای خارجی و قرارداد های شان جمع درآمدهای حداقل صد و بیست ساله کارگران است، هورا نمی کشد. می توان حدس زد چرا درخواست برای ساخت مجسمه بازیکنان و کادرفنی پس زده می شود و محبوبیت همین نسل آب می رود. می توان حدس زد چرا التماس برای دوست داشتن تیم ملی، بر عبث پاییدن است. این مردم باید از سحر تا پاسی از شب جان بکنند تا حداقل ها در زندگی شان بچرخد؛ شاید دیگر حتی وقتی برای دوست داشتن هم نداشته باشند.