عزت الله ضرغامی در اعتماد نوشت: دو ویژگی جلال و جمال در اعلی درجه، در رهبر شهید قابل رویت بود. به دلیل اهمیت و حساسیت مواضع انقلابی و مقابله با استکبار، انعکاس مواضع سخت و جلالیت ایشان، در جامعه غالب بود. در حالی که ویژگی جمال و زیبایی و زیبایی شناسی او استثنایی و کم نظیر بود. متأسفانه صاحبان تریبون های رسمی، به علت عدم آشنایی با این گونه مواضع، نداشتن سلیقه فردی برای بیان آن و حتی عدم اعتقاد و علاقه به عبور از آن! وارد این حوزه مهم نشدند و به نوعی جامعیت شخصی ایشان در جامعه، مظلوم واقع شد.

به دلیل قرابت کاری من با حوزه فرهنگ و هنر و اندیشه، گفت وگو، تعامل و مباحثه ام در این خصوص، با ایشان گسترده و متنوع بود. ایشان معتقد بودند که قالب و محتوا مانند دو بال برای تولیدات هنری صداوسیما هستند و باید سهم هر کدام صددرصد باشد و می فرمودند که بهترین محتواها اگر می خواهد در قالب ضعیف و غیرهنری و کم اثر ریخته شود، همان بهتر که هرگز اتفاق نیفتد!

وقتی شخصا از ایشان در مورد بعضی اشکالات نظارتی در این گونه از آثار سوال می کردم، با صراحت و اطمینان می گفتند در مقابل اهمیت محتوایی و قالب هنری آن اثر، می توان از این اشکالات عبور کرد و سخت گیری را کنار گذاشت. مشخصا در مورد سریال یوسف پیامبر (ع) همین اتفاق افتاد. به دلیل حساسیت ایشان به مساله کیفیت، در شروع کارم به من فرمودند: یک کمربند دور صداوسیما بکشید و هیچ شبکه جدیدی راه اندازی نکنید و فقط به محتوا و کیفیت برسید.

با همین نگاه کار را شروع کردم ولی پس از بروز پدیده ماهواره، خدمت ایشان رسیدم و گزارشی مبنی بر علل گرایش به ماهواره ارایه کردم. اولین عامل در این خصوص، تنوع شبکه ها و موضوعی بودن آن ها بود. ایشان در شرایط جدید با توسعه شبکه ها و راه اندازی ده ها شبکه موضوعی در سیما، صدا و برون مرزی موافقت کردند.

این روحیه، حاکی از به روز بودن ایشان و اجتهاد در تصمیم گیری های راهبردی بود. علی رغم بضاعت بالای کارشناسی هنری و سیاسی، ایشان از من می خواستند با صاحب نظران و اهل فن هم مشاوره کنم. حتی از آنان اسم می‎بردند. برای راه اندازی شبکه آذری زبان در کنار شبکه های ملی و سراسری از ایشان سوال کردم، فرمودند با آقایان میرحسین موسوی و علی عبدالعلی زاده مشورت کنید.

با آنان مشورت کردم، هر دو موافق بودند. از اشتباهات دوره مدیریتی ام این بود که بی جهت ماه ها منتظر پاسخ یکی از دستگاه های امنیتی شدم تا قضیه منتفی شد! سرجمع، در دوره مدیریت من، آشنایی گسترده ایشان با مقوله های هنری و زیبایی شناسی، هم فرصت بود و هم تهدید!

فرصت، از این جهت که راهنمایی های ارزشمندی می کردند و تهدید از آن جهت که خطاهایمان را خیلی خوب می فهمیدند و با نگاه کارشناسی تذکر می دادند یا اوقات تلخی می کردند! برخی مواقع هم سوالات مهمی داشتم که ایشان عمدا پاسخ نمی دادند، معنایش برای من این بود که تو را گذاشتم که خودت بروی و تشخیص بدهی و مدیریت کنی! سوال لازم نیست! به همین دلیل به طور جدی راهبرد اجتهاد رسانه ای را تئوریزه و به آن عمل کردم. عمری گفتیم سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی ! ای کاش، سر خم می برای ما سلامت می ماند! او مصداق اتم ثلمه لا یسدها شیء بود.