برخلاف باور عموم، یک انسان معمولی در واقع سالانه هشت عنکبوت را نمی خورد؛ یوهان سیگسون، عکاس و کارشناس حیات وحش می گوید: هیچ پژوهشی برای اثبات این شایعه وجود ندارد و دلیلش احتمالاً این است که این ایده اصلاً بر پایه زیست شناسی یا مشاهدات واقعی بنا نشده است. این افسانه همچنان زنده مانده چون ایده ای به یادماندنی، عجیب و ترسناک است؛ اما در واقعیت، کاملاً نادرست است.

این ادعا درباره عنکبوت ها نه تنها کاملاً دروغ است، بلکه با توجه به شناخت ما از رفتار این موجودات، بسیار غیرواقعی به نظر می رسد. این شایعه از نظر اکولوژی رفتاری (رفتارشناسی جانوری در رابطه با محیط) اصلاً منطقی نیست. بخش عمده ای از زندگی یک عنکبوت صرف این می شود که طعمه دیگران نشود و خورده نشود.

این یعنی آن ها باید بسیار مراقب باشند که ریسک بزرگی را متحمل نشوند و جاهایی را برای زندگی پیدا کنند که بتوانند بدون مزاحمت به کار خود ادامه دهند و البته شام خود را هم شکار کنند. راه رفتن روی صورت یک پستاندار بزرگ، ریسک بسیار بالایی دارد و هیچ پاداشی هم برای عنکبوت به همراه نخواهد داشت. در واقع، بر اساس حقایق علمی باید گفت که انسان ها در طول سال تقریباً صفر عنکبوت می خورند.

اگرچه علم زیست شناسی به ندرت با مطلق ها سروکار دارد، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد خوابیدن و بلعیدن عنکبوت ها به هر شکلی یک امر روتین یا عادی است. در طول یک زندگی 70 یا 80 ساله، یک فرد ممکن است به دلیل رابطه متقابلی که با محیط زیست دارد، با انواع حشرات، میکروارگانیسم ها و شاید دیگر موجودات بی مهره تماس داشته باشد و آن ها را ببلعد. با این حال، برخلاف آن حشرات، عنکبوت ها بسیار متحرک و نسبت به محیط خود کاملاً آگاه هستند. عنکبوت ها بیشتر تمایل دارند از ما دوری کنند تا اینکه بیایند و به داخل دهان ما بخزند.

عنکبوت ها در واقع از انسان ها می ترسند. بسیار بعید است که آن ها به طور عمدی به دهان یک انسان نزدیک شوند؛ به خصوص به این دلیل که آن ها به شدت به ارتعاشات حساس هستند. حتی ارتعاشات ناشی از ضربان قلب، تنفس و غلت زدن شما در تختخواب می تواند یک عنکبوت را از کاوش بیشتر منصرف کند. به عبارت دیگر، دوری از انسان ها برای آن ها یک امر غریزی است.

دنیای یک عنکبوت کاملاً با دنیای یک انسان متفاوت است. در حالی که ما عمدتاً به بینایی خود متکی هستیم، بسیاری از عنکبوت ها به ارتعاشات و حرکت هوا بسیار حساس هستند. بسیاری از آن ها موهای ظریفی روی پاهای خود دارند که به تغییرات محیطی بسیار حساسند و به آن ها کمک می کنند تا حضور شکارچیان یا حتی طعمه ها را تشخیص دهند.

با توجه به این موضوع، دهان یک انسان خوابیده آخرین جایی است که یک عنکبوت تمایل دارد به آن سر بزند. در واقع، بیشتر عنکبوت ها به طور فعال از انسان ها دوری می کنند، چرا که ما برای آن ها مانند شکارچیان غول پیکر و ترسناکی به نظر می رسیم.

این متخصص حیات وحش می گوید: اکثر مردم فکر می کنند که عنکبوت ها مدام به دنبال برقراری تعامل با انسان ها هستند و این طور نتیجه گیری می کنند که آمدن به سمت ما چیزی است که آن ها می خواهند. اما برعکس، انسان برای آن ها موجودی پرسرصدا و غیرقابل پیش بینی است. غریزه عنکبوت حکم می کند که از تماس دوری کند، خود را پنهان سازد و اگر در حضور یک انسان احساس آشفتگی و تهدید کرد، عقب نشینی کند یا تا زمانی که خطر برطرف شود، کاملاً بی حرکت بماند.

محیط ایده آل یک عنکبوت، یک منطقه تاریک یا پنهان با دسترسی به آب، حشرات و سایر منابع غذایی است؛ نه دهان یک انسان! عنکبوت ها مناطق ساکت و کم تردد را ترجیح می دهند، بنابراین تختخواب شما به ویژه زمانی که در آن خوابیده اید اصلاً مکان جذابی برای آن ها به شمار نمی رود. می توان گفت غریزه طبیعی یک عنکبوت، خطر کردن و ریسک پذیری نیست. برای یک عنکبوت بسیار مطلوب تر است که در محیطی امن و امان قرار داشته باشد، جایی که بتواند از انرژی خود به طور مؤثر برای ایجاد یک پایگاه شکار کارآمد استفاده کند. صورت فردی که در خواب است، قطعاً در هیچ کدام از این دسته بندی ها جای نمی گیرد.