به نقل از ایرنا، زهرا (واله) داوودنژاد بازیگر سینما و تلویزیون، در یادداشتی اختصاصی برای ایرنا به بهانه تشییع و خاکسپاری رهبر شهید، او را انسانی شریف و پهلوانی قوی توصیف کرد و از پیوند عشق، صبر، ایران، هوش جمعی و بیداری اجتماعی نوشت.

در این یادداشت آمده است: من از آغاز یک پرواز بی احساس می ترسم اما از پایان یک پرواز با احساس هرگز.

ای تویی که از هیچ، برنده می کنی؛ می رسد به مویی ولی پاره نمی کنی. می زنم فریاد، فریاد عاشقانه هایم را در صحراها، در باد؛ ای داد، ای بیداد، کجایی تو، کجایی؟

همه نگاه من و منظرم نسبت به پهلوان تاریخ، سید علی خامنه ای، در عالمی عاطفی و در آسمان محبت و امنیت اتفاق افتاد. واله به چشم خویشتن دید که این بار، خوانش می رود؛ یعنی منیت و تعصب، ندیدن و نشنیدن و نداشتن ها می رود و جانش از راه می رسد و چه بگویم که جز خودت کسی نمی تواند آن را ببیند؛ چراکه در جان، شهامت شهادت است.

وقتی عاشق در دل رؤیایی دارد، فرشته ها دائم در کنار اویند؛ چون وقتی به خودت مهر داشتی، جبراً خودت را می بینی و می شنوی. چون صبوری دانش می آورد و این دانش عظیم و جهان شمول سید علی خامنه ای، بی شک برخاسته از صبری عظیم تر و عمیق تر از زخم های کاری در جسم و روحش است.

پس دوست داشتن دارای هوش است و هوشمندی تو را صبور می کند. حال که هوشمندترین سلول های بدن در قلب از مغز هم قوی تر است، خلاقیت و نبوغ، راز قلبش است. یک خردمند، یک روشن ضمیر، دلیل قادر بودنش ریشه در عشق به رؤیایی دارد.

ایران درون توست؛ بیدار شو. باورم این است که در این زمان، جامعه به سمت هوش جمعی حرکت می کند و این هوش جامع زمانی فعال می شود که هر واحد انسان، هر فرد، مسئول است و نقش دارد. از کجا آغاز می شود؟ از همان جایی که ایستادی و خانه داری. خانه تو قلب توست و تو مسئول انتشار این عشق هستی.

بخشش را باید زیست کنی و این زیستن، عین رقصیدن و پرواز است. ما باید برای اندیشه های مفلسانه، خودمان را ببخشیم. باید ایران را از اسارت جهل آزاد کنیم. ایران ناف زمین است و اگر بیدار نشویم، فقط صورت اسارت تغییر می کند ولی ذات اسارت به قوت خودش باقی می ماند.

انسان آزاده کسی است که هوشش منطبق بر هوش جمعی است و بر مدار و منش عشق زیست می کند. ساده بودن، ساده دیدن و ساده زیستن، عکس واقعی توست و این یعنی تو قائم به خویشتن هستی؛ در حالی که خشم یعنی خاموشی شنوایی. پس دیگر سادگی را از دست می دهی و در پیچیدگی ها گم می شوی. پس در مسیر حقیقت، مشاهده گر باشیم.

وقتی بودن خودت را معنا می کنی، تمام اسارت ها از تو برداشته می شود. حضور شعور من در زمان و مکان و حال و اکنون معنا پیدا می کند. هر رؤیا و معنایی هم دارای معماری است و هر معماری، شرایط زمان و مکان خودش را دارد و تو هرگز نمی توانی به زور و خواسته خودت این امر را حقنه کنی. تو باید جان معماری خودت، قلبت، شخصیتت و زندگیت را تعمیم بدهی در هر جایی که حضور داری و در اکنون خودت ببینی تو از این ناف زمین، برای آینده اش چه تصویری می سازی؛ ساختار تو چگونه است و چگونه آن را می سازی.

انسانی که بدون رؤیاست، بدون معناست و مفعول می شود. لحظه حال، حظ الهی است و بالاترین سطح ضریب بقاست و اکنون برای من، انسان به اضافه معنا یعنی در الهیت و قدسی بودن خویش قرار گرفتن، نفس کشیدن و زندگی کردن.

آنچه در فرایند این تجربه زیستی من اتفاق افتاد، از بعد از جنگ 12 روزه تا به الان، این بود که انسانی شریف و پهلوانی قوی از میان این معناها برایم ظهور کرد؛ در حالی که جسم به قول خودش ناقابلش به قلب خاک سپرده شد، اما روح بلند و پرمعنایش، بهانه زنده دلی، ایمان، باورمندی، همدلی، اتحاد و یکدلی، استقلال و پیروزی و آگاهی جاری و جاودان شد.

هرگز نمیرد آن کس که دلش زنده شد به عشق.