روزنامه کیهان در مطلبی به شروع دوباره حملات آمریکا به ایران و نقض تعهدات و آتش بس پرداخته است.

در این مطلب آمده است: هراس قمارباز کاخ سفید از رستاخیز امت اسلامی و اهتزاز پرچم های سرخ خونخواهی در تشییع رهبر شهید، بار دیگر او را به هذیان گویی و عهدشکنی کشاند؛ واقعیتی که نشان داد تکیه بر سراب دیپلماسی و مذاکره با آمریکا که تعهدات خود را با توهین و حمله نظامی پاسخ می دهد، از اساس بی معناست.

رستاخیز عظیم امت اسلامی در بدرقه پیکر قائد شهید، معادلات استکبار را به هم ریخت. برافراشته شدن پرچم های پرشمار و سرخ رنگ خونخواهی در پهنه مقاومت از تهران تا نجف و کربلا، اقیانوسی از خشم مقدس را به نمایش گذاشت که خواب را از چشمان سران کاخ سفید ربود.

دونالد ترامپ، قمارباز بدنام تاریخ که خود را هدف شماره یک انتقام می بیند، در مواجهه با این خروش بی نظیر دچار کابوس شده و برای فرار از وحشت، به سنت همیشگی خود یعنی عهدشکنی و هذیان گویی پناه برده است. دست چدنی او این بار نیز از آستین مخملی تفاهم نامه ای بی خاصیت بیرون آمد تا به خوش خیالان ثابت کند تکیه بر سرابِ واشنگتن، فرجامی جز گستاخی بیشتر دشمن ندارد. مذاکره با دولتی که بندهای توافق را با توهین و حمله پاسخ می دهد، از اساس بی معناست.

ارتش آمریکا در ساعات اولیه بامداد چهارشنبه 17 تیر 1405 با نقض آشکار تفاهم نامه، مرتکب حمله نظامی علیه چند مرکز پایش و نظارت در سواحل جنوبی ایران شد. این حملات نقض فاحش بند یک یادداشت تفاهم خاتمه جنگ مبنی بر توقف عملیات های نظامی است. تکرار این حملات، در کنار تصمیم اخیر خزانه داری آمریکا برای لغو مجوز فروش نفت ایران (که طبق بند 10 یادداشت تفاهم به آن متعهد شده بود)، نقض ترتیبات ایرانی در تنگه هرمز و تداوم اقدامات اسراییل در لبنان، بخش های اساسی تفاهم خاتمه جنگ را فاقد اثر ساخته است. مسئولیت پیامدهای خطرناک این تشدید تنش برعهده آمریکا است.

پس از حمله اخیر آمریکا به خاک ایران، رییس جمهور این کشور، ایرانی ها را یک مشت آشغال ، سرطان و بی عرضه خواند و مدعی شد ایالات متحده بامداد چهارشنبه (17تیر) بیست برابر سخت تر از قبل به ایران حمله کرده است.

دونالد ترامپ با اعلام اینکه یادداشت تفاهم با ایران مُرده است، گفت: دیشب محکم به ایرانی ها زدیم. یک مرضی توی مغزشان هست. ازشان متنفرم.

وی در موضعی متناقض افزود: اگر ویتکاف و کوشنر بخواهند با ایران مذاکره کنند، با آن ها صحبت خواهم کرد، اما برای من این کار اتلاف وقت است. آن ها می خواهند من را ترور کنند. باید سرطان را زود از ریشه درآورد.

در پایان این اظهارات، ترامپ به صراحت اعلام کرد مسیر دیپلماسی پایان یافته و در ادعایی جدید گفت: ممکن است محاصره را دوباره از سر بگیریم. شاید جزیره خارگ را تصاحب کنیم؛ ایرانی ها هیچ کاری نمی توانند در برابرش انجام دهند.

این یاوه ها از دهان کسی که اسناد رسوایی هایش در دیار مفسد معروف، اپستین، بر پیشانی اش مهر ننگ زده است. پاسخ ما روشن است: کور خوانده ای؛ شتر در خواب بیند پنبه دانه! خارگ که سهل است، تصرف یک وجب از خاک ایران رؤیایی است که با خود به گور خواهی برد!

پاسخ غیورمردان نیروهای مسلح به این گستاخی، برق آسا و کوبنده بود و نشان داد دوران بزن و در رو به پایان رسیده است.

روابط عمومی سپاه اعلام کرد: به دنبال حماسه سازی ملت در تشییع قائد شهید، ارتش آمریکا وحشت زده برای تحت الشعاع قرار دادن این رویداد، با تهاجم هوایی به پایگاه های ساحلی در هرمزگان و ماهشهر آتش بس را نقض کرد. در پاسخ اولیه، نیروهای دریایی و هوافضای سپاه طی عملیات مشترک موشکی و پهپادی، 85 نقطه از تأسیسات مهم نظامی آمریکا در بندر سلمان بحرین و پایگاه هوایی علی السالم کویت را درهم کوبیدند و یک پهپاد9 MQ دشمن را سرنگون کردند.

قرارگاه مرکزی حضرت خاتم الانبیا (ص) نیز در اطلاعیه ای اعلام کرد: مبدأ هرگونه پشتیبانی از ارتش آمریکا برای حمله به ایران، هدف مشروع نیروهای مسلح خواهد بود. تحت هیچ شرایطی اجازه دخالت در امور تنگه هرمز و مدیریت آن را نخواهیم داد. نیروهای مسلح پاسخ کوبنده ای می دهند و مجدداً اعلام می گردد تنها معبر ایمن برای عبور کشتی ها در تنگه هرمز، مسیری است که جمهوری اسلامی تعیین کرده است.

علاوه بر این روابط عمومی ارتش اعلام کرد: به دنبال حمله دشمن و نقض مفاد 14بندی تفاهم نامه، پهپادهای هجومی ارتش از بامداد امروز مراکز تجمع نیروهای متخاصم آمریکا در پایگاه شیخ عیسی مستقر در بحرین را مورد حمله قرار دادند. تمام پایگاه های آمریکا در منطقه هدف مشروع پهپادهای ارتش خواهند بود.

تفاهم نامه اسلام آباد که 28 خرداد توسط ایران، آمریکا و پاکستان (میانجی) امضا شد، 14 بند دارد. نگاهی به وقایع اخیر روشن می کند که کاخ سفید چگونه این متن را قربانی خیانت و بدعهدی خود کرده است: بند 10 (اسقاط تحریم های نفتی): خزانه داری آمریکا 31 خرداد مجوزی 60 روزه برای فروش نفت ایران صادر کرد، اما اخیراً اعلام کرد این مجوز را لغو کرده و از 7 ژوییه هیچ معامله جدیدی مجاز نیست که این مصداق عینی نقض فاحش بند 10 است.

بند 11 (دارایی های مسدود شده): عهدشکنی اخیر نشان داد واشنگتن برخلاف گفت وگوهای گذشته، دسترسی ایران به منابع مالی خود را همچنان مسدود نگه داشته است. بندهای 1 و 2 (توقف جنگ و احترام به تمامیت ارضی): بند اول بر توقف جنگ در تمام جبهه ها از جمله لبنان تأکید دارد، اما ادامه عملیات نظامی اسراییل و اعلام ایجاد منطقه حائل در جنوب لبنان این بند را مختل کرد. همچنین حملات اخیر آمریکا به جنوب ایران، بند 1 و 2 (احترام به تمامیت ارضی) را رسماً نقض نمود. بند 5 (ترتیبات تنگه هرمز): با باز شدن کریدور عمانی با هماهنگی آمریکا و مین روبی انگلیس و فرانسه در آب های عمان، طرف های مقابل در حال دور زدن این بند هستند که بر مسئولیت ایران در تأمین امنیت تنگه هرمز تأکید دارد.

مروری بر چهار دهه گذشته نشان می دهد حاصل اعتماد به واشنگتن همواره با نقض تعهدات، تشدید فشارها و ادبیات توهین آمیز همراه بوده است. ترامپ در حالی با توهین به ایرانیان آنان را پست نامیده که در جریان آتش بس و تفاهم اخیر نیز به خاک ما حمله کرد. تجربه 40 سال گذشته به روشنی ثابت می کند که آمریکا توافق ها را به صورت یکجانبه کنار می گذارد؛ کما اینکه در بیانیه های الجزایر (1359) با ایجاد اختلافات طولانی بر سر اجرای تعهدات و دارایی های ایران بدعهدی خود را آغاز کرد و در مذاکرات دهه 80 نیز همزمان با تعلیق داوطلبانه فعالیت های هسته ای کشورمان، به فشارها و مطالبات خود ادامه داد.

این روند در توافق برجام به اوج رسید؛ جایی که در دولت اوباما با وجود اجرای کامل تعهدات از سوی ایران، تحریم ها به طور واقعی لغو نشد و متعاقباً در دولت اول ترامپ با خروج یکجانبه آمریکا در سال 1397 و اجرای سیاست فشار حداکثری ، صدها تحریم جدید و تروریسم دولتی علیه ملت ایران اعمال شد. در ادامه نیز مذاکرات احیای برجام در زمان بایدن به دلیل زیاده خواهی کاخ سفید به نتیجه نرسید و همزمان با فعال سازی مکانیسم ماشه و تحریم های جدید تروییکای اروپایی، پوچی ادعاهای غرب بار دیگر اثبات شد.

در نهایت، مذاکرات شکننده در دوره دوم ترامپ که به جنگ های 12 و 40 روزه ختم شد، نشان داد که خروجی عهدشکنی یکجانبه واشنگتن چیزی جز آتش و درگیری نیست. این تجربه تاریخی و مکرر، برای برخی مسئولان و جریان های طرفدار مذاکره حقایق مهمی را روشن ساخت و ثابت کرد کعبه آمال آن ها جز سرابی فریبنده نیست.

تاریخِ رابطه ایران و آمریکا، کتابی قطور از پیمان شکنی هاست و عقل سلیم تکرار خطا را محکوم می کند؛ چرا که ثابت شده علی الاصول نمی شود به آمریکا اعتماد کرد. امروز میدان برای پاسخ نهایی کاملاً آماده است، اما پیش از آن، دستگاه دیپلماسی باید فوراً پایان این تفاهم نامه بی خاصیت را اعلام کند. در فاز عملیاتی، اقدامات کشور باید در چند محور کلیدی استوار شود که نخستین گام آن، قطع کامل صادرات نفت از منطقه از طریق توقف خروج انرژی از خلیج فارس و تنگه هرمز است، به گونه ای که تا مدت طولانی امکان بازسازی این مناطق وجود نداشته باشد و فشار اقتصادی مهلکی بر غرب وارد آید. همگام با آن، انسداد محور مواصلاتی باب المندب باید به عنوان راهبرد بعدی جهت سلب تجارت امن و قطع شریان لجستیکی جنگ افروزان در دستور کار قرار گیرد.

از سوی دیگر، پیگیری استراتژی هزینه زایی و ضربات هدفمند نامتقارن، با تحمیل خسارت های سنگین جانی به نیروهای آمریکایی، معادله هزینه- فایده واشنگتن را منفی کرده و امنیت روانی آنان را به حداقل می رساند؛ چرا که آمریکا فقط زبان زور را می فهمد.

در این میان، بیانیه پایانی نشست سران ناتو در آنکارا کمدی استانداردهای دوگانه غرب را تکمیل کرد. آن ها بدون محکوم کردن حملات آمریکا، از ایران خواستند به آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز احترام بگذارد و بر ضرورت جلوگیری از دستیابی تهران به سلاح هسته ای تأکید کردند.

سران این ائتلاف همچنین با اعلام افزایش هزینه های نظامی و تخصیص 70 میلیارد یورو کمک به اوکراین در سال 2026، بار دیگر بر دفاع جمعی پای فشردند؛ رویکردی که نشان می دهد آرایش جنگی غرب کامل است و در این کارزار، دل خوش کردن به سراب دیپلماسی، چیزی جز ساده لوحی استراتژیک نیست.

سخن آخر اینکه امت اسلامی پرچم های سرخ خونخواهی را برافراشته، ارتش و سپاه پایگاه های دشمن را در منطقه کوبیده اند و قیمت نفت بلافاصله افزایش یافته است. این تازه آغاز کار است. وقتی نیروهای مسلح ما سفت و سخت تر از قبل گلوی انرژی جهان را در تنگه هرمز بفشارند و کارت باب المندب رو شود، شریان اقتصادی غرب قطع خواهد شد.

ترامپِ قمارباز که از ترس انتقام هذیان می گوید، این بار مأیوس تر از همیشه برای آتش بس التماس خواهد کرد. امروز این موشک های ایرانی هستند که سرنوشت را رقم می زنند؛ دستگاه دیپلماسی باید رسماً پایان تفاهم نامه را اعلام کند تا میدان، تکلیف این مفسد جزیره اپستین را یک بار برای همیشه روشن کند.