محمود احمدی نژاد، رییس جمهور سابق کشورمان صبح روز دوشنبه در مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب حاضر شد و به چهارماه غیبتی که از زمان آغاز جنگ 40 روزه شروع شده بود، پایان داد. احمدی نژاد با پیروزی در دومین دور انتخابات 1384 به عنوان رییس جمهور جدید ایران راهی پاستور شد و با تجدید دوره در انتخابات 1388، در نهایت کلید پاستور را در انتخابات یازدهم تحویل حسن روحانی داد. دوران 8 ساله ریاست جمهوری احمدی نژاد، یکی از متلاطم ترین و سرنوشت سازترین دوران سیاسی تاریخ ایران پس از انقلاب بود.

به گزارش فرارو، ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد و صدور 6 قطعنامه تحریمی، افزایش تحریم های یکجانبه آمریکا و اتحادیه اروپا علیه ایران، جنگ 33 روزه لبنان و جنگ های غزه، سخنرانی های جنجالی در اجلاس های بین المللی از جمله 8 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، طرح موضوع مدیریت جهانی، ترور دانشمندان هسته ای، انتخابات مناقشه برانگیز دهم (1388)، اجرای طرح هدفمندسازی یارانه ها، پروژه مسکن مهر، سفرهای استانی از جمله مهمترین وقایع این دوران بودند.

احمدی نژاد از سال 1368 عضو هیئت علمی دانشکده عمران در دانشگاه علم و صنعت ایران است. او سال 1354 وارد این دانشگاه شد و در سال 1365 کارشناسی ارشد خود را گرفت. از او به عنوان یکی از پایه گذاران انجمن اسلامی این دانشگاه یاد می شود که در فعالیت های سیاسی - مذهبی حضور پررنگی داشت. نام احمدی نژاد در جلسات مربوط به قبل از اقدام دانشجویان برای اشغال سفارت آمریکا در آبان 1358 هم شنیده می شود.

او در سال های جنگ به عنوان بسیجی داوطلب در جبهه ها حضور پیدا کرد و گفته می شود که با توجه به تخصصش، بیشتر در حوزه مهندسی - رزمی کار می کرد.

احمدی نژاد سابقه فعالیت به عنوان فرمانداری خوی و ماکو در آذربایجان غربی و همچنین مشاور استاندار کردستان را در سال های دهه 60 در کارنامه دارد. در سال های بعد گفته می شد که آشنایی او با افرادی مانند صادق محصولی (دبیرکل فعلی جبهه پایداری) و اسفندیار رحیم مشایی به همین دوران برمی گردد.

احمدی نژاد و صادق محصولی

حیات سیاسی احمدی نژاد در دولت اکبر هاشمی رفسنجانی آغاز شد. در سوابق او فعالیت به عنوان مشاور وزیر فرهنگ و آموزش عالی در این دوران دیده می شود. اما سکوی پرش اصلی او، انتصابش به عنوان اولین استاندار استان جدید اردبیل در سال 1372 بود.

احمدی نژاد در این دوران برای اولین بار وارد سطح مدیران ارشد کشور شد و مسئولیت استانداری اردبیل را تا پایان دولت هاشمی رفسنجانی در سال 1376 بر عهده داشت.

روند پیشرفت سیاسی احمدی نژاد بعد از پیروزی اصلاح طلبان و در دوران دوم خرداد، با کندی روبرو شد. او اولین شکستش را سال 1377 و در جریان ناکامی برای ورود به شورای شهر تهران تجربه کرد. دومین تجربه هم مربوط به انتخابات مجلس ششم می شد که در زمستان 1378 برگزار شد و احمدی نژاد در لیست جریان راست قرار داشت که در آن انتخابات شکست خورد. اما این دوران تنها چهار سال طول کشید و احمدی نژاد دوباره مسیر رو به بالا را شروع کرد. او در سال 1376 مدرک دکترای خود را از دانشگاه علم و صنعت گرفت.

ستاره اقبال احمدی نژاد در دهه هشتاد بار دیگر طلوع کرد. زمانی که لیست ائتلاف آبادگران در انتخابات دومین دوره شورای شهر تهران (1381) پیروز شد و کار را به دست گرفت. محمود احمدی نژاد در این دوران از سوی شورای اصولگرای دوم، به عنوان شهردار پایتخت انتخاب شد. احمدی نژاد در اردیبهشت 1382 به صورت رسمی حکم شهرداری اش را دریافت کرد.

احمدی نژاد در سال 1384 و کمپین انتخاباتی

شهردار تهران در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری که سال 1384 برگزار شد، یکی از کاندیداهایی بود که با چهره هایی نام آشنا از هر دو جریان راست و چپ رقابت می کرد. چهره هایی مانند قالیباف (فرمانده نیروی انتظامی)، علی لاریجانی (وزیر دوره هاشمی و رییس قبلی سازمان صداوسیما)، مهدی کروبی (رییس مجلس)، محسن مهرعلیزاده (معاون رییس جمهور در دولت خاتمی)، مصطفی معین (وزیر دولت های خاتمی و هاشمی) و اکبر هاشمی رفسنجانی (رییس جمهور سابق) که همه آن ها از شهردار تهران در سطح ملی شناخته شده تر بودند.

رییس جمهور احمدی نژاد - 1384

احمدی نژاد همراه با هاشمی به دور دوم انتخابات رفت و بعد از شکست او در سوم تیر، به عنوان نهمین رییس جمهور کلید پاستور را از سیدمحمد خاتمی تحویل گرفت. دوران ریاست جمهوری او، دوران جدیدی برای ایران از لحاظ مختلف به خصوص سیاست خارجی محسوب می شد. احمدی نژاد در طول 8 سال ریاست جمهوری، 8 بار در مجمع عمومی سازمان ملل متحد حاضر شد و به عنوان رییس جمهور ایران سخنرانی کرد. سخنرانی هایی که مسائلی مانند بحران فلسطین، مدیریت جهانی، مهدویت، عدالت و ... در محور آن ها قرار داشتند و واکنش برانگیز نیز می شدند.

اعتراض یهودیان به سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا - 2007

موضوع هسته ای در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد بسیار پررنگ بود. در واقع می توان گفت برنامه هسته ای در 4 سال ابتدایی مسئولیت او، به نوعی موضوع محوری سیاست خارجی ایران و برخورد کشورهای دیگر با ایران را به خود اختصاص می داد. از یک سو احمدی نژاد سخنرانی هایی جنجالی در سطح بین المللی داشت و از سوی دیگر موضوع هسته ای صلح آمیز ایران را به نوع خاصی پیش می برد. در این دوران مهم ترین رخداد برای ایران در آن زمان، ارجاع پرونده هسته ای از شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی به شورای امنیت سازمان ملل متحد بود. در فاصله سال های 1384 تا 1389 شورای امنیت 6 قطعنامه علیه ایران صادر کرد.

او در فضای داخلی کشور هم فعالیت های زیادی داشت. احمدی نژاد پیش از آن که در انتخابات پیروز شود، یکی از وعده هایش این بود که در پایتخت نمی ماند و به استان های مختلف سفر خواهد کرد و کارها را به صورت میدانی پیش خواهد برد. او در کنار 118 سفر خارجی، حدود 120 سفر داخلی هم داشت. او اولین سفر استانی خود را در آبان 1384 و سه ماه بعد از آغاز به کار دولت با خراسان جنوبی آغاز کرد.

احمدی نژاد در جریان انتخابات دهم، به عنوان رییس جمهور مستقر اصلی ترین کاندیدا محسوب می شد. اما با توجه به اتفاقات مختلف به خصوص در موضوعات خارجی، این دور از انتخابات خالی از چالش نبود و نتایج آن با اعتراضات گسترده ای روبرو شد. محمود احمدی نژاد با 24 میلیون رای در انتخابات 1388، حضور خود را در پاستور به مدت چهار سال دیگر تمدید کرد.

جشن پیروزی احمدی نژاد در میدان ولیعصر (عج) - 24 خرداد 1388

دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد، بیش از آن که حواشی و چالش های خارجی داشته باشد، درگیر چالش های داخلی بود. ایران آخرین قطعنامه را در سال 1389 دریافت کرد و به طور موازی مذاکراتی نیز با هدایت سعید جلیلی از سال 1386 تا پایان ریاست جمهوری او در جریان بود. اما مسائل داخلی در این دوران پررنگ تر بودند. احمدی نژاد در این دوران به مرور از حامیان سنتی خود در میان گروه های سیاسی فاصله گرفت و مسیر جدیدی را انتخاب کرد. جریان حامی او که بعد از جدایی با احمدی نژاد نام جبهه پایداری را بر خود گذاشتند، معتقد بودند که احمدی نژاد درگیر یک جریان انحرافی است و نماد این جریان هم برای آن ها، اسفندیار رحیم مشایی بود. یار قدیمی احمدی نژاد و معاون او در دولت نهم.

شاخص ترین اتفاقاتی که در این دوران رخ داد، مربوط به مخالفت احمدی نژاد با احکام حکومتی رهبر انقلاب بود. در ابتدای دولت دهم، احمدی نژاد مشایی را به عنوان معاون اول رییس جمهور منصوب کرد که با مخالفت آیت الله خامنه ای در تیر 88 روبرو شد. مقام معظم رهبری این حکم را در 27 تیر 1388 صادر کردند اما احمدی نژاد با تاخیر و تنها زمانی که متن نامه به صورت عمومی منتشر شد، به آن عمل کرد. مشایی روز دوم مرداد استعفا داد و یک روز بعد مشاور و مسئول دفتر رییس جمهور شد.

رخداد بعدی به سال 1390 و موضوع برکناری حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات دولت دهم برمی گشت. 28 فروردین اعلام شد که احمدی نژاد با استعفای مصلحی موافقت کرده است. 30 فروردین آیت الله خامنه ای نامه ای به مصلحی نوشت که به معنای ابقای او و ادامه کارش در وزارت اطلاعات بود و خبر آن 31 فروردین منتشر شد. بعد از آن بود که ماجرای خانه نشینی احمدی نژاد رخ داد. موضوعی که هواداران سابقش می گویند آخرین تیر برای جدایی از احمدی نژاد بود. حلقه اصلی حامیان احمدی نژاد چند ماه بعد از این وقایع، در مرداد 1390 در قالب جبهه پایداری اعلام موجودیت کردند.

احمدی نژاد معتقد بود که در درون ساختار قدرت، اقداماتی علیه او انجام می شود. موضوعی که او در جریان های رسانه ای علیه خودش، عزل و نصب ها در سطوح مختلف و استیضاح وزرا یا طرح سوال از رییس جمهور می دید. او که به عنوان رییس جمهوری مکتبی و تراز شناخته می شد، حالا به اولین رییس دولتی تبدیل شد که در اسفند 1390 برای پاسخ به سوال نمایندگان به مجلس می رفت. او با مجلس هشتم و سپس نهمی روبرو بود که اکثریتش را اصولگرایان و بخش مهمی را حامیان سابقش تشکیل می دادند که دیگر از او حمایت نمی کردند. اوج این اختلافات به ماجرای جلسه استیضاح وزیر کار (شیخ الاسلامی) و موضوع حکم دیوان عدالت اداری برای برکناری سعید مرتضوی از ریاست سازمان تامین اجتماعی برمی گشت. 15 بهمن 1391 مجلس جلسه پرتنشی را تجربه کرد که گاهی از آن با عنوان یکشنبه سیاه مجلس یاد می شود. روزی که دو رییس قوه با یکدیگر جر و بحث مفصلی کردند و در نهایت احمدی نژاد از مجلس بیرون رفت.

محمود احمدی نژاد، سال 1392 پاستور را ترک کرد. از آن زمان سه دولت تغییر کرده و دولت چهاردهم مشغول کار است. او مرداد 1392 با حکم رهبر شهید انقلاب به عنوان عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شد. در این 13 سال او کارهای مختلفی کرده است. خودش و اطرافیانش بارها در انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کردند و رد صلاحیت شدند. آخرین مورد سال 1403 بود که او در وزارت کشور ثبت نام کرد و نتوانست وارد رقابت شود. گاهی نامش با یک خبر، ثبت نام در انتخابات، مصاحبه یا سفر خارجی به کشورهایی مانند مجارستان و گواتمالا به اخبار باز می گشت یا به خاطر بست نشینی در اعتراض به صدور حکم زندان برای حمید بقایی یا اسماعیل رحیم مشایی یا حتی یک سکوت یا غیب طولانی مدت. او زمانی می خواست با شعار زنده باد بهار برگردد، اما این اتفاق رخ نداد.

بست نشینی احمدی نژاد در امامزاده صالح - 1397

نام احمدی نژاد آخرین بار در روزهای گذشته دوباره به اخبار برگشت. زمانی که در مراسم های وداع با رهبر شهید انقلاب حاضر نشد و در نماز بر پیکر ایشان هم حاضر نبود. اما روز دوشنبه در جریان تشییع ایشان در تهران، دیده شد و دوران غیبت چهارماهه اش را تمام کرد. پیش از این در روز اول جنگ که محل سکونت او مورد حمله قرار گرفت، شایعه شد که او ترور شده است. در اردیبهشت ماه، نیویورک تایمز مدعی شد او گزینه آمریکا و اسراییل برای اداره ایران بعد از جنگ بوده است. موضوعی که جنجال های زیادی داشت و ادامه نیز پیدا نکرد.

منبع: فرارو