به گزارش "ورزش سه"، میکل مرینو سرنوشت بازی بزرگ مقابل پرتغال در جام جهانی را رقم زد و سناریویی را تکرار کرد که در جام ملت‌های اروپا نیز تجربه کرده بود؛ یعنی زمانی که در دقیقه ۱۱۹ مقابل آلمان گلزنی کرد.

میکل مرینو مهاجم نیست، رسانه‌ای‌ترین چهره اسپانیا به شمار نمی‌رود و به سختی ممکن است نامش در لیست پرطرفدارترین ستاره‌های تیم ملی قرار بگیرد. اما وقتی بازی گره می‌خورد، عقربه‌های ساعت سنگینی می‌کنند و توپ باید در محوطه جریمه به یک نفر برسد، این هافبک ۳۰ ساله به یک متخصص غیرمنتظره در زدن گل‌های دیرهنگام تبدیل می‌شود.

مرینو در بازی امشب در دقیقه ۴۶ نیمه دوم (دقیقه ۹۱) گلزنی کرد تا اسپانیا در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی در دالاس، به پیروزی ۱ بر صفر مقابل پرتغال دست یابد.

این گل در کارنامه اخیر او تنها نیست. در جولای ۲۰۲۴، مرینو یکی از دراماتیک‌ترین گل‌های ماراتن یورو گذشته را به ثمر رسانده بود؛ در دقیقه ۱۱۹ با ضربه سر مقابل آلمان در اشتوتگارت، تا اسپانیا را به نیمه‌نهایی برساند و میزبان را حذف کند. در عمل، این دو گل سرنوشت‌ساز در مراحل حذفی برای تیم ملی اسپانیا، هر دو در اوج فشار روانی مسابقات رقم خورده‌اند؛ یعنی زمانی که مرز بین قهرمان شدن یا رفتن به وقت اضافه، و صعود یا ضربات پنالتی، به اندازه یک ارسال دقیق و ضربه نهایی به آن کوچک می‌شود.

توضیح این موضوع کمتر به شانس و بیشتر به نوع بازی مرینو مربوط می‌شود. او بلندقامت، قدرتمند و چپ‌پا است و به بازی به عنوان هافبک باکس‌توباکس عادت دارد. 

مرینو ویژگی ارزشمندی برای بازی‌های بسته دارد: او به خوبی به محوطه جریمه اضافه می‌شود، به عنوان عنصر غافلگیرکننده به فضاهای خالی هجوم می‌برد و بدون اینکه اسپانیا را مجبور به از دست دادن کامل کنترل میانه میدان کند، برتری فیزیکی ایجاد می‌کند. در آرسنال نیز این بازیکن اسپانیایی حتی در بخش‌هایی از فصل ۲۰۲۴/۲۵ به عنوان مهاجم به کار گرفته شد؛ نشانه‌ای از اینکه بازی او کاربردی چندگانه بین خط هافبک، حضور در محوطه جریمه و فشار بر مدافعان خسته حریف پیدا کرده است.

یک جزئیات جالب و سنتی نیز وجود دارد. شادی گل مرینو که چرخیدن به دور پرچم کرنر است، ادای احترامی به پدرش، آنخل مرینو، بازیکن سابقی است که پس از گلزنی برای اوساسونا مقابل اشتوتگارت در جام یوفا ۱۹۹۱ همین حرکت را انجام داده بود. وقتی میکل در یورو مقابل آلمان و دقیقاً در اشتوتگارت گلزنی کرد، این صحنه را ۳۳ سال بعد تکرار کرد. حتی لیگ برتر نیز این داستان خانوادگی پشت این شادی گل را ثبت کرده است؛ حرکتی که از قول پدر به مادربزرگ مرینو آغاز شد و به یک نشان موروثی تبدیل گردید.

در دیدار مقابل پرتغال، این داستان فصل دیگری به خود گرفت. مرینو از روی نیمکت آمد تا دقیقاً همان فضای اواخر بازی را پر کند: کمتر به عنوان یک هافبک حفظ توپ خالص و بیشتر به عنوان یک نیروی اضافه برای ورود به محوطه جریمه، جنگیدن برای آخرین توپ‌ها و تنبیه هرگونه بی‌دقتی حریف. اسپانیا که پیش از این نسلی بر پایه پاس‌کاری، دریبل‌زنی و کنترل بازی داشت، در او شخصیتی متفاوت پیدا کرده است: بازیگر مکملی که لزوماً سناریوی بازی را در طول ۹۰ دقیقه تغییر نمی‌دهد، اما درست زمانی ظاهر می‌شود که فیلم به پرده آخر خود نیاز دارد.