با انتشار قسمت سیزدهم سریال بدنام در شبکه نمایش خانگی بیش از هر زمان دیگری روشن شده که این مجموعه از همان ابتدا مسیر خود را مشخص کرده بود.

به گزارش فرارو، این سریال نه به عنوان اثر که قصد دارد افق تازه ای در درام پردازی ترسیم کند بلکه به عنوان محصولی که بیش از هر چیز بر جلب توجه و ماندن در چرخه گفت وگوهای روزمره حساب باز کرده است.

فارغ از هرگونه بحث فنی درباره میزانسن، بازی ها یا کیفیت تولید مسئله اصلی بدنام در سطحی عمیق تر شکل می گیرد. در این جا سریال آشکارا در پی تسخیر اکسپلور اینستاگرام و تبدیل شدن به سوژه بحث های روزمره است. گویی منطق حاکم بر آن همان جمله ای است که به حامد عنقا نسبت داده می شود. مهم نیست کیفیت چقدر پایین باشد. مهم این است که در ذهن مخاطب بمانی. این رویکرد شاید در کوتاه مدت کارآمد باشد، اما در بلندمدت چیزی جز فرسودگی و ابتذال به جا نمی گذارد.

بزرگ ترین معضل بدنام در نحوه بازنمایی روابط انسانی است. همانطور که گفته شده بود، شخصیت ابراهیم با بازی حسن پورشیرازی، بیش از آنکه هویتی مستقل داشته باشد، یادآور همان الگوی آشنای او در نقش غلام در پیرپسر است. این کاراکتر این بار هم با همان مختصات عصبی، خشن و اغراق شده بازتولید شده، بی آنکه لایه تازه ای به آن اضافه شود. این تکرار، نه به عمق شخصیت کمک می کند و نه به پیشبرد روایت.

در مرکز داستان رابطه میان یلدا و اسماعیل قرار دارد. رابطه ای که قرار است ستون عاطفی و دراماتیک اثر باشد اما از همان ابتدا مصنوعی و باورناپذیر جلوه می کند. عشق به عنوان یکی از پیچیده ترین و در عین حال زیباترین تجربه های انسانی در بدنام به شکلی سطحی و پیش پاافتاده تقلیل یافته است. نتیجه نه خلق یک رابطه تأثیرگذار بلکه ساختن موقعیتی است که بیشتر مخاطب را از مفهوم عشق دور می کند تا به آن نزدیک.

از سوی دیگر تصویر زن در این سریال همچنان مسئله سازتر از هر چیز دیگری است. زن در بدنام نه به عنوان یک شخصیت با هویت مستقل بلکه بیشتر به مثابه ابزاری برای تحریک میل مردانه و پیشبرد تنش های سطحی روایت تعریف می شود. این نوع نگاه نه تنها از منظر دراماتیک فقیر است، بلکه نوعی توهین آشکار به ظرفیت های پیچیده شخصیت زن در روایت پردازی محسوب می شود.

سریال تلاش می کند مفاهیمی چون رابطه ممنوعه، انتقام، عشق و قدرت را دستمایه قرار دهد اما در عمل این عناصر را به کلیشه هایی بی رمق تبدیل می کند. دیالوگ ها پر از کلمات سنگین و ژست های روشنفکرانه اند اما پشت این لایه ظاهری چیزی جز لودگی و تصنع دیده نمی شود. این دقیقا همان نقطه ای است که بدنام از یک درام اجتماعی به یک کمدی ناخواسته تبدیل می شود. در واقع این اثر خود را بیش از حد جدی گرفته اما ناخواسته مخاطب را به خنده وامی دارد.

شاید مهم ترین پرسش درباره بدنام این باشد که این حجم از ادعا بر چه پشتوانه فکری استوار شده است؟ سریال مدام مدعی سخن گفتن از جامعه و مناسبات انسانی است اما در نهایت چیزی که عرضه می کند مجموعه ای از ادعاهای توخالی و برداشت های سطحی است.

در نهایت، بدنام بیش از آنکه دغدغه روایت یک قصه منسجم را داشته باشد در تلاش است خود را عمیق و متفکر نشان دهد. این تلاش به دلیل فقدان درک درست از روابط انسانی به ضد خود تبدیل شده است. نتیجه، این اثر به جای خلق تامل تنها جنجال تولید می کند. و شاید همین دقیق ترین تعریف برای آن باشد.

منبع: فرارو