در بخشی از مجموعه خاطرات رهبر شهید انقلاب با عنوان خون دلی که لعل شد آمده است: برخاستم و در را باز کردم. دیدم همسرم می گوید ساواکی ها پشت درند. از حرف او تعجب کردم و گفتم از کجا متوجه شدی؟ قسم خورد که خودشان هستند… رفتم و در را باز کردم، دیدم بله؛ عده ای از مأموران ساواک اند. وقتی مرا دیدند، صدای خنده شان برخاست. شاید پیش بینی کرده بودند که من متواری و مخفی هستم و اکنون در دام آن ها افتاده ام؛ لذا از دیدن من خوشحال شدند.

این روایت رهبر شهیدمان در پاییز سال 1350 (55 سال قبل) است؛ دقیقاً در روزهایی که دستگاه تبلیغاتی پهلوی تمام توان خود را برای تدارک جشن های 2500ساله شاهنشاهی بسیج کرده بود و فشار بر اسلام گرایان سخت تر می شد.

ساواک با غارت اوراق، جزوه ها و یادداشت های علمی یک روحانی مبارز، گمان می کرد چشمه یک نهضت را در مشهد خشکانده است. آن روز مأموران خانه آقا سید علی را زیر و رو کردند؛ از کتابخانه و مکتوبات انقلابی گرفته تا گهواره آقا مجتبی که آن زمان کودکی نُه ده ماهه بود. این یورش، تبعید به پادگان مشهد را رقم زد؛ جایی که اصطبلی قدیمی را به بازداشتگاه سیاسی ها تبدیل کرده بودند.

مأموران چشم های ایشان را پوشاندند و در اتومبیلی بدون شیشه نشاندند. وقتی دستمال را برداشتند، با انبار بزرگی مواجه شد که درون آن سلول های کوچک انفرادی ساخته بودند؛ مربعی به ضلع یک متر و نیم، بدون روزنه و چراغ، در تاریکی مطلق. سلول شماره چهارده، سهم ایشان شد؛ جایی که به قول خودش چنان تاریک بود که تسبیح را در دست خودم نمی توانستم ببینم.

ساواک خشمگین از جلسات مخفیانه طلاب، دانشجویان و مبارزان، ابزاری جز تخت شکنجه نداشت. شکنجه گرانی که زیر نظر کارشناسان اسراییلی آموزش دیده بودند، ضربات شلاق را آن قدر به کف پا ادامه می دادند تا زندانی به حالت اغما برود؛ سپس با پاشیدن لیوان آب بر صورتش، بقیه آب را روی پاهایش می ریختند تا ضربات بعدی دردآورتر باشد: شلاق هایی با ضخامت های مختلف به سقف آویخته بودند… یکی شروع کرد به زدن به پاهایم، آن قدر زد که خسته شد؛ فرد دیگری شلاق را گرفت… هرکدام فرصتی برای استراحت داشتند، به جز من.

در همان حال شکنجه و آزار، وقتی اجازه وضو صادر شد، آقا سید علی با صدای بلند در راهرو شروع به صحبت کرد تا به هم رزمان دربندش روحیه بدهد. وقتی جهت قبله را پرسید و گفتند به سمت گوشه سلول است، با صدای بلند گفت بله، کنج سلول همواره همراه با یاد و نام خدا برای مؤمن است و مثل حرم الهی و مکه است.

حتی ایستادگی ایشان بر سر حفظ عمامه و عینک در برابر پاسبان ها، خط بطلانی بود بر اقتدار پوشالی سیستمی که از هویت یک زندانی هم هراس داشت.

در سلول هم باز بود، یکی از افراد ساواک از آنجا گذشت و وقتی من را دید به نگهبان گفت: عینکش را بگیر؛ عینک زدن در زندان ممنوع است! نگهبان عینکم را گرفت و در را بست…

اما چرخ دنده های تاریخ هرگز به کام آنان نچرخید. درست پنج یا شش ماه پس از بهار 1358، ورق به کلی برگشت. همان روحانیِ شکنجه شده، اکنون به عنوان عضو شورای انقلاب و نماینده وزارت دفاع وارد مشهد شد و برای بازدید به ساختمان مجلل و سابق حزب رستاخیز رفت؛ حزبی که محمد رضا پهلوی آن را ستون ابدیت حکمرانی اش می دانست، اما حالا به مقر کمیته مرکزی انقلاب تبدیل شده بود.

جایی که خطرناک ترین مأموران سابق ساواک بازداشت بودند. در گوشه یکی از اتاق ها، مردی سراسیمه مشغول نماز خواندنِ رکعت پشت رکعت شد و سلام نمی داد تا با حقیقت روبرو نشود؛ او بابایی (اسم دیگری هم به نام برومند داشت) بود، همان شکنجه گر سنگدل پنجمین بازداشت آقا سید علی.

او که روزی محاسن مبارزان را می گرفت، آن ها را به زمین می کوبید و روز بعد وقیحانه در سلول ژست مصلح می گرفت و می گفت: آقا سید حالتان چطور است؟ … به پرسش ها پاسخ صریح بدهید ، حالا فرو ریخته، دستپاچه و مبهوت به التماس افتاد و خود را جوانی سبک مغز و فریب خورده نامید.

امروز، در روزهایی که ایران با پیکر آن رهبر حکیم و مجاهدِ شهید وداع می کند، این روایت هویت مردی است که از تاریکی مطلق سلول ها و زیر تازیانه مستشاران تا اوج عزت دادخواهی مظلومان جهان گام برداشت تا نشان دهد چگونه جلال پوشالی امپراتوری های ستم، در پیشگاه ایمان و استقامت، به سلولی متروک و فرجامی ذلیلانه بدل می شود.