به گزارش "ورزش سه"، با وجود نمایش قابل قبول تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، شاگردان امیر قلعه‌نویی با یکی از تلخ‌ترین و عجیب‌ترین حذف‌های تاریخ این رقابت‌ها روبه‌رو شدند؛ حذفی که حاصل گل مردود دقایق پایانی برابر مصر، برخورد توپ به تیر دروازه و نتایج باورنکردنی سایر مسابقات بود. همین مجموعه اتفاقات باعث شد مجله تایم در گزارشی مفصل، ایران را یکی از بدشانس‌ترین تیم‌های تاریخ جام جهانی توصیف کند و با مرور اتفاقات روزهای پایانی این تیم، از دشواری همدردی نکردن با ملی‌پوشان ایران بنویسد.

مجله تایم در گزارشی با اشاره به اینکه چگونه می‌توان برای بازیکنان تیم ملی ایران احساس همدردی نکرد؟ نوشت: 

«ورزشکاران اغلب تلاش می‌کنند احساساتشان را پنهان کنند، به‌ویژه هنگام صحبت با رسانه‌ها. حفظ ظاهر و نشان دادن چهره‌ای محکم، بخشی از این رفتار است. اما رامین رضاییان، مدافع تیم ملی فوتبال ایران، شامگاه جمعه در سیاتل هیچ تمایلی به انجام این کار نداشت.

دقایقی پس از تساوی هیجان‌انگیز اما برای او و هم‌تیمی‌هایش تلخِ ۱-۱ برابر مصر، رضاییان حتی تلاشی برای پنهان کردن اندوهش نکرد. او در حالی که هنگام گفت‌وگو با خبرنگاران در ورزشگاه سیاتل به سختی اشک‌هایش را کنترل می‌کرد، گفت هنوز باورش نمی‌شود که گل پیروزی‌بخش شجاع خلیل‌زاده در سومین دقیقه وقت‌های تلف‌شده، پس از یک بازبینی فناوری بسیار سختگیرانه، آفساید اعلام شد.

پیروزی ایران، برای نخستین بار در تاریخ، تیم ملی را به مرحله حذفی جام جهانی می‌رساند. درد رضاییان زمانی بیشتر شد که درست پیش از سوت پایان، ضربه سر دیگر خلیل‌زاده که می‌توانست گل صعود باشد، به تیر افقی دروازه برخورد کرد.

رضاییان که کاملاً درهم شکسته بود، گفت:
«من هیچ شانسی در تیمم نمی‌بینم.»

فقط می‌توان تصور کرد که او و هم‌تیمی‌هایش ۲۴ ساعت بعد چه احساسی داشتند؛ زمانی که شرایط برای ایران، باورنکردنی‌تر از قبل، بدتر هم شد.

با وجود تساوی برابر مصر ــ تیمی که سوم ژوئیه در مرحله یک‌شانزدهم نهایی در دالاس به مصاف استرالیا می‌رود ــ ایران همچنان شانس صعود داشت. کافی بود یکی از سه اتفاق روز شنبه رخ دهد:

غنا کرواسی را شکست دهد،
ازبکستان مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو پیروز شود یا مساوی کند،
یا دیدار اتریش و الجزایر برنده داشته باشد. فقط یکی از این سه.

اما کرواسی با نتیجه ۲ بر ۱ غنا را شکست داد. سپس جمهوری دموکراتیک کنگو با نتیجه ۳ بر ۱ ازبکستان را مغلوب کرد.

سرنوشت ایران به دیدار اتریش و الجزایر در کانزاس‌سیتی گره خورد. فقط کافی بود یکی از دو تیم برنده شود.
پایان این مسابقه سرگیجه‌آور بود.

در حالی که بازی در وقت‌های تلف‌شده با نتیجه ۲-۲ دنبال می‌شد، بازیکنان الجزایر توپ را میان خودشان به گردش درمی‌آوردند تا زمان را تلف کنند؛ گویی همه‌چیز تمام شده بود.

با تساوی، هر دو تیم صعود می‌کردند و الجزایر انگیزه چندانی برای برد نداشت؛ چرا که در صورت پیروزی باید در مرحله بعد با اسپانیا روبه‌رو می‌شد، نه سوئیس. بازی تمام شده بود.

تا اینکه ناگهان، از هیچ‌جا، الجزایر حمله کرد. روی پاس زیبای حسام عوار، ریاض محرز دومین گل خود را به ثمر رساند و الجزایر را ۳ بر ۲ پیش انداخت.

ایران در جام جهانی ماند… اما فقط برای چند ثانیه. چون اتریش هنوز تسلیم نشده بود.

روی یک ارسال بلند و به ظاهر ناامیدانه، میشائیل گرگوریتش توپ را با ضربه سر برای ساسا کالایدزیچ فرستاد و او نیز با ضربه سر توپ را وارد دروازه کرد تا بازی ۳-۳ مساوی شود. این بار واقعاً همه‌چیز تمام شد.
اتریش صعود کرد و دوم ژوئیه در لس‌آنجلس به مصاف اسپانیا می‌رود. الجزایر نیز همان روز در ونکوور با سوئیس روبه‌رو خواهد شد.

و ایران…به خانه بازمی‌گردد.

به گزارش ESPN، در تاریخ جام جهانی هرگز پیش از این اتفاق نیفتاده بود که در وقت‌های تلف‌شده یک مسابقه، هم گل برتری و هم گل تساوی به ثمر برسد. حضور ایران در این جام جهانی، پر از حاشیه و جنجال بود.

ایالات متحده، کشوری که میزبان مسابقات ایران بود، در طول جام جهانی نیز به تقابل با ایران ادامه داد و تنش‌های ژئوپلیتیکی بی‌سابقه‌ای را وارد فضای ورزش کرد. پیش از آغاز جنگ در اواخر فوریه، ایران قصد داشت کمپ تمرینی خود را برای جام جهانی در توسانِ ایالت آریزونا برپا کند.

اما در نهایت، تیم ملی در تیخوانا، مکزیک مستقر شد و تنها برای بازه‌های زمانی کوتاه اجازه ورود به خاک آمریکا را داشت. برخی اعضای کاروان ایران نیز از دریافت ویزای آمریکا محروم شدند

در طول مسابقات، بازیکنان و کادر فنی ایران نسبت به این شرایط اعتراض کردند و گفتند این محدودیت‌ها روند تمرین و ریکاوری آن‌ها را مختل کرده و شرایط نابرابری ایجاد کرده است.

مهدی طارمی روز جمعه گفت: «این یک جام جهانی فاجعه‌بار است.»

امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، نیز رفتار دولت آمریکا با تیمش را «واقعاً وحشتناک» توصیف کرد.

در مقابل، مقام‌های آمریکایی استدلال کردند برای میزبانی از تیمی که نماینده کشوری درگیر جنگ و دشمن آمریکا محسوب می‌شود، اقدامات و تسهیلات کافی را فراهم کرده‌اند.

سیاست و ورزش همیشه در هم تنیده خواهند بود.

اما اگر برای لحظه‌ای همه این تنش‌ها را کنار بگذاریم، چگونه می‌توان برای بازیکنان تیم ملی ایران- به‌عنوان ورزشکار و انسان- احساس همدردی نکرد؟