به گزارش ورزش سه، امیلیانو مارتینز ملقب به دیبو امروز یکی از بهترین دروازه‌بان‌های فوتبال جهان و قهرمان جام جهانی است؛ اما کسانی که سال‌های کودکی او را به یاد دارند، تصویری کاملاً متفاوت از این ستاره آرژانتینی ارائه می‌کنند؛ پسری مؤدب، سختکوش و شکست‌ناپذیر که از همان کودکی ذهنیتی قهرمانانه داشت.

برای هواداران فوتبال در فرانسه، نام امیلیانو مارتینز، دروازه‌بان ۳۳ ساله تیم ملی آرژانتین، همچنان یادآور رفتارهای جنجالی پس از قهرمانی آلبی‌سلسته در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر است. او پس از فینال، با در دست گرفتن عروسکی با تصویر کیلیان امباپه در جشن قهرمانی آرژانتین، موجی از انتقادها را برانگیخت و بعدها در مراسم توپ طلای ۲۰۲۳ در پاریس با سوت‌های اعتراضی روبه‌رو شد.

اما در کشورش، چهره‌ دیبو کاملاً متفاوت است. در آرژانتین، او بعد از لیونل مسی یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تیم ملی است و خیلی‌ها او را نماد یک انسان مهربان و فداکار می‌دانند. زمانی که ماجرای عروسک امباپه جنجالی شده بود، رسانه‌های آرژانتینی بارها تصاویر دلجویی مارتینز از امباپه پس از پایان فینال جام جهانی را منتشر کردند؛ تصاویری که چهره دیگری از شخصیت او را به نمایش گذاشت.

تصویر مارتینز امروز روی دیوارنگاره‌ها و بیلبوردهای تبلیغاتی شهر زادگاهش، مار دل پلاتا، دیده می‌شود؛ شهری ساحلی که در آن همه او را به عنوان پسری پرتلاش به خاطر می‌آورند. خورخه بیتا، اولین مربی دیبو، هنوز از شاگرد هشت ساله خود با تحسین یاد می‌کند؛ کودکی که حتی جذابیت سواحل مار دل پلاتا هم نمی‌توانست او را از تمرین دور کند.

مارتینز فوتبالش را در تیم‌های محلی اتلتیکو تاییِرس و سن ایسیدرو آغاز کرد. بعد برای حضور در ریورپلاته و بوکاجونیورز تست داد، اما هر دو غول فوتبال آرژانتین او را نپذیرفتند. اتفاقی که می‌توانست رویای کودکی مثل او را نابود کند، اما برای مارتینز نتیجه کاملاً برعکس داشت.

خورخه بیتا درباره آن روزها می‌گوید: "وقتی پذیرفته نشد، به من گفت نگران نباش، دفعه بعد انتخاب می‌شوم. در واقع این او بود که مرا دلداری می‌داد." به گفته مربی‌اش، بزرگ‌ترین ویژگی مارتینز از همان کودکی، قدرت ذهنی فوق‌العاده و عطش همیشگی برای پیشرفت بود.

سرانجام در ۱۲ سالگی فرصت بزرگ از راه رسید. او در تست باشگاه ایندپندینته شرکت کرد و میگل آنخل سانتورو، اسطوره این باشگاه، بلافاصله استعدادش را تشخیص داد و گفت: "اگر وسایلش را همراه آورده، همین‌جا بماند." دو روز بعد، مارتینز خانواده‌اش را ترک کرد و راهی بوئنوس‌آیرس شد تا مسیر حرفه‌ای خود را آغاز کند.

جالب اینکه نخستین تمرین‌های او در زمین‌های استاندارد برگزار نمی‌شد. بیتا تعریف می‌کند بچه‌های محله در یک زمین عمومی، بدون تیر دروازه، فوتبال بازی می‌کردند و دو پیراهن روی زمین نقش دروازه را ایفا می‌کرد. آن‌ها حتی زیر باران و در گل‌ولای تمرین می‌کردند و مارتینز همیشه اولین نفری بود که به زمین می‌رسید و آخرین نفری بود که آنجا را ترک می‌کرد.

او از همان سال‌ها ویژگی رهبری نشان می‌داد. بیتا می‌گوید: "در زمین مثل یک مربی دوم بود. مدام با هم‌تیمی‌هایش صحبت می‌کرد؛ انگار یک رادیوی واقعی بود."

قد بلند او نسبت به هم‌سن‌وسالانش گاهی باعث اعتراض تیم‌های حریف می‌شد و مربیان مجبور بودند شناسنامه‌اش را نشان دهند تا ثابت کنند واقعاً هم‌سن سایر بازیکنان است.

در ایندپندینته لقب مشهور «دیبو» را به دلیل شباهت چهره و موهای متمایل به قرمزش با یک شخصیت کارتونی به دست آورد؛ لقبی که بعدها در سراسر جهان شناخته شد.

سانتورو معتقد است مارتینز استعداد فوق‌العاده‌ای داشت، اما از نظر فنی نیازمند پیشرفت بود. او می‌گوید: "وقتی نمی‌توانست حرکتی را مثل سایر دروازه‌بان‌ها انجام دهد، گریه می‌کرد، اما همان اشک‌ها شخصیتش را ساخت."

سال ۲۰۰۹ حضور در جام جهانی زیر ۱۷ سال نیجریه، نقطه عطف زندگی او شد. استعدادیاب‌های آرسنال در همان رقابت‌ها عملکردش را زیر نظر گرفتند و او را برای یک دوره آزمایشی ۱۰ روزه به انگلیس دعوت کردند. مارتینز در ۱۷ سالگی به آرسنال پیوست، اما سال‌ها طول کشید تا جایگاه خود را پیدا کند و پس از چندین دوره قرضی، سرانجام از سال ۲۰۲۰ با پیراهن استون ویلا به یکی از بهترین دروازه‌بان‌های لیگ برتر و سپس قهرمان جهان با آرژانتین تبدیل شد.

او در خانواده‌ای ساده بزرگ شد؛ مادری که به کار نظافت مشغول بود و پدری که در بندر کار می‌کرد. معلم دوران ابتدایی‌اش، آلخاندرا لئون، دیبو را به عنوان دانش‌آموزی مؤدب و درس‌خوان به یاد می‌آورد، اما تأکید می‌کند که تمام فکر و ذکرش فوتبال بود. او می‌گوید: "به محض اینکه زنگ تفریح می‌خورد، با یک توپ کاغذی به حیاط می‌دوید، چون آوردن توپ واقعی ممنوع بود و همیشه آخرین نفری بود که به کلاس برمی‌گشت."

حتی مدیر مدرسه یک روز با ناراحتی از پدرش پرسید: "برای شما فوتبال مهم‌تر است یا درس؟" و پدر بدون مکث پاسخ داد: "قطعاً فوتبال."

همین باور، همراه با اراده‌ای که از کودکی در وجود امیلیانو مارتینز شکل گرفته بود، او را از زمین‌های خاکی مار دل پلاتا تا سکوی قهرمانی جهان رساند. پسری مودب که از کودکی بزرگی نشان می‌داد و بالاخره قهرمان جهان و سالها بهترین دروازه‌بان دنیا شد.