متن پیام نبیه بری، رییس پارلمان لبنان به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

﴿إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَی مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّهَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْرَاهِ وَالْإِنْجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَی بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُمْ بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ﴾

صدق الله العظیم.

سرورم، ای امام!

برخی واژه ها گستره ای فراتر از آن دارند که در فرهنگ های لغت بگنجند.

برخی موضع گیری ها از مرزهای زمان فراتر می روند، و برخی مردان چنان اند که از شمار افراد فراتر می ایستند؛ آن گونه که گفته می شود: امتی در قامت یک مرد.

در روز وداع با شما، ای پیشوای امت، ای شهیدِ شاهد!

شما، ای امام، در حافظه نسل ها و در قامت الگویی جاودانه که هرگز از یاد نخواهد رفت، ماندگار خواهید بود. آنان به مواضع پیشگامانه شما بازخواهند گشت و ما نیز بازخواهیم گشت؛ همان مواضعی که خواب را از چشم ستمگران، طاغوت ها و متجاوزان ربود:

این همان انقلاب اسلامی ایران است که ما آن را زیستیم و در متن آن زندگی کردیم؛ در پیوند و ارتباط با حضرت امام سید موسی صدر، و در اتصال به امام راحل، آیت الله سید روح الله موسوی خمینی، همراه با شهید مصطفی چمران؛ آن گاه که امام صدر با قلم خویش ندای پیامبران را نگاشت و شرق و غرب را به خاطر ایران و لبنان مخاطب قرار داد.

پیش از دیدار با شما، همچون خورشیدی درخشان برای سپیده دمی نو بودید، و چه بسیار که گوش، پیش از چشم، شیفته می شود. هنگامی که برای نخستین بار، در آغاز دهه نود میلادی، به دیدارتان نائل آمدم، مرا به آستانه امامان بزرگ بردید و در همان دیدار، همه آنچه بود، آنچه باید باشد، آنچه ما باید در آن و بر آن باشیم، و آنچه می تواند مرهمی بر زخم ها باشد و انسان را از ورق زدن صفحات بسیار یک کتاب بی نیاز کند، در کلامتان خلاصه شد.

برادر عزیزم، استاد نبیه! و از طریق شما، به برادران و خواهران عزیز در جنبش امل؛ گوشت تو از گوشت من است و خون تو از خون من؛ صلح تو صلح من است و جنگ تو جنگ من. ما فرزندانی هستیم که برخی از برخی دیگرند. وحدت، سپس وحدت، سپس وحدت؛ و آن هم در همه عرصه ها.

ما با این سخن وحدت آفرین خو گرفتیم؛ سخنی که امروز بر زبان همگان جاری است، بر پایه رویارویی با دشمن صهیونیستی که کودکان را پیش از بزرگسالان، سالخوردگان را پیش از جوانان هدف قرار داد، تا روح مقاومت را از لبنان برکند؛ همان دشمنی که کشور را چنان ویران ساخت که برخی روستاها تنها اثری پس از عین شدند، و دریایی از شهیدان، مجروحان، اسیران و استوارمردانی بر جای گذاشت که همچنان بر آتش آرمان، بر ماشه مقاومت و بر پاسداری از وصیت ایستاده اند.

سرورم، ای امام؛ ای شهیدِ رفته و حاضر!

هنوز در ماه محرم هستیم؛ هنوز این مصیبت، بزرگ و جانکاه است؛ و هنوز چراغ هدایت فروزان است. همچنان امام حسین(ع) جهت نمای راه و فریاد طنین انداز تاریخ است:

دامن هایی پاک، نیاکانی پاکیزه، عزتی سربلند و جان هایی سرفراز که هرگز فرمانبرداری از فرومایگان را بر شهادتگاه آزادگان ترجیح نمی دهند؛ و هر اندازه که بهای فداکاری ها سنگین باشد، هرگز راه خود را دگرگون نخواهیم کرد.

ای فرزند دودمان امامان!

سرنوشت امامان، و سرنوشت شما که از خاندان پاک آنان هستید، آن بوده است که مظلومانه و با خیانت به شهادت برسند؛ با قتل و ضربه از پشت؛ همان گونه که شما در محراب نماز بودید و قرآن در میان دو دستتان قرار داشت... آه، شب قدر!

در واپسین طواف شما، از تهران تا نجف، از نجف تا کربلا، از کربلا تا سامرا، و سرانجام تا مشهد مقدس و بارگاه نورانی رضوی، شما را با دعا و آن فریاد جاودانه به یاد می آورم:

گویی می بینم که بند بند پیکرم را گرگان بیابان، میان نواویس و کربلا، از هم می درند؛ و هر روز، عاشوراست.

خوشا به حال آن سرزمینی که پیکر شما را در آغوش می گیرد؛ سرزمینی که شریف ترین میهمانان را، در مقام شهادت، در جوار پیامبران، اولیای الهی، امامان و صدیقان استقبال می کند؛ و چه نیکو رفیقانی هستند.

وَإِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ .