این که تیم ملی ایران در مسیر حضور باکیفیت در جام جهانی 2026 مشکلاتی داشت، قابل کتمان نیست. به هر حال فضای کشور جنگی بود، بسیاری از تیم ها از انجام بازی تدارکاتی با ایران خودداری می کردند و خب شرایط اعزام، سفر، ویزا و... را هم که همه می دانند. با تمام اینها اما، واقعا دفاع از این سرمربی سخت است و تحت هیچ شرایطی نمی توان به عملکرد او نمره قبولی داد.

حتی برای خوش شانس ترین آدم های جهان هم سخت است که بین 47 تیم، 3 تیم را به طور تصادفی انتخاب کنند و 2 مورد از این 3 انتخاب درست از آب در بیاید. این اتفاق اما در مورد قلعه نویی رخ داد. او قبل از قرعه کشی جام جهانی آرزو کرد تیم ملی با بلژیک و مصر هم گروه شود که دقیقا همین اتفاق رخ داد. با این حال امیر نتوانست از پس گروهی بر بیاید که خودش آن را انتخاب کرده بود. در ادوار پیشین جام جهانی که با 32 تیم و طبیعتا سطح کیفی بالاتر برگزار می شد، تنها دو تیم اول هر گروه به مرحله حذفی صعود می کردند. افزایش تعداد تیم ها به 48، فرصت صعود 8 تیم از 12 تیم برتر سوم را هم در اختیار شرکت کنندگان گذاشت و حقیقتا اصلا جالب نیست که شما نتوانید از چنین موقعیتی استفاده کنید.

ناکامی در صعود در حالی اتفاق افتاد که قلعه نویی همه ابزار لازم را به این منظور بسیج کرده بود. او یکی از پیرترین تیم های جام را به آمریکا برد و یکی از معدود بازیکنان جوان تیم یعنی امیرمحمد رزاق نیا یک دقیقه هم فرصت حضور در میدان را پیدا نکرد تا روشن شود احتمالا فلسفه دعوت از او، پایین کشیدن میانگین سنی فهرست بوده! بنابراین چیزی برای آینده کاشته نشد و همه چیز را خرج نتیجه گیری در این مقطع زمانی کردند، اما باز خروجی کار چیزی جز ناکامی نبود.

این دومین تورنمنت مهم امیر قلعه نویی در تیم ملی به شمار می آمد. او در جام ملت های آسیا 2023 هم تا مرحله نیمه نهایی بیشتر پیش نرفت. امیر در آن جام، ژاپن را در یک چهارم نهایی برد که شاید تنها کار مهمش از زمان حضور در این پست بوده باشد، اما بلافاصله شکستی تلخ و سنگین را برابر قطر متحمل شد. به این ترتیب واضح است که به مجموعه کارنامه قلعه نویی در تیم ملی نمی توان نمره قبولی داد. فدراسیون فوتبال پیش تر اعلام کرده بود هر اتفاقی در آمریکا بیفتد، قلعه نویی سرمربی تیم ملی باقی خواهد ماند، اما حالا روشن نیست آنها همان تصمیم را اجرایی خواهند کرد یا نه.