به نقل از روزنامه ایران تکرار نتایج ضعیف در سال های اخیر نشان می دهد مشکل فوتبال باشگاهی ایران صرفاً فنی یا مقطعی نیست، بلکه ریشه در نوع سیاست گذاری، مدیریت و برنامه ریزی باشگاه ها دارد.

نگاهی به عملکرد نمایندگان ایران در رقابت های قاره ای، به ویژه در چهارچوب مسابقاتی مانند لیگ قهرمانان سطح دو آسیا، نشان می دهد که باشگاه های ایرانی بیشتر به دنبال راه حل های کوتاه مدت بوده اند. مدیران باشگاه ها اغلب موفقیت را در جذب بازیکنان و مربیان خارجی با هزینه های بالا جست وجو می کنند؛ رویکردی که نه تنها تضمینی برای موفقیت ایجاد نکرده، بلکه در بسیاری از موارد موجب افزایش فشار مالی و بی ثباتی مدیریتی نیز شده است.

در مقابل، بسیاری از باشگاه های متوسط آسیایی- به ویژه در منطقه غرب قاره- با بودجه هایی به مراتب کمتر، اما با برنامه ریزی دقیق تر و ساختار حرفه ای تر، توانسته اند نتایج بهتری کسب کنند. این باشگاه ها با تکیه بر سیستم های آکادمی، ثبات در کادر فنی و مدیریت علمی منابع مالی، مسیر توسعه تدریجی را انتخاب کرده اند؛ مسیری که در نهایت به رقابت پذیری بیشتر در سطح قاره منجر شده است.

یکی دیگر از مشکلات اساسی فوتبال باشگاهی ایران، نبود ثبات مدیریتی و تغییرات مکرر در سطح مدیریت و کادر فنی است. این بی ثباتی باعث می شود پروژه های فنی باشگاه ها پیش از رسیدن به مرحله بلوغ متوقف شوند. در چنین شرایطی، تیم ها هر فصل با رویکردی تازه و بدون تداوم برنامه های قبلی وارد رقابت ها می شوند و طبیعی است که در برابر باشگاه هایی که سال ها بر اساس یک برنامه مشخص حرکت کرده اند، دچار ضعف ساختاری شوند.

از سوی دیگر، ضعف در زیرساخت های حرفه ای، از جمله در حوزه استعدادیابی، آکادمی های پایه و مدیریت علمی باشگاه ها، سبب شده است فوتبال ایران نتواند از ظرفیت های داخلی خود به درستی بهره ببرد. در حالی که بسیاری از باشگاه های موفق آسیایی بخش قابل توجهی از ترکیب خود را از بازیکنان پرورش یافته در آکادمی های باشگاهی تأمین می کنند، باشگاه های ایرانی همچنان وابستگی زیادی به نقل و انتقالات پرهزینه دارند. پیامد طبیعی این روند، کاهش قدرت رقابت نمایندگان ایران در سطح قاره و در نهایت کاهش سهمیه فوتبال ایران در مسابقات آسیایی است؛ موضوعی که زنگ خطری جدی برای آینده فوتبال باشگاهی کشور به شمار می رود. اگر اصلاحات ساختاری در مدیریت باشگاه ها، نظام مالی و برنامه های توسعه ای صورت نگیرد، احتمال تکرار این ناکامی ها در سال های آینده نیز بسیار بالا خواهد بود.

در مجموع، تجربه سال های اخیر نشان داده است که موفقیت در فوتبال آسیا تنها با صرف هزینه های سنگین به دست نمی آید. آنچه باشگاه های ایرانی بیش از هر چیز به آن نیاز دارند، تغییر در نگاه مدیریتی، حرکت به سمت برنامه ریزی بلندمدت، تقویت زیرساخت های فنی و اعتماد به سیستم های توسعه بازیکن است؛ مسیری که اگرچه زمانبر است، اما تنها راه خروج از چرخه ناکامی های تکراری در رقابت های قاره ای محسوب می شود.