پیروزی استقلال مقابل فجرسپاسی در ورزشگاه شهدای شهر قدس، اگرچه در جدول رده‌بندی یک دستاورد مهم و سه امتیازی حیاتی محسوب می‌شود، اما در لایه‌های فنی، ذهنی و ساختاری، پرسش‌های متعددی را درباره وضعیت واقعی آبی‌پوشان در مقطع حساس فصل مطرح می‌کند. تیمی که برای نخستین بار با هدایت سهراب بختیاری‌زاده به میدان رفت، موفق شد با نتیجه ۲ بر یک از سد حریفی عبور کند که نه‌تنها چیزی برای از دست دادن نداشت، بلکه با انگیزه‌های شخصی و تاکتیکی پا به این میدان گذاشته بود.

استقلال در شرایطی وارد هفته بیست‌وسوم لیگ برتر شد که فضای اطراف تیم تحت تأثیر تغییر روی نیمکت و برخی تصمیمات انضباطی قرار داشت. حضور سهراب بختیاری‌زاده به‌عنوان سرمربی، هرچند موقت، استقلال را وارد فاز تازه‌ای کرده بود؛ فازی که بیش از هر چیز نیازمند آرامش، نتیجه‌گرایی و عبور بدون حاشیه از بازی‌های سخت بود. تقابل با فجرسپاسی، تیمی منظم و دونده، نخستین آزمون جدی این رویکرد جدید به شمار می‌رفت.

برخلاف پیش‌بینی‌ها، این فجرسپاسی بود که بازی را هجومی آغاز کرد. شاگردان پیروز قربانی با پرس از جلو و استفاده از فضاهای پشت خط میانی استقلال، در دقایق ابتدایی چند موقعیت نصف و نیمه ایجاد کردند و حتی یک صحنه مشکوک در محوطه جریمه استقلال شکل گرفت که اعتراض شیرازی‌ها را به دنبال داشت. استقلال در این دقایق نمایش مطمئنی نداشت و پاسکاری‌های اشتباه، فاصله زیاد خطوط و کندی در انتقال توپ، اجازه شکل‌گیری بازی مالکانه را از آبی‌پوشان گرفته بود.

در شرایطی که استقلال هنوز به ریتم مطلوب نرسیده بود، این تیم در دقیقه ۲۲ به گل نخست دست یافت. ارسال روزبه چشمی از گوشه محوطه جریمه، پس از بلوکه شدن ضربه یاسر آسانی، به سعید سحرخیزان رسید و این مهاجم با ضربه سری دقیق، دروازه فجرسپاسی را باز کرد. گلی که نه‌تنها جریان بازی را تغییر داد، بلکه از نظر روانی به سود استقلال تمام شد و این تیم را برای دقایقی از فشار ابتدایی خارج کرد.

پس از گل، استقلال دقایقی بهتر بازی کرد و حتی این فرصت را داشت که توسط سحرخیزان به گل دوم برسد، اما واکنش مدافع فجر مانع از این اتفاق شد. با این حال، این بهبود مقطعی بود و اشتباهات فردی همچنان استقلال را تهدید می‌کرد. در دقیقه ۴۰، اشتباه رستم آشورماتوف توپ را در اختیار مهدی شریفی قرار داد و اگر واکنش به‌موقع آنتونیو آدان نبود، فجر می‌توانست زودتر به گل تساوی برسد.

در دقایق تلف‌شده نیمه نخست، آنتونیو آدان که تا آن لحظه چند واکنش مطمئن داشت، مرتکب اشتباهی غیرمنتظره شد و توپ را مستقیماً در اختیار مهدی شریفی قرار داد. مهاجم فجر نیز با استفاده از این هدیه، دروازه استقلال را باز کرد تا نیمه نخست با تساوی یک بر یک به پایان برسد. گلی که نه‌تنها نتیجه، بلکه فضای روانی ورزشگاه و تیم میزبان را تحت تأثیر قرار داد.

استقلال نیمه دوم را با هدف جبران و رسیدن به گل برتری آغاز کرد. آبی‌پوشان که به‌خوبی می‌دانستند از دست دادن امتیاز در این مقطع می‌تواند جایگاهشان در صدر جدول را متزلزل کند، سعی کردند فشار بیشتری روی دروازه فجر وارد کنند. با این حال، برنامه مشخصی در بازی هجومی دیده نمی‌شد و حملات بیشتر به ارسال از جناحین محدود شده بود.

در نیمه دوم، فجرسپاسی برخلاف نیمه نخست، عقب‌تر بازی کرد و تمرکز خود را روی حفظ نتیجه گذاشت. این عقب‌نشینی باعث شد استقلال مالکیت بیشتری داشته باشد، اما نبود خلاقیت در میانه میدان و روز نه‌چندان خوب برخی بازیکنان کلیدی، مانع از خلق موقعیت‌های جدی می‌شد. بازیکنانی مانند صالح حردانی، یاسر آسانی و رستم آشورماتوف کمتر از حد انتظار در جریان بازی تأثیرگذار بودند و استقلال برای رسیدن به گل دوم به صبر و تمرکز بیشتری نیاز داشت.

در نهایت، قفل بازی در دقیقه ۸۱ شکسته شد. ارسال دقیق صالح حردانی از جناح راست، با ضربه سر حساب‌شده روزبه چشمی همراه شد و توپ برای دومین بار وارد دروازه فجرسپاسی شد. گلی که نه‌تنها سه امتیاز را به استقلال نزدیک کرد، بلکه نقش کاپیتان تیم را در لحظه‌ای حساس برجسته ساخت و ورزشگاه را به اوج هیجان رساند.

پس از گل دوم، استقلال بیش از آنکه به فکر افزایش اختلاف باشد، تمرکز خود را روی حفظ نتیجه گذاشت. فجرسپاسی تلاش کرد با تغییرات هجومی به بازی بازگردد، اما انسجام خط دفاعی استقلال در دقایق پایانی اجازه خلق موقعیت جدی را نداد. این مسابقه در نهایت با پیروزی ۲ بر یک استقلال به پایان رسید؛ بردی که شاید از نظر فنی درخشان نبود، اما از نظر امتیازی ارزش بالایی داشت.

با این پیروزی، استقلال ۴۱ امتیازی شد و در صدر جدول رده‌بندی لیگ برتر ایستاد. نتیجه‌ای که در شرایط پرتنش این هفته‌ها، برای آبی‌پوشان حیاتی بود. در سوی مقابل، فجرسپاسی با ۳۰ امتیاز در جایگاه هشتم باقی ماند؛ تیمی که با وجود شکست، نمایش قابل قبولی به‌ویژه در نیمه نخست ارائه داد.

این مسابقه از منظر حاشیه‌ای نیز قابل توجه بود. در ترکیب فجرسپاسی، بازیکنان و مربیانی حضور داشتند که سابقه پوشیدن پیراهن استقلال را در کارنامه دارند؛ از پیروز قربانی روی نیمکت گرفته تا بازیکنانی مانند زبیر نیک‌نفس، مسعود ریگی، پیمان بابایی و علیرضا رضایی در زمین. غیبت فرشید اسماعیلی به دلیل محرومیت نیز یکی دیگر از نکات قابل اشاره این دیدار بود.

پیروزی استقلال مقابل فجرسپاسی بیش از آنکه نمایشی از برتری مطلق باشد، نمادی از عبور سخت از یک مانع مهم در مسیر قهرمانی بود. تیمی که هنوز با تغییرات فنی و چالش‌های درونی دست‌وپنجه نرم می‌کند، توانست در شبی پر از اشتباه و فشار، سه امتیاز حیاتی را حفظ کند و صدرنشینی خود را تثبیت کند. این برد می‌تواند سکویی برای آرامش موقت باشد، اما ادامه مسیر، نیازمند ثبات فنی، کاهش اشتباهات فردی و تعریف دقیق‌تر هویت تاکتیکی استقلال خواهد بود؛ مسائلی که در هفته‌های آینده بیش از پیش خود را نشان خواهند داد.