این فصل برای پرسپولیس فقط با نتایج ضعیف خلاصه نمی شود؛ یک الگوی مشخص در شکست ها دیده می شود که باید جدی گرفته شود. سرخ ها اغلب مقابل تیم هایی امتیاز از دست داده اند که میانگین سنی شان بین 24 تا 27 سال بوده؛ تیم های جوان، دونده و با پرس از بالا. این تفاوت انرژی و شدت بازی، عملاً پرسپولیس را به دردسر انداخته است.

وقتی میانگین سنی یک تیم مثل پرسپولیس بالای 31 سال باشد، طبیعی است که در فوتبال پرسرعت امروز به مشکل بخورد. تیم های جوان با دوندگی بالا و فشار مداوم، اجازه گردش راحت توپ را نمی دهند. آن ها با پرس هماهنگ، مدافعان را تحت فشار می گذارند و بازیسازی از عقب زمین را مختل می کنند. پرسپولیس در چنین شرایطی بارها مجبور به ارسال توپ های بلند و بازی مستقیم شده؛ سبکی که معمولاً به از دست رفتن مالکیت ختم می شود.

از نظر بدنی هم افزایش سن، احتمال مصدومیت را بالا می برد و دوره بازگشت را طولانی تر می کند. پرسپولیس این فصل بارها با غیبت مهره های کلیدی مواجه بوده و همین موضوع باعث از بین رفتن ثبات ترکیب شده است. تیمی که مدام تغییر کند، هماهنگی لازم برای شکستن پرس و اجرای گردش سریع توپ را نخواهد داشت.

در میانه میدان هم مشکل کاملاً محسوس است. هافبک ها باید حلقه اتصال دفاع و حمله باشند، اما وقتی از نظر سرعت و توان بدنی عقب بمانند، جا می مانند و فضا را به حریف می دهند. نتیجه این می شود که تیم های جوان با گردش سریع توپ، کنترل بازی را در دست می گیرند و پرسپولیس را وادار به عقب نشینی می کنند.

فوتبال امروز بر پایه تحرک، پرس و انتقال سریع بنا شده است. اگر تیمی نتواند با این ریتم هماهنگ شود، سال به سال عقب می افتد. برای پرسپولیس زنگ خطر به صدا درآمده و جوان گرایی دیگر یک انتخاب لوکس نیست؛ یک ضرورت است. ترکیب تجربه با انرژی تازه می تواند تعادل ایجاد کند، اما بدون کاهش میانگین سنی و تزریق نیروی جوان، ادامه این روند چیزی جز پسرفت تدریجی نخواهد داشت.