به نقل از همشهری آنلاین، از اواخر ژانویه 2026، ایالات متحده به عنوان بخشی از افزایش تنش ها با ایران، حضور نظامی خود را در سراسر خاورمیانه افزایش داد.

در 26 ژانویه 2026، گروه ضربت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به همراه نیروهای هوایی، دریایی و دفاع موشکی اضافی به منطقه اعزام شد. مقامات آمریکایی این افزایش نیرو را به عنوان هدفی برای جلوگیری از بی ثباتی منطقه ای مرتبط با اعتراضات 2025-2026 ایران و همچنین به عنوان نشانه ای از آمادگی برای عملیات احتمالی توصیف کردند.

مقامات ایرانی این افزایش نیرو را تحریک آمیز توصیف کردند، در حالی که دولت های همسایه هشدار دادند که می تواند به درگیری گسترده تر منجر شود.

ناو هواپیمابر یواس اس جرالد فورد (USS Gerald R. Ford) نسل جدید ناو هواپیمابراست که قرار است جایگزین ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz) باشد. بدنه این ناو بسیار شبیه به ناوهای کلاس نیمیتز می باشد اما در تکنولوژی بسیار پیشرفته تر از ناوهای این کلاس است که از پیشرفته بودن آن می توان به سیستم الکترو مغناطیسی پرتاب هواپیما اشاره کرد. همچنین خدمه مورد نیاز نیز کاهش یافته تا به بهبود بهره وری افزوده شود و اولین نمونه تولیدی به نام جرالد آر فورد و با شماره " CVN-78 " در سال 2017 ساخته شد.

پروتکل کامل اسکورت ناو هواپیمابر یواس اس جرالد آر. فورد

ایالات متحده برای دهه ها حضور نظامی قدرتمندی در خاورمیانه داشته است تا از منافع استراتژیک، خطوط کشتیرانی و ثبات منطقه ای محافظت کند. فشار آن بر ایران در سال 2015 آغاز شد، زیرا این فشار به معنای کمپین فشار حداکثری بود که تحریم های اقتصادی و دیپلماتیک علیه ایران را تشدید کرد. این امر پس از خروج ایالات متحده از توافق هسته ای ایران (برجام) در سال 2015 در سال 2018 و سپس بازگرداندن آن در فوریه 2025 توسط دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، صورت گرفت. هدف اصلی آن، وادار کردن تهران به مذاکره برای توافقی محدودتر بود که نه تنها برنامه هسته ای آن، بلکه موشک های بالستیک و فعالیت های منطقه ای آن را نیز شامل می شد.

نمای هوایی جرالد آر. فورد در کنار یو اس اس هری اس. ترومن.

این استراتژی هنوز هم بر تحریم های گسترده ای که درآمدهای نفتی، مؤسسات مالی و شرکای تجاری را هدف قرار می دهند، متکی است تا ایران را به سمت تنگنای مالی شدید سوق دهد و امتیازاتی را به ایران تحمیل کند. نگرانی ها در مورد تشدید احتمالی درگیری نظامی افزایش یافت، و رهبر عالی ایران، آیت الله خامنه ای، هشدار داد که هرگونه رویارویی می تواند به یک جنگ منطقه ای گسترده تر دامن بزند. در اواسط ژانویه 2026، تحلیلگران تخمین زدند که درگیری می تواند ظرف چند هفته آغاز شود.

هدف نیروی دریایی از اتوماسیون کردن این ناو هواپیمابر کاهش خدمه مورد نیاز برای ناو و در نتیجه کاهش هزینه ها بود. همچنین بر خلاف کلاس نیمیتز، قسمت " جزیره " این ناو در قسمت انتهای بدنه واقع شده است. کار ساخت و ساز این ناو در بهار سال 2007 آغاز گردید و با برنامه ریزی های انجام شده در سال 2017 این ناو تحویل نیروی دریایی شد. ساخت و ساز این ناو در کشتی سازی نیوپورت نیوز واقع در ویرجینیا آغاز گردید و این شرکت کشتی سازی تنها شرکتی در ایالات متحده است که توانایی ساخت ناو هواپیمابر هسته ای را دارد. در سال 2005 هزینه ای در حدود 8 میلیارد دلار به استثنای 5 میلیارد دلاری که صرف تحقیق توسعه شد، به این طرح اختصاص یافت. با ارائه گزارشی در سال 2009، اعلام گردید که هزینه ساخت این ناو در حدود 14 میلیارد دلار می باشد که از این مبلغ 9 میلیون دلار هزینه ساخت خود ناو شد. با برنامه هایی که نیروی دریایی اتخاذ کرده، آخرین ناو از کلاس (Nimitz)، در سال 2058 از خدمت خارج خواهد شد.