به نقل از iScience، پژوهشگران چینی به سرپرستی مینگ لی از دانشگاه هِبِی در مطالعه ای جدید به یک نشانگر زیستی بالقوه برای بیماری پارکینسون در موی انسان دست یافته اند؛ روشی ساده و غیرتهاجمی که می تواند در آینده به تشخیص این بیماری کمک کند.

در این تحقیق، نمونه موی 60 بیمار مبتلا به پارکینسون با افراد سالم هم سن مقایسه شد. نتایج نشان داد در موی بیماران، میزان آهن و مس به طور معناداری کمتر و سطح منگنز و آرسنیک بیشتر است.

تشخیص دقیق و زودهنگام پارکینسون همچنان یکی از چالش های پزشکی است. در حالی که برخی نشانگرهای خونی امیدوارکننده به نظر می رسند، مو ویژگی منحصربه فردی دارد: این بافت می تواند فلزات سنگین و عناصر مختلف را طی مدت طولانی در خود ذخیره کند و برخلاف خون، بزاق یا ادرار، بازتابی تاریخی تر از وضعیت بدن ارائه دهد.

علت دقیق پارکینسون هنوز مشخص نیست، اما مطالعات پیشین این بیماری را با برهم خوردن تعادل باکتری های روده، رژیم های غذایی ناسالم (به ویژه مصرف زیاد غذاهای فراوری شده) و قرار گرفتن در معرض آلاینده های محیطی مانند آفت کش ها مرتبط دانسته اند. اگر در هر یک از این حوزه ها اختلالی ایجاد شود، ممکن است رد آن در مو باقی بماند.

در آزمایش های تکمیلی روی مدل های موشی مبتلا به حالتی شبیه پارکینسون نیز کاهش سطح آهن در مو مشاهده شد. این کاهش با اختلال عملکرد روده ارتباط نزدیک داشت. در این موش ها، سد روده ای تضعیف شده بود، ژن های مرتبط با جذب آهن کاهش فعالیت نشان می دادند و در مقابل، ژن های مربوط به جذب آهن توسط میکروب ها فعال تر شده بودند؛ وضعیتی که می تواند به کمبود گسترده آهن در بدن منجر شود.

در بیماران انسانی نیز تغییرات میکروبی روده سال ها پیش از تشخیص پارکینسون دیده می شود. به نظر می رسد ارتباط تنگاتنگی میان روده و مغز در بروز این بیماری وجود دارد و شاید مو بتواند نشانه هایی از این تعامل پنهان را ثبت کند.

در میان تمام تغییرات مشاهده شده، کاهش آهن در مو پایدارترین و برجسته ترین یافته بود. پژوهشگران معتقدند این یافته می تواند نشانه ای از ارتباط بنیادین میان میکروبیوم روده و ژن های تنظیم کننده متابولیسم آهن در زمینه پاتولوژی پارکینسون باشد.

افزایش سطح آرسنیک در موی بیماران نیز موضوعی قابل توجه است. این موضوع ممکن است با مواجهه های محیطی مرتبط باشد. در این مطالعه کوچک، بیماران مبتلا به پارکینسون گزارش دادند که بیشتر از دل و جگر و برخی غذاهای دریایی مصرف می کنند؛ موادی که احتمال وجود آرسنیک در آن ها بیشتر است.

یافته های این پژوهش، نتایج یک مرور مطالعاتی در سال 2025 را نیز تقویت می کند که شواهدی از اختلال در تنظیم آهن در مغز، خون و روده بیماران پارکینسون گزارش کرده بود.

با این حال، پژوهشگران تأکید می کنند که برای تأیید این الگو در جمعیت های بزرگ تر و روشن شدن سازوکارهای دقیق ارتباط کمبود آهن و پارکینسون، تحقیقات بیشتری لازم است.

شاید در آینده، تنها یک تار مو بتواند سرنخی زودهنگام از این بیماری پیچیده عصبی در اختیار پزشکان قرار دهد.