فولاد این فصل نشان داده استاد نفسِ آخر است؛ تیمی که بارها در لحظات پایانی ورق را برگردانده اما با آمدن حمید مطهری این ویژگی پررنگ تر از همیشه شده است. تازه ترین نمونه اش گل دقیقه 97 مقابل ذوب آهن اصفهان بود؛ ضربه ای که سه امتیاز را به حساب فولاد واریز کرد و آنها را تا رتبه نهم بالا کشید. این فقط یک اتفاق نبود؛ در چند مسابقه دیگر از جمله تقابل حساس مقابل پرسپولیس هم سناریوی مشابهی تکرار شده و امتیازات حیاتی در واپسین ثانیه ها به دست آمده است.

سؤال اینجاست؛ راز این گل های دیرهنگام چیست؟ پاسخ را باید در ذهنیت تازه ای جست وجو کرد که به تیم تزریق شده. مطهری از ولع گلزنی حرف می زند و شواهد داخل زمین هم همین را نشان می دهد. فولاد تا سوت پایان دست از حمله نمی کشد؛ حتی زمانی که جلوست، به لاک دفاعی فرو نمی رود و صرفاً به حفظ نتیجه فکر نمی کند. دوندگی مداوم، پرس در دقایق پایانی و ارسال بازیکنان بیشتر به فاز تهاجمی، نشانه تیمی است که برای ضربه آخر برنامه دارد.

جالب اینکه مطهری پیش تر در کنار یحیی گل محمدی کار کرده بود، اما حالا در قامت نفر اول، نسخه شخصی خودش را اجرا می کند. او می گوید تغییرات تاکتیکی گسترده ای اعمال نکرده و تنها ذهن بازیکنان را آرام تر کرده است؛ با این حال در زمین مسابقه می توان تفاوت ها را دید. فولادِ جدید پرفشارتر بازی می کند، خطوطش جلوتر است و در دقایق پایانی انرژی بیشتری نسبت به رقبا دارد.

به نظر می رسد ترکیب همین ذهن آرام و فشار تاکتیکی مداوم، رمز موفقیت فولاد در دقایق مرگبار مسابقه باشد؛ تیمی که یاد گرفته بازی 90 دقیقه نیست و گاهی مهم ترین لحظه، همان آخرین حمله است.